24.09.2026, 18:55 ✶
Eleonora Figg zdecydowanie w niewymuszony sposób zwracała sobą uwagę otoczenia i w dodatku czerpała z tego radosną satysfakcję, różniliśmy się tym od siebie diametralnie i chyba trudno byłoby znaleźć bardziej barwny przykład tego, jak przypadkowe potrafiły być ludzkie znajomości, nawet jeśli po chwili zastanowienia zdecydowanie mógłbym rzucić przynajmniej jednym innym bardzo podobnym porównaniem, również żyjącym na terenie Wielkiej Brytanii i także stanowiącym karykaturalny kontrast dla mojej osoby. Nie wiedziałem, co takiego miałem w sobie, że los z uporem maniaka ustawiał mnie obok ludzi wyraźnie ode mnie niższych, ale zaczynało to wyglądać na jakąś wyjątkowo konsekwentną zależność, miałem bowiem nieodparte wrażenie, że niezależnie od miejsca, w którym się pojawiałem, prędzej czy później wyrastała obok mnie jakaś niewielka osoba, przy której zaczynałem wyglądać jak półolbrzym wynajęty do ochrony albo do przenoszenia mebli. W przypadku Nory przynajmniej drugie zastosowanie rzeczywiście miało się dzisiaj przydać, lecz nie dało się zaprzeczyć - była dużo bardziej kolorowa ode mnie - przy niej wyglądałem jeszcze bardziej ponuro, szczególnie kiedy róż jej płaszcza odbijał ostatnie światło dnia i prawie świecił w nadciągającym mroku. Co prawda, dzięki temu przynajmniej łatwo byłoby mi ją znaleźć, gdyby zgubiła się między bujną roślinnością, bo była niska, chociaż przy kolorystyce i krojach stylizacji, w których się lubowała, podobny problem wydawał mi się raczej mało prawdopodobny niezależnie od okoliczności i otoczenia. Na pewno wszędzie się wyróżniała, po prostu lśniła.
Wieczór zbliżał się szybko, nad polem zaczynał pojawiać się chłodniejszy cień, a przed nami rosło tyle rzędów dyniowatych i pozostałych warzyw, że przez chwilę zacząłem się zastanawiać, czy oprócz karczmy babcia panny Figg przypadkiem nie prowadziła również uprawy tych rzeczy na skalę przemysłową.
- Pszynajmniej wiem, sze nie pomagam ci właśnie okladaś stalszej pani s całolosznych zapasów. - Zerknąłem na ciągnące się przede mną rzędy, próbując oszacować, ile pracy rzeczywiście nas dzisiaj czekało. - Miło s jej stlony, sze pozwala ci s tego koszystaś. - Dodałem, bo jej wcześniejsze wyjaśnienie najwyraźniej miało mnie upewnić, że cała operacja była całkowicie legalna, co uznałem za rozsądne podejście, szczególnie kiedy w grę wchodziło cudze pole - nie to, bym się nie znał na szabrach, ale… Właśnie.
Kiedy przytaknęła, że nie było to szczególnie skomplikowane zadanie, spojrzałem jeszcze raz na uprawy, potem na narzędzie stojące przy płocie, a następnie w końcu ponownie na Norę, która najwyraźniej naprawdę zamierzała przeprowadzić całą operację bez żadnych dodatkowych komplikacji. „Hurra! Optymistycznie?” Teoretycznie podobało mi się to podejście, nawet jeśli z wiadomych względów kwestionowałem jego realistyczne szanse na powodzenie - cóż - w mojej pracy rzeczy, które zaczynały się od słów „to nie jest szczególnie skomplikowane”, miały paskudny zwyczaj kończyć się trzema godzinami diagnostyki i koniecznością tłumaczenia komuś, dlaczego coś poszło niezgodnie z pierwotnym założeniem, ale nie zamierzałem zabijać drużynowego morale.
- M’kay. Zaczynajmy. - Odruchowo wyciągnąłem różdżkę, ale po chwili schowałem ją z powrotem, bo przecież nie po to miałem ręce i krzepę, żeby teraz zaczynać czarować przy zbiorach, zamiast tego chwyciłem łodygę i przeciąłem ją jednym zdecydowanym ruchem przy pomocy podręcznego, niedawno zaostrzonego noża, a potem podniosłem dynię bez większego wysiłku i skierowałem swoje kroki w kierunku punktu zrzutu, kątem oka zerknąwszy na moją towarzyszkę, bo przecież miałem również drugi interes w pomaganiu jej przy pracy w polu - chciałem dodatkowo, ekhem, ugruntować część wcześniejszych założeń… Nie zamierzałem pozwolić, żeby zaczęła się męczyć już przy pierwszych sztukach, skoro miałem do dyspozycji wystarczająco dużo siły, żeby zrobić większość tej najbardziej pechowej tyraczki za nas oboje - z drugiej strony nie zamierzałem też traktować jej jak porcelanowej figurki, więc zostawiłem Norze własny kawałek poletka i przez chwilę tylko ukradkowo obserwowałem, czy nie zaplątała się w pędy, zanim podjąłem temat.
