[Wiosna 1972] Wianki, ogniska i słupy majowe - SABAT BELTANE

Pozostawiwszy Elliotta i Jamila, krążył po polanie bezładnie, szukając kobiety, której smukła sylwetka mignęła mu przed oczami przy nieszczęsnej loterii goblina, zanim kompani całkowicie skupili jego uwagę. Zaczął od sprawdzenia właśnie tam, jednak kiedy dotarł na miejsce, zobaczył, że koło i jego właściciel zabierani są przez funkcjonariuszy Brygady Uderzeniowej. Na ich widok żołądek nieprzyjemnie się skurczył, dlatego bez słowa odwrócił się na pięcie i obszedł jeszcze raz zamykające się stragany. W końcu skierował swe kroki w stronę słupów majowych, mając nadzieję, że być może tam uda mu się ją spotkać.
Nie pomylił się. Stała pośród kwiecistych stołów, wybierając ozdoby do trzymanej w dłoniach wiązanki. Przystanął w miejscu, przyglądając się jej się przez moment w dogasającym świetle dnia. Jak zawsze była piękna, klasycznie pociągająca, a on tradycyjnie nie mógł oderwać od niej wzroku. Te oczy, te usta, ten zadarty nos, niesforny kosmyk włosów...
Zabrał ze stołu kwiat hibiskusa i podszedł do Vespery od tyłu.
— Wieniec? — zapytał, składając pocałunek na czubku jej głowy — Czy to nie jest przypadkiem zabawa dla dziewic?
Roześmiał się serdecznie, a następnie obrócił ją twarzą do siebie. W innej sytuacji nie postąpiłby w ten sposób; nie powiedzieli światu o swoim romansie, ale magia Beltane sprawiła, że odrzucał dobre zwyczaje.