[Wiosna 1972] Wianki, ogniska i słupy majowe - SABAT BELTANE

Było przyjemnie, dopóki nie ograniczały ich zobowiązania - tego był bardziej niż pewien. Nie chciał się wiązać na stałe, nie teraz, gdy dopiero co odzyskał wolność. Lecz czy naprawdę była to wolność? Może tylko ładnie opakowana samotność? Nie, w ostatnich tygodniach Perseus nie czuł się w ogóle samotnie; może tylko wtedy, gdy leżał w tamtej piwnicy i myślał, że nie zobaczy już nigdy wschodu słońca. A później pragnął wręcz samotności, gdy bliscy tłumnie zjawiali się nad jego szpitalnym łóżkiem.
— Nie wiem — odpowiedział, wpierając swoje czoło na czole Vespery — Rodzice dają mi dyskretne znaki, że oczekują, że znajdę sobie jak najszybciej nową żonę, gdy sytuacja ucichnie, ale... Nie chcę teraz o tym myśleć.
Czy rozważał kandydaturę czarownicy w jego objęciach? Tak, ale doszedł do wniosku, że to zły pomysł. Za mało się znali, poza tym obawiał się, że połączyła ich tylko pasja. Nie śmiał więc kontynuować tego tematu.
— Moja krew w dużych dawkach też potrafi być trująca. Chcesz spróbować? — odparł, a następnie chwycił znajdujący się na stole nożyk, służący najprawdopodobniej do podcinania łodyg kwiatów, albo przecinania rzemyków. Naciął opuszek kciuka, na którym pojawiła się czarna kropla, a następnie wsunął palec pomiędzy jej wargi. — Nie bój się. Zaufaj mi.