11.10.2026, 14:35 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 11.10.2026, 15:56 przez Helloise Rowle.)
Helloise nie analizowała powodów, dla których Voldemort zwrócił się do niej. Wydawały jej się oczywiste: było coś, co on potrzebował mieć zrobione; ona została wytypowana najodpowiedniejszym do tego człowiekiem. Dopuszczenie do siebie myśli, że stały za tym dodatkowe powody, poszukiwanie tych powodów, wydawało się zdradliwą pułapką.
Louvain Lestrange wykrzyczał jej odpowiedź w twarz. Czarny Pan jej nie potrzebuje. Jest tylko narzędziem.
Pogarda, z jaką wyżył się na niej w szale Louvain Lestrange, zasługiwała na odpłatę, lecz Helloise gotowa była uwierzyć, że straciwszy nad sobą kontrolę, Śmierciożerca wypluwał słowa prawdy. Odkrył przed nią obrzydliwe oblicze Kromlechu, nie myśląc o tym, aby udawać.
Krótki lont i tępy sadyzm Louvaina Lestrange’a wyświadczyły jej przysługę usunięcia z oczu resztek złudzenia już pierwszego dnia.
Bezlitośnie celna uwaga Seisylla przebiła bańkę swobody Helloise. Kobieta zbladła.
— To? Pieczątka na cyrografie? — Zmierzyła glinianą figurę wzrokiem. — Może — przytaknęła z boleśnie wymuszoną nonszalancją wyduszoną ze ściśniętego gardła. — Nie ja spisałam cyrograf na swoją duszę — odparła, odzyskując powoli kolory i rezon — ale niech go przynajmniej sama przypieczętuję. Wiesz, że jeśli nie zrobię tego sama, prędzej czy później ktoś go podpisze w moim imieniu. I nie będę miała wtedy nic do powiedzenia. — Zasmakowała już, jak to jest być ślepą, bezwładną laleczką, którą przestawiają ludzie jak Leviathan czy Lestrange. Skoro nie było z tej drogi odwrotu, chciała przynajmniej poczucia, że ma na coś wpływ. — On w zamian za to dał mi obietnicę. — Helloise mogła próbować trzymać się sceptycyzmu, ale ostatnie słowo wymówiła z mimowolną czcią i nadzieją, które zaprzeczyły temu, co zadeklarowała chwilę później: — Wiem, że może kłamać, ale obiecał mi część lasu. Syl, tak długo próbowałam i nie dowiedziałam się niczego. Pisałam do urzędników, pytałam Zimnych. Brenna Longbottom przyszła do mnie tylko po to, żeby mi powiedzieć, że zna na widma sposoby… i ich nie zdradziła. Wiesz, kto mi przyniósł runę, która ma chronić? Alexander Mulciber. Śmierciożerca.
Ciążyła jej myśl, że prawdopodobnie jest zgubiona. Nie potrafiła z dokładnością określić, kiedy skończył się jej czas na ucieczkę. Wiedziała jednak, że na pewno nie był to moment, kiedy próg jej domu przekroczył Voldemort i nakazał jej stworzenie Corp Criadh. Gdy on do niej przyszedł, nie była zdolna zrobić kroku. Czuła się przed nim słaba.
Helloise widziała, czego padała ofiarą, ale nie potrafiła się przed tym bronić. Gdziekolwiek indziej szukała, była odpychana, zbywana milczeniem lub wykrętami. Obarczała winą Voldemorta, a jednocześnie był on jedyną drogą, która dawała jej nadzieję…
Czarownica nie wypowiedziała na głos tego, że jej nadzieja opiera się na wierze w to, że ona będzie umiała na Voldemorta wpłynąć, nawet jeśli przyjdzie jej zapłacić duszą. Był to ten sam rodzaj wiary, za który nie tak dawno temu sama surowo oceniła w duchu Seisylla deklarującego, że jest ponad Voldemortem.
To, co stworzyła z błota, nie było dzieckiem. To była kobieta. Helloise miała tego pewność.
— Smak bólu? — Jej zaskoczenie zdradził wysoki, niemal piskliwy ton. Zaraz się opanowała. — Ona tam zostanie. My wrócimy do domu. Do niedawna nawet nie wiedziałam, kto to jest. Pewnie nigdy jej nie zobaczę — wymieniała podejrzliwie, szukając luki w rozumowaniu.
