29.09.2026, 22:16 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 29.09.2026, 22:17 przez Benjy Fenwick.)
Kiedy wyrecytowała mi definicję „szlifowania ostatnich detali”, zamrugałem powoli i przez chwilę po prostu na nią patrzyłem, próbując zdecydować, czy powinienem był kolejny raz być pod wrażeniem jej wybitnej pamięci, czy raczej poczuć się osobiście zaatakowany przez słownik, którego treść miała okazję przyswoić - ostatecznie wybrałem trzecią możliwość, czyli westchnienie - najgorsze było to, że miała pod tym względem całkiem sporo racji, przynajmniej jeśli patrzyło się na sprawę z boku, ponieważ rzeczywiście nie byłem na żadnym końcowym etapie przygotowań do sabatu, a określenie „szlifowanie ostatnich detali” odnosiło się wyłącznie do tego konkretnego kawałka roboty, nie do całego naszego przedsięwzięcia, czego oczywiście nie powiedziałem od razu, bo zamiast tego zacząłem się tłumaczyć w sposób, który brzmiał coraz bardziej zagmatwanie z każdym kolejnym zdaniem. Znałem ją jednak wystarczająco długo, żeby wiedzieć, że jeśli zaczęła sobie układać w głowie ciąg przyczynowo-skutkowy, nie wystarczyło mi powiedzieć, że niczego nie ukrywałem, bo w jej głowie właśnie powstawał już cały raport z mojego zachowania, zapewne wraz z godzinami, miejscami i hipotetycznym motywem przestępstwa.
Nie mogłem nawet specjalnie protestować, bo wiedziałem, że sam sobie na to zapracowałem, znikając na piętrze bez słowa i zamykając się w pokoju, ale jednocześnie coraz trudniej było mi zachować neutralny wyraz twarzy, kiedy słyszałem, jak poważnie traktowała możliwość, że przez kilkadziesiąt minut po prostu siedziałem tutaj i nic nie robiłem - to ostatnie było zresztą wyjątkowo obraźliwe, biorąc pod uwagę, że miałem w życiu na koncie rzeczy, przy których niewłaściwe użycie jednego rytualnego narzędzia mogło skończyć się znacznie gorzej niż przesunięciem terminu przygotowania krochmalu do obrusów, a ona właśnie rozważała, czy przypadkiem nie urządziłem sobie na górze małego urlopu od rzeczywistości.
- Tak, splawdzałem. - Potwierdziłem, kiedy ponownie podniosła brwi. - Splawdzałem klawęś, nasadę, stan metalu, leakcję na magię i to, czy nie zostały na nim szadne niepotszebne pozostałości po popszednim uszyciu. To nie jest to samo, co patszenie pszes czteldzieści minut i zastanawianie się, czy ładnie błyszczy, m’kay. - Przerwałem na moment, bo dokładnie w tym momencie padło pytanie o wodę… O wodę! Woda. Zwykła woda. Do rytualnego sztyletu. Przez chwilę byłem prawie pewien, że się przesłyszałem, ale jej twarz pozostawała zupełnie spokojna, nieprzenikniona i niewzruszona, więc najwyraźniej naprawdę to powiedziała, podczas gdy ja poczułem, jak coś we mnie - to coś pomiędzy zawodową dumą klątwołamacza a zwykłym szacunkiem do dobrze wykonanej broni - bardzo powoli umiera, charcząc wspomnianą wodą. Nie święconą. Nie błogosławioną. Wodą z kranu. Może jeszcze z octem. Albo sokiem z cytryny. Z sodą.
