[Jesień 72, 17.10] Misty mountains sing and beckon

— To brzmi boleśnie. Siarkę mają w żołądkach, więc w sumie to musiała być cholerna dawka — Mona wysłuchała lubego do końca, nie przerywając mu ani razu. Kiedy wspomniał o kłusownictwie, uniosła brwi i obejrzała się na niego przez ramię. Wcześniej jeszcze mruknęła nieprzyjemnie. Mugole oraz czarodzieje w tej kwestii byli tacy sami, gdy dochodziło do krzywdzenia bezbronnych stworzeń.

Co więcej, czarodzieje od wieków lubili uważać się za istoty stojące ponad mugolami. Wystarczyło jednak stanąć przy martwym stworzeniu, aby wszystkie te wielkie różnice okazały się żałośnie małe. Śmierć nie znała genealogii, nie respektowała magii i nie kłaniała się nazwiskom.
— Smoki są stworzeniami niezwykłej urody, chociaż nie należałoby pozwalać, aby ich piękno przesłoniło człowiekowi zdrowy rozsądek. Są drapieżnikami szczytowymi, terytorialnymi, inteligentnymi i odpornymi na większość znanych nam zaklęć  — dlaczego dziewięcioletnia Mona była dopuszczona w tym wieku do gniazda, tego nie wie nikt. — Trudno mi powiedzieć, kiedy zaczęliśmy je klasyfikować. Gatunek, podgatunek, stopień zagrożenia, zasięg występowania, wartość handlowa poszczególnych części ciała… — skrzywiła się. — I ta ostatnia rubryka jest przekleństwem smokologii — ruszyła dalej, omijając większy kamień. Następnie zaczęła wymieniać: — Łuski. Krew. Rogi. Serce. Jad. Żółć. Wszystko ma swoją cenę. Im rzadszy smok, tym większa cena, a kiedy stworzenie staje się towarem, zawsze znajdzie się ktoś, kto uzna, że kilka martwych osobników nie zrobi różnicy. Tylko że w populacji smoków kilka osobników może zrobić ogromną różnicę. Szczególnie jeśli zabijasz samice w okresie lęgowym albo wyciągasz jaja z gniazd. Smok nie rozmnaża się przecież jak króliki — Rowle spojrzała na Icarusa z rozbawieniem. — Na szczęście. Wyobraź sobie walijskie zielone rozmnażające się w takim tempie… Wybacz, Ari. Nie jest to zbyt romantyczne, prawda? — zaśmiała się przepraszająco. Podrapała się po policzku. Kłusownictwo było zmorą każdego rezerwatu, lecz dla Mony stanowiło coś więcej niż zawodowe utrapienie. Było osobistą zniewagą wobec stworzeń, którym poświęciła całe swoje życie. Nie potrafiła patrzeć spokojnie na istoty zamykane w klatkach, pozbawiane wolności, a później zabijane dla skóry, rogów czy kilku monet. Choroba podopiecznego potrafiła odebrać jej sen na wiele nocy, jego śmierć znacznie więcej.

Była w tym miłość matczyna, ale doświadczenie nauczyło ją, że w rezerwacie nie zawsze można było pozwolić sobie na rozpacz. Mona nauczyła się więc być łagodną kobietą w czasie, gdy mogła sobie na to pozwolić i bezlitosnym profesjonalistą wtedy, gdy wymagała tego sytuacja.
— Biedaku mój! Rano jakoś nie narzekałeś zanim wyszliśmy z łóżka. Tak czy siak, zaraz będziemy na miejscu.