18.09.2026, 14:52 ✶
Uśmiechnąłem się pod nosem, nieznacznie, ale całkowicie szczerze, kiedy odmachała mi z drugiego końca poletka, zerknąłem jeszcze raz na dynie, później na sprzęty stojące przy płocie i dopiero wtedy przeniosłem wzrok z powrotem na jej różowy płaszcz, który rzeczywiście robił za całkiem niezły punkt orientacyjny pośród jesiennej zgniłej zieleni, brązu i pomarańczu - gdybym zgubił ją między grządkami, najprawdopodobniej wystarczyłoby mi jedno spojrzenie w kierunku najbardziej jaskrawego fragmentu pola, aby wiedzieć, gdzie się znajdowała - zlustrowałem ją szybko wzrokiem, przelotnie zatrzymując się na jej butach, a potem przeniosłem uwagę na taczkę stojącą przy płocie, po czym pokiwałem głową.
- To wiele wyjaśnia. - Odpowiedziałem, kiedy wyjaśniła, do kogo należało pole, chociaż tak naprawdę ani przez sekundę nie wątpiłem w to, iż znajdowaliśmy się w miejscu, w którym mogliśmy przebywać, zresztą, gdybym świadomie planował wybranie się z nią szaber, przyszedłbym z jakimś większym wozem i przynajmniej z jeszcze jednym szemranie wyglądającym wspólnikiem, żeby później nie musieć tłumaczyć się z tego wszystkiego samemu, bo Nora zapewne zostałaby z automatu wzięta za przypadkowego przechodnia - była zbyt urocza, aby ktokolwiek mógł oskarżyć ją o trudnienie się jakąkolwiek zbrodnią - ostatecznie dobrze było wiedzieć, że w razie kontroli miałem świadka, że zostałem tutaj legalnie zatrudniony do ciężkiej pracy.
- Bszmi plosto. - Stwierdziłem, przyjmując jednak wspomnianą instrukcję z powagą należytą komuś, komu właśnie powierzono niezwykle istotną operację. - Wybielam ofialę, odcinam, wszucam, wybielam następną. Zlosumiałem. - Podszedłem do płotu, zdjąłem okrycie wierzchnie i przewiesiłem je przez jedną ze sztachet, a następnie podwinąłem rękawy koszuli, odsłaniając przedramiona - skoro metoda pracy była tak skomplikowana, że sprowadzała się do znalezienia dyni, ucięcia jej i wrzucenia do taczki, uznałem, że przynajmniej tutaj trudno będzie mi coś zepsuć, chociaż doświadczenie nauczyło mnie, że podobne założenia zazwyczaj kończyły się dla mnie wyjątkowo kreatywnie, zwłaszcza biorąc pod uwagę, iż moja towarzyszka również miała bardzo specyficzne szczęście.
- To wiele wyjaśnia. - Odpowiedziałem, kiedy wyjaśniła, do kogo należało pole, chociaż tak naprawdę ani przez sekundę nie wątpiłem w to, iż znajdowaliśmy się w miejscu, w którym mogliśmy przebywać, zresztą, gdybym świadomie planował wybranie się z nią szaber, przyszedłbym z jakimś większym wozem i przynajmniej z jeszcze jednym szemranie wyglądającym wspólnikiem, żeby później nie musieć tłumaczyć się z tego wszystkiego samemu, bo Nora zapewne zostałaby z automatu wzięta za przypadkowego przechodnia - była zbyt urocza, aby ktokolwiek mógł oskarżyć ją o trudnienie się jakąkolwiek zbrodnią - ostatecznie dobrze było wiedzieć, że w razie kontroli miałem świadka, że zostałem tutaj legalnie zatrudniony do ciężkiej pracy.
- Bszmi plosto. - Stwierdziłem, przyjmując jednak wspomnianą instrukcję z powagą należytą komuś, komu właśnie powierzono niezwykle istotną operację. - Wybielam ofialę, odcinam, wszucam, wybielam następną. Zlosumiałem. - Podszedłem do płotu, zdjąłem okrycie wierzchnie i przewiesiłem je przez jedną ze sztachet, a następnie podwinąłem rękawy koszuli, odsłaniając przedramiona - skoro metoda pracy była tak skomplikowana, że sprowadzała się do znalezienia dyni, ucięcia jej i wrzucenia do taczki, uznałem, że przynajmniej tutaj trudno będzie mi coś zepsuć, chociaż doświadczenie nauczyło mnie, że podobne założenia zazwyczaj kończyły się dla mnie wyjątkowo kreatywnie, zwłaszcza biorąc pod uwagę, iż moja towarzyszka również miała bardzo specyficzne szczęście.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)