Jakiego bólu miała posmakować ona? Z całą jej podejrzliwością wobec planów Voldemorta, Helloise nie zauważyła w tym projekcie niczego, co by jej zagroziło. Miała tylko ulepić Corp Criadh, wrzucić go do sadzawki i odejść w swoją stronę. Jak, u licha, to miało do niej wrócić? Twarz ofiary nie była jej znana. Wiedźma sądziła, że się od wszelkich konsekwencji wywinie.
Wtedy dotarło do niej, że próbuje się wypierać odpowiedzialności. To było prawie… jakby się bała?
— Nieważne, bracie, zapomnij. To jest zrobione. Ja to zrobiłam.
Czarownica wyprostowała się, stanęła pewniej. Zamierzała przez to przejść, choćby ta upiorna kukła stojąca w mroku chaty miała sprowadzić na kogoś śmierć.
W tamtej chwili też Helloise powzięła decyzję, że dowie się po Samhain, co uczyniła. Doszło do niej, że jeśli tego nie zrobi, będzie żyła w tchórzliwym wyparciu i pozwoli się nękać niepewności.
— Och, nie musimy niczego nieść. — Czarownica przykucnęła przy podeście, na którym stała rzeźba, a gdy stuknęła w deski różdżką, platforma wzniosła się na kilkanaście centymetrów w powietrze. — Pociągniemy ją. — Chwyciła przymocowany do drewnianej tratwy sznur i przeszła parę kroków, demonstrując bratu, jak figura płynie za nią przez pokój. Dla rozwiązania problemu swojej nędznej tężyzny fizycznej, Helloise stworzyła podest na kształt wózka transportowego, który zamiast kół niosły dwie miotły.
Czarownica podniosła z łóżka płócienną torbę, w której dzwoniły szklane fiolki. W środku każdej kłębiła się skondensowana magiczna mgła, która po odkorkowaniu rozpraszała się w promieniu najbliższych metrów.
— Będziesz czynił honory? — Wręczyła bratu torbę fiolek, próbując uśmiechać się, mimo ciężaru okoliczności. Sama pociągnęła tratwę z figurą przez dom i wyszła z nią na podwórze, jeszcze na swojej działce zaczynając rozglądać się czujnie. — To nie zajmie długo.
Louvain Lestrange wykrzyczał jej odpowiedź w twarz. Czarny Pan jej nie potrzebuje. Jest tylko narzędziem.
Pogarda, z jaką wyżył się na niej w szale Louvain Lestrange, zasługiwała na odpłatę, lecz Helloise gotowa była uwierzyć, że straciwszy nad sobą kontrolę, Śmierciożerca wypluwał słowa prawdy. Odkrył przed nią obrzydliwe oblicze Kromlechu, nie myśląc o tym, aby udawać.
Krótki lont i tępy sadyzm Louvaina Lestrange’a wyświadczyły jej przysługę usunięcia z oczu resztek złudzenia już pierwszego dnia.
Bezlitośnie celna uwaga Seisylla przebiła bańkę swobody Helloise. Kobieta zbladła.
— To? Pieczątka na cyrografie? — Zmierzyła glinianą figurę wzrokiem. — Może — przytaknęła z boleśnie wymuszoną nonszalancją wyduszoną ze ściśniętego gardła. — Nie ja spisałam cyrograf na swoją duszę — odparła, odzyskując powoli kolory i rezon — ale niech go przynajmniej sama przypieczętuję. Wiesz, że jeśli nie zrobię tego sama, prędzej czy później ktoś go podpisze w moim imieniu. I nie będę miała wtedy nic do powiedzenia. — Zasmakowała już, jak to jest być ślepą, bezwładną laleczką, którą przestawiają ludzie jak Leviathan czy Lestrange. Skoro nie było z tej drogi odwrotu, chciała przynajmniej poczucia, że ma na coś wpływ. — On w zamian za to dał mi obietnicę. — Helloise mogła próbować trzymać się sceptycyzmu, ale ostatnie słowo wymówiła z mimowolną czcią i nadzieją, które zaprzeczyły temu, co zadeklarowała chwilę później: — Wiem, że może kłamać, ale obiecał mi część lasu. Syl, tak długo próbowałam i nie dowiedziałam się niczego. Pisałam do urzędników, pytałam Zimnych. Brenna Longbottom przyszła do mnie tylko po to, żeby mi powiedzieć, że zna na widma sposoby… i ich nie zdradziła. Wiesz, kto mi przyniósł runę, która ma chronić? Alexander Mulciber. Śmierciożerca.