- Do wody? - Zaczerpnąłem powietrza z autentycznym niedowierzaniem, które musiałem przez moment przełknąć, żeby nie zabrzmieć tak, jakbym właśnie usłyszał propozycję umycia głowy w zupie. Moja intonacja była znacznie bardziej pełna bólu niż czegokolwiek innego, ponieważ naprawdę nie chciałem jej tłumaczyć, dlaczego sugestia wrzucenia rytualnego athamé do wody była dla mnie czymś z pogranicza herezji i wandalizmu. - Sainte melde, chèle, t'es donc ben folle… - Zrobiłem mimowolny krok w kierunku wnętrza pomieszczenia. - Do wody, Plue? - A potem kolejny, równie nieświadomy, gdyż moje myśli galopowały właśnie w zupełnie inną stronę niż nogi. - Pludence Madison Fenwick, niech cię Matka bloni, to nie jest zwykły nósz kuchenny. - Spojrzałem na sztylet, potem na nią i znowu na sztylet, jakbym właśnie próbował ustalić, czy powinienem go przed nią schować dla jego własnego bezpieczeństwa, aby obronić fundamentalną zasadę swojego fachu przed kimś, kto najwyraźniej był gotów zastosować wobec niej metodę „a może jednak wrzucić do wiadra”. Broń miała swoje wymagania, a rytualna broń miała ich jeszcze więcej - to nie był widelec, który można było wrzucić do zlewu i potraktować płynem do naczyń, licząc, że Fairy Liquid sam rozwiąże problem - metal chłonął zaklęcia, reagował na substancje, przechowywał ślady poprzednich zastosowań, w przypadku narzędzi rytualnych znaczenie miało również to, w jaki sposób były czyszczone, przechowywane i przygotowywane do kolejnego użycia.
- Nie wszuca się bloni do wody. - Powiedziałem w końcu, znacznie spokojniej, choć chyba właśnie ta spokojność najlepiej pokazywała, jak bardzo jej pomysł mnie poruszył, a nawet wręcz dogłębnie zabolał w samym środku duszy - woda była wspaniała do mycia naczyń, kąpieli, gaszenia pożarów i szeregu innych czynności, które nie wymagały ode mnie późniejszego ratowania przedmiotu przed korozją albo destabilizacją magicznej struktury.
- Właściwie… - Urwałem, sięgnąłem po szmatkę i zacząłem składać ją spokojnie, by zająć czymś ręce, nie spuszczając z niej wzroku. - Co ty lobisz ze swoim zalęczynowym athamé? - To pytanie zadałem już zdecydowanie bardziej podejrzliwie niż wszystkie wcześniejsze, bo nagle poczułem bardzo silną potrzebę poznania odpowiedzi, zanim Prudence zacznie mi tłumaczyć, że jej własny rytualny nóż „przecież tylko czasem” leżał gdzieś w wodzie, olejku, soli, albo, Merlin uchowaj, w occie. Jeśli przez cały ten czas dbała o niego w sposób podobny do tego, jaki właśnie proponowała mnie, to miałem przed sobą znacznie większy problem niż własne rzekome ukrywanie się przed listą obowiązków - miałem problem z nieświadomie demoniczną żoną i rytualnym narzędziem, które według wszelkich prawideł powinno być traktowane z większym szacunkiem niż połowa ludzi, których znałem.
Nie mogłem nawet specjalnie protestować, bo wiedziałem, że sam sobie na to zapracowałem, znikając na piętrze bez słowa i zamykając się w pokoju, ale jednocześnie coraz trudniej było mi zachować neutralny wyraz twarzy, kiedy słyszałem, jak poważnie traktowała możliwość, że przez kilkadziesiąt minut po prostu siedziałem tutaj i nic nie robiłem - to ostatnie było zresztą wyjątkowo obraźliwe, biorąc pod uwagę, że miałem w życiu na koncie rzeczy, przy których niewłaściwe użycie jednego rytualnego narzędzia mogło skończyć się znacznie gorzej niż przesunięciem terminu przygotowania krochmalu do obrusów, a ona właśnie rozważała, czy przypadkiem nie urządziłem sobie na górze małego urlopu od rzeczywistości.
