28.09.2026, 22:05 ✶
Przez moment patrzyłem na nią z rękami wciąż w górze, zastanawiając się, czy właśnie własnymi słowami nie wykopałem sobie całkiem przyzwoitego dołu, jak na kogoś, kto przecież absolutnie nie miał niczego na sumieniu i przede wszystkim nie zamierzał dać się sprowokować do składania żadnych przedwczesnych zeznań. Z dużym prawdopodobieństwem odrobinę zbyt mocno zdawałem sobie sprawę z tego, iż w aktualnych okolicznościach nawet samo moje siedzenie w jednym miejscu, w prawie całkowitej ciszy, z niemal przesadnie wyczyszczonym ostrym narzędziem w dłoni mogło wyglądać znacznie bardziej podejrzanie, niż rzeczywiście powinno było się jawić, szczególnie jeśli wzięłoby się pod uwagę, iż miałem obok siebie bardzo zorientowaną na wyniki żonę o doskonałej pamięci i wybitnej orientacji w tym, które punkty z jej listy zostały już wykreślone. Nie zrobiłem jednak nic, czego powinienem był się wstydzić, przynajmniej nie w ciągu ostatnich kilku godzin, co w okresie naszych jakże poważnych przygotowań do Samhain należało chyba uznać za całkiem przyzwoity wynik, opuściłem więc w końcu ręce i wzruszyłem ramionami, przybierając minę człowieka, który został niesłusznie oskarżony o jakieś nieokreślone przestępstwo, chociaż sama Prue nie powiedziała przecież jeszcze, że cokolwiek zrobiłem - lub też nie - sam fakt, że dom był cichy, nie oznaczał przecież od razu, że działo się w nim coś nieodpowiedniego, chociaż musiałem przyznać, że w naszym przypadku cisza rzeczywiście potrafiła być sygnałem ostrzegawczym, szczególnie kiedy znajdowaliśmy się poza zasięgiem swojego wzajemnego radaru.
- Nie, nic się nie stało. Plasowałem. - Odpowiedziałem z przekonaniem, które uznałem za całkowicie wystarczające. - Szlifowałem… Hmmm… Ostatnie detale. - Spojrzałem przez ramię w stronę pokoju, z którego właśnie wyszedłem, jakbym chciał upewnić się, że rytualny sztylet, szmatka i przygotowany pakunek do kadzenia nadal znajdowały się dokładnie tam, gdzie je zostawiłem. Brzmiało to wystarczająco niewinnie, przynajmniej w moim przekonaniu, więc odsunąłem się nieco od wejścia, dając jej możliwość zajrzenia do środka, chociaż jednocześnie nie zamierzałem urządzać prezentacji pod tytułem „oto wszystkie rzeczy, których dotykałem podczas swojej nieobecności” - wszystko było na swoim miejscu, przynajmniej według standardów, które uznawałem za wystarczająco wysokie, więc wskazałem dłonią w stronę stołu.
- Moszesz to wykleśliś. - Ostatnie słowa wypowiedziałem z pewną ostrożnością, bo doskonale wiedziałem, że właśnie podałem jej kolejny powód, żeby sięgnęła po swoją listę, na której z dużym prawdopodobieństwem nie zawierały się żadne informacje o dopieszczaniu stanu wizualnego broni, a jednak uznałem, że było to ryzyko warte podjęcia - przynajmniej nie mogła powiedzieć, że niczego nie robiłem.
- Nie, nic się nie stało. Plasowałem. - Odpowiedziałem z przekonaniem, które uznałem za całkowicie wystarczające. - Szlifowałem… Hmmm… Ostatnie detale. - Spojrzałem przez ramię w stronę pokoju, z którego właśnie wyszedłem, jakbym chciał upewnić się, że rytualny sztylet, szmatka i przygotowany pakunek do kadzenia nadal znajdowały się dokładnie tam, gdzie je zostawiłem. Brzmiało to wystarczająco niewinnie, przynajmniej w moim przekonaniu, więc odsunąłem się nieco od wejścia, dając jej możliwość zajrzenia do środka, chociaż jednocześnie nie zamierzałem urządzać prezentacji pod tytułem „oto wszystkie rzeczy, których dotykałem podczas swojej nieobecności” - wszystko było na swoim miejscu, przynajmniej według standardów, które uznawałem za wystarczająco wysokie, więc wskazałem dłonią w stronę stołu.
- Moszesz to wykleśliś. - Ostatnie słowa wypowiedziałem z pewną ostrożnością, bo doskonale wiedziałem, że właśnie podałem jej kolejny powód, żeby sięgnęła po swoją listę, na której z dużym prawdopodobieństwem nie zawierały się żadne informacje o dopieszczaniu stanu wizualnego broni, a jednak uznałem, że było to ryzyko warte podjęcia - przynajmniej nie mogła powiedzieć, że niczego nie robiłem.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)