- Wiesz co, mosemy zlobiś to tlochę inaczej. - Oparłem dłonie na biodrach i spojrzałem na nią przez ramię. - Ty moses ciąś, ja będę nosił? - Wskazałem brodą na łodygi i potem na taczkę, miało to znacząco więcej sensu, bo to ona była tu ekspertem od flory, więc mogła przy okazji wybierać najlepsze okazy.
Wieczór zbliżał się szybko, nad polem zaczynał pojawiać się chłodniejszy cień, a przed nami rosło tyle rzędów dyniowatych i pozostałych warzyw, że przez chwilę zacząłem się zastanawiać, czy oprócz karczmy babcia panny Figg przypadkiem nie prowadziła również uprawy tych rzeczy na skalę przemysłową.
- Pszynajmniej wiem, sze nie pomagam ci właśnie okladaś stalszej pani s całolosznych zapasów. - Zerknąłem na ciągnące się przede mną rzędy, próbując oszacować, ile pracy rzeczywiście nas dzisiaj czekało. - Miło s jej stlony, sze pozwala ci s tego koszystaś. - Dodałem, bo jej wcześniejsze wyjaśnienie najwyraźniej miało mnie upewnić, że cała operacja była całkowicie legalna, co uznałem za rozsądne podejście, szczególnie kiedy w grę wchodziło cudze pole - nie to, bym się nie znał na szabrach, ale… Właśnie.
Kiedy przytaknęła, że nie było to szczególnie skomplikowane zadanie, spojrzałem jeszcze raz na uprawy, potem na narzędzie stojące przy płocie, a następnie w końcu ponownie na Norę, która najwyraźniej naprawdę zamierzała przeprowadzić całą operację bez żadnych dodatkowych komplikacji. „Hurra! Optymistycznie?” Teoretycznie podobało mi się to podejście, nawet jeśli z wiadomych względów kwestionowałem jego realistyczne szanse na powodzenie - cóż - w mojej pracy rzeczy, które zaczynały się od słów „to nie jest szczególnie skomplikowane”, miały paskudny zwyczaj kończyć się trzema godzinami diagnostyki i koniecznością tłumaczenia komuś, dlaczego coś poszło niezgodnie z pierwotnym założeniem, ale nie zamierzałem zabijać drużynowego morale.
- M’kay. Zaczynajmy. - Odruchowo wyciągnąłem różdżkę, ale po chwili schowałem ją z powrotem, bo przecież nie po to miałem ręce i krzepę, żeby teraz zaczynać czarować przy zbiorach, zamiast tego chwyciłem łodygę i przeciąłem ją jednym zdecydowanym ruchem przy pomocy podręcznego, niedawno zaostrzonego noża, a potem podniosłem dynię bez większego wysiłku i skierowałem swoje kroki w kierunku punktu zrzutu, kątem oka zerknąwszy na moją towarzyszkę, bo przecież miałem również drugi interes w pomaganiu jej przy pracy w polu - chciałem dodatkowo, ekhem, ugruntować część wcześniejszych założeń… Nie zamierzałem pozwolić, żeby zaczęła się męczyć już przy pierwszych sztukach, skoro miałem do dyspozycji wystarczająco dużo siły, żeby zrobić większość tej najbardziej pechowej tyraczki za nas oboje - z drugiej strony nie zamierzałem też traktować jej jak porcelanowej figurki, więc zostawiłem Norze własny kawałek poletka i przez chwilę tylko ukradkowo obserwowałem, czy nie zaplątała się w pędy, zanim podjąłem temat.
- Wiesz co, mosemy zlobiś to tlochę inaczej. - Oparłem dłonie na biodrach i spojrzałem na nią przez ramię. - Ty moses ciąś, ja będę nosił? - Wskazałem brodą na łodygi i potem na taczkę, miało to znacząco więcej sensu, bo to ona była tu ekspertem od flory, więc mogła przy okazji wybierać najlepsze okazy.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)