[Wiosna 1972] Wianki, ogniska i słupy majowe - SABAT BELTANE

Od dziecka powtarzano mu, że jego czarna niczym smoła krew, abominacja otrzymana w darze ojca i jego ojca, cenniejsza jest niż całe złoto zebrane w skrytkach Gringotta; nie bardzo wierzył w to, że na Nokturnie daliby za krew Blacka aż tak pokaźną sumę, jednakże nie mógł zaprzeczyć, że stanowiła ona skuteczną obronę przed światem. W jego żyłach płynęła nie tylko trucizna, lecz także najprawdziwszy narkotyk wywołujący halucynacje.  Teraz ośmielił się podać go kobiecie, na której mu zależało; bynajmniej jednak chodziło o mu o wyrządzenie jej krzywdy, a o rozkoszne rozluźnienie.
— Nawet nie zdajesz sobie sprawy z tego, jak bardzo mnie to cieszy, Vespero — uśmiechnął się, a po chwili sam wycisnął onyksową kroplę z okaleczonego opuszka palca i zlizał ją. Gdy nie miało się przy sobie innych używek, należało korzystać z tego, co miało się przy sobie.
— Chcesz podejrzeć wysiłki młodzieńców? — zapytał w nagłym przypływie radości. Oczywiście, że czuł się lepszy od wszystkich mężczyzn, próbujących wspinać się na słupy - jemu bowiem udało się zdobyć zainteresowanie płci przeciwnej bez konieczności demonstracji siły.