[listopad 1963] Odysseus & Basilius | Magipsychiatria dla żółtodziobów

Odys zatrzymał się przed drzwiami gabinetu numer czternaście, słuchając jazgotu dobiegającego zza nich. Na wszystkie demony piekieł, człowiek jeszcze nie zdążył wejść do środka, a już miał ochotę zawrócić, rzucić tę przeklętą magimedycynę w diabły i zająć się czymś pożytecznym.
— Jest wspaniale. Codziennie odkrywam nowe powody, dla których ludzie nie powinni ze sobą rozmawiać  — odpowiedział z wyćwiczoną powagą, że przez chwilę trudno było rozstrzygnąć, czy żartował. Z drugiej strony… Czy on w ogóle był zdolny do żartów? Nie zamierzał jednak od razu psuć sobie opinii u młodszego kolegi, zwłaszcza że budowanie zawodnej siatki kontaktów zawodowych wymagało pewnych poświęceń, a przynajmniej udawania, że nie miał ochoty uciec przez okno i pójść spać. W związku z tym, dodał: — Zależy od tego, czego oczekujesz od pracy. Jeśli interesuje cię samo zdejmowanie klątw, nie musisz koniecznie wybierać magipsychiatrii, ale jeśli chcesz zrozumieć, co klątwa robi z człowiekiem, dlaczego jedni pacjenci odzyskują sprawność, a inni pozostają uwięzieni we własnym umyśle długo po ustąpieniu jej działania, wówczas zaczyna się robić interesująco.
Spojrzał na Prewetta nