[Jesień 72, 17.10] Misty mountains sing and beckon

— Tylko w Anglii? Najlepszą na całych wyspach brytyjskich!
Nie przeszkadzało jej, że Icarus mówił o sobie i swoich planach uniwersyteckich. Zasłużył sobie na to, aby rozprawiać bez fałszywej skromności. Odnosiła wrażenie, jakby po raz pierwszy od dawna pozwolił sobie uwierzyć, że przyszłość mogła być czymś więcej niż kolejnym obowiązkiem do wypełnienia.

Widział ją u swego boku, a skoro widział ją tam, musiał siłą rzeczy planować również ich wspólne jutro. Trudno byłoby jej zatem nie odczuwać umiłowania na myśl, że w jego przyszłości znalazło się dla niej miejsce. Co więcej, jego propozycja nie była wcale głupia. Im dłużej obracała ją w myślach, tym mniej znajdowała powodów, dla których mogłaby ją odrzucić, nie czyniąc tego punktu honoru, aby się wykłócać.
— Nie wiem, Ari — wzruszyła lekko ramieniem. — To, że potrafię przez pół dnia mówić o smokach, nie oznacza jeszcze, że posiadam szczególny talent do mówienia o nich ludziom — mogła prowadzić badania. Spisywać obserwacje. Przesiadywać po nocach nad księgami, aż atrament zacznie się zlewać przed oczami. Mogła wracać w to samo miejsce przez dziesięć lat, w deszczu, śniegu czy przeklętej mgle, tylko po to, aby przekonać się, czy jedna, bardzo konkretna teoria miała choć odrobinę sensu… — Sala pełna ludzi, którzy patrzą na mnie i oczekują, że ich czymś zachwycę? Nie mam tej… charyzmy. Nie jestem jak ty.
Poruszała się przed nim z ekonomią ruchów graniczącą z pogardą dla samego terenu. Jej znoszone buty znajdowały oparcie tam, gdzie Icarus mógł zobaczyć jedynie mokre, zdradliwe zbocze i kamienie gotowe usunąć się spod stóp przy stosownej okazji.

Ziemia wyrównała się pod stopami. Mona zatrzymała się na moment, obejrzała przez ramię i uniosła brew.
— Ależ robiłeś — przyznała. — Good boy. Robiłeś dokładnie to, co ci kazałam.
Ruszyła, wskazując wąską ścieżynę prowadzącą w górę między dwoma wielkimi głazami. Po kilku minutach ostro pnącego się szlaku ścieżka nagle się skończyła. Otwarł się przed nimi szeroki, płaski taras skalny, zawieszony nad całą kotliną jak balkon nad otchłanią. Jezioro leżało poniżej jak wypolerowane, szaro-niebieskie szkło. W dole, na zboczach, widać było nikłe ścieżki, a w oddali — szczyty pokryte pierwszym, cienkim puchem śniegu. Wiatr tu był silniejszy.
— No i? — spytała, patrząc na niego z boku. — Warto było?
Następnie uniosła lewą dłoń i zagwizdała przeciągle przez palce. Dźwięk poniósł się po skałach, odbił od przeciwległych zboczy i zniknął gdzieś wśród mgły.

wop, opieka nad magicznymi stworzeniami III

Rzut PO 1d100 - 57
Sukces!