Ciążyła jej myśl, że prawdopodobnie jest zgubiona. Nie potrafiła z dokładnością określić, kiedy skończył się jej czas na ucieczkę. Wiedziała jednak, że na pewno nie był to moment, kiedy próg jej domu przekroczył Voldemort i nakazał jej stworzenie Corp Criadh. Gdy on do niej przyszedł, nie była zdolna zrobić kroku. Czuła się przed nim słaba.
Helloise widziała, czego padała ofiarą, ale nie potrafiła się przed tym bronić. Gdziekolwiek indziej szukała, była odpychana, zbywana milczeniem lub wykrętami. Obarczała winą Voldemorta, a jednocześnie był on jedyną drogą, która dawała jej nadzieję…
Czarownica nie wypowiedziała na głos tego, że jej nadzieja opiera się na wierze w to, że ona będzie umiała na Voldemorta wpłynąć, nawet jeśli przyjdzie jej zapłacić duszą. Był to ten sam rodzaj wiary, za który nie tak dawno temu sama surowo oceniła w duchu Seisylla deklarującego, że jest ponad Voldemortem.
To, co stworzyła z błota, nie było dzieckiem. To była kobieta. Helloise miała tego pewność.
— Smak bólu? — Jej zaskoczenie zdradził wysoki, niemal piskliwy ton. Zaraz się opanowała. — Ona tam zostanie. My wrócimy do domu. Do niedawna nawet nie wiedziałam, kto to jest. Pewnie nigdy jej nie zobaczę — wymieniała podejrzliwie, szukając luki w rozumowaniu.
Jakiego bólu miała posmakować ona? Z całą jej podejrzliwością wobec planów Voldemorta, Helloise nie zauważyła w tym projekcie niczego, co by jej zagroziło. Miała tylko ulepić Corp Criadh, wrzucić go do sadzawki i odejść w swoją stronę. Jak, u licha, to miało do niej wrócić? Twarz ofiary nie była jej znana. Wiedźma sądziła, że się od wszelkich konsekwencji wywinie.
Wtedy dotarło do niej, że próbuje się wypierać odpowiedzialności. To było prawie… jakby się bała?
— Nieważne, bracie, zapomnij. To jest zrobione. Ja to zrobiłam.
Czarownica wyprostowała się, stanęła pewniej. Zamierzała przez to przejść, choćby ta upiorna kukła stojąca w mroku chaty miała sprowadzić na kogoś śmierć.
W tamtej chwili też Helloise powzięła decyzję, że dowie się po Samhain, co uczyniła. Doszło do niej, że jeśli tego nie zrobi, będzie żyła w tchórzliwym wyparciu i pozwoli się nękać niepewności.
— Och, nie musimy niczego nieść. — Czarownica przykucnęła przy podeście, na którym stała rzeźba, a gdy stuknęła w deski różdżką, platforma wzniosła się na kilkanaście centymetrów w powietrze. — Pociągniemy ją. — Chwyciła przymocowany do drewnianej tratwy sznur i przeszła parę kroków, demonstrując bratu, jak figura płynie za nią przez pokój. Dla rozwiązania problemu swojej nędznej tężyzny fizycznej, Helloise stworzyła podest na kształt wózka transportowego, który zamiast kół niosły dwie miotły.
Czarownica podniosła z łóżka płócienną torbę, w której dzwoniły szklane fiolki. W środku każdej kłębiła się skondensowana magiczna mgła, która po odkorkowaniu rozpraszała się w promieniu najbliższych metrów.
— Będziesz czynił honory? — Wręczyła bratu torbę fiolek, próbując uśmiechać się, mimo ciężaru okoliczności. Sama pociągnęła tratwę z figurą przez dom i wyszła z nią na podwórze, jeszcze na swojej działce zaczynając rozglądać się czujnie. — To nie zajmie długo.
dotknij trawy