- Tak, splawdzałem. - Potwierdziłem, kiedy ponownie podniosła brwi. - Splawdzałem klawęś, nasadę, stan metalu, leakcję na magię i to, czy nie zostały na nim szadne niepotszebne pozostałości po popszednim uszyciu. To nie jest to samo, co patszenie pszes czteldzieści minut i zastanawianie się, czy ładnie błyszczy, m’kay. - Przerwałem na moment, bo dokładnie w tym momencie padło pytanie o wodę… O wodę! Woda. Zwykła woda. Do rytualnego sztyletu. Przez chwilę byłem prawie pewien, że się przesłyszałem, ale jej twarz pozostawała zupełnie spokojna, nieprzenikniona i niewzruszona, więc najwyraźniej naprawdę to powiedziała, podczas gdy ja poczułem, jak coś we mnie - to coś pomiędzy zawodową dumą klątwołamacza a zwykłym szacunkiem do dobrze wykonanej broni - bardzo powoli umiera, charcząc wspomnianą wodą. Nie święconą. Nie błogosławioną. Wodą z kranu. Może jeszcze z octem. Albo sokiem z cytryny. Z sodą.
- Do wody? - Zaczerpnąłem powietrza z autentycznym niedowierzaniem, które musiałem przez moment przełknąć, żeby nie zabrzmieć tak, jakbym właśnie usłyszał propozycję umycia głowy w zupie. Moja intonacja była znacznie bardziej pełna bólu niż czegokolwiek innego, ponieważ naprawdę nie chciałem jej tłumaczyć, dlaczego sugestia wrzucenia rytualnego athamé do wody była dla mnie czymś z pogranicza herezji i wandalizmu. - Sainte melde, chèle, t'es donc ben folle… - Zrobiłem mimowolny krok w kierunku wnętrza pomieszczenia. - Do wody, Plue? - A potem kolejny, równie nieświadomy, gdyż moje myśli galopowały właśnie w zupełnie inną stronę niż nogi. - Pludence Madison Fenwick, niech cię Matka bloni, to nie jest zwykły nósz kuchenny. - Spojrzałem na sztylet, potem na nią i znowu na sztylet, jakbym właśnie próbował ustalić, czy powinienem go przed nią schować dla jego własnego bezpieczeństwa, aby obronić fundamentalną zasadę swojego fachu przed kimś, kto najwyraźniej był gotów zastosować wobec niej metodę „a może jednak wrzucić do wiadra”. Broń miała swoje wymagania, a rytualna broń miała ich jeszcze więcej - to nie był widelec, który można było wrzucić do zlewu i potraktować płynem do naczyń, licząc, że Fairy Liquid sam rozwiąże problem - metal chłonął zaklęcia, reagował na substancje, przechowywał ślady poprzednich zastosowań, w przypadku narzędzi rytualnych znaczenie miało również to, w jaki sposób były czyszczone, przechowywane i przygotowywane do kolejnego użycia.
- Nie wszuca się bloni do wody. - Powiedziałem w końcu, znacznie spokojniej, choć chyba właśnie ta spokojność najlepiej pokazywała, jak bardzo jej pomysł mnie poruszył, a nawet wręcz dogłębnie zabolał w samym środku duszy - woda była wspaniała do mycia naczyń, kąpieli, gaszenia pożarów i szeregu innych czynności, które nie wymagały ode mnie późniejszego ratowania przedmiotu przed korozją albo destabilizacją magicznej struktury.
- Właściwie… - Urwałem, sięgnąłem po szmatkę i zacząłem składać ją spokojnie, by zająć czymś ręce, nie spuszczając z niej wzroku. - Co ty lobisz ze swoim zalęczynowym athamé? - To pytanie zadałem już zdecydowanie bardziej podejrzliwie niż wszystkie wcześniejsze, bo nagle poczułem bardzo silną potrzebę poznania odpowiedzi, zanim Prudence zacznie mi tłumaczyć, że jej własny rytualny nóż „przecież tylko czasem” leżał gdzieś w wodzie, olejku, soli, albo, Merlin uchowaj, w occie. Jeśli przez cały ten czas dbała o niego w sposób podobny do tego, jaki właśnie proponowała mnie, to miałem przed sobą znacznie większy problem niż własne rzekome ukrywanie się przed listą obowiązków - miałem problem z nieświadomie demoniczną żoną i rytualnym narzędziem, które według wszelkich prawideł powinno być traktowane z większym szacunkiem niż połowa ludzi, których znałem.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)