27.09.2026, 23:00 ✶
Nie miałem pojęcia, jakim cudem dom potrafił być jednocześnie tak pełny rzeczy i tak podejrzanie cichy, ale najwyraźniej osiągnęliśmy właśnie ten etap przygotowań do Samhain, w którym każdy przedmiot zaczynał mieć własne miejsce, znaczenie i potencjalnie rytualne zastosowanie, a ja coraz częściej zastanawiałem się, czy przypadkiem nie powinienem zacząć oznaczać niektórych szafek, aby później wiedzieć, co do nich wcisnąłem w przedsabatowym amoku. Siedziałem w pokoju na piętrze, pochylony nad jednym z rytualnych sztyletów, które postanowiłem jeszcze raz przetrzeć, chociaż sam nie byłem już pewien, czy faktycznie było na nim coś do wyczyszczenia, czy po prostu znalazłem sobie zajęcie, żeby przez najbliższe pół godziny nie dostać kolejnego punktu z listy Prue - lista była bowiem rzeczą poważną, niemal świętą, o czym zdążyłem się już doskonale przekonać w przeszłości, lecz doświadczałem tego szczególnie teraz, w ostatnich dniach, bo przecież to Samhain miało być naszym pierwszym wspólnym sabatem we własnym domu - zdążyłem już zauważyć, że wykreślanie kolejnych zadań sprawiało jej niemal tyle satysfakcji, co samo ich wykonywanie, nie zamierzałem więc przeszkadzać jej w tej radości, tylko ukradkiem wymknąłem się poza zasięg, chociaż istniało ryzyko, że jeśli zostawię ją samą na zbyt długo, dopisze do listy kolejne obowiązki wyłącznie po to, żebyśmy mieli co wykreślać.
Usłyszałem w końcu kroki na schodach i od razu domyśliłem się, że moje ukrywanie się dobiegło końca, więc odłożyłem szmatkę, spojrzałem na przygotowany obok pakunek z rzeczami do kadzenia i westchnąłem pod nosem, bo najwyraźniej nawet w moim własnym szczęśliwym domu nie mogłem liczyć na skuteczne znikanie - cóż - wstałem zatem z miejscami i wychyliłem się na korytarz, a kiedy tylko zobaczyłem Prue uniosłem ręce w geście niewinności.
- Zanim coś powiesz… - Zacząłem, nie za bardzo wiedząc, co zamierzałem powiedzieć dalej…
Usłyszałem w końcu kroki na schodach i od razu domyśliłem się, że moje ukrywanie się dobiegło końca, więc odłożyłem szmatkę, spojrzałem na przygotowany obok pakunek z rzeczami do kadzenia i westchnąłem pod nosem, bo najwyraźniej nawet w moim własnym szczęśliwym domu nie mogłem liczyć na skuteczne znikanie - cóż - wstałem zatem z miejscami i wychyliłem się na korytarz, a kiedy tylko zobaczyłem Prue uniosłem ręce w geście niewinności.
- Zanim coś powiesz… - Zacząłem, nie za bardzo wiedząc, co zamierzałem powiedzieć dalej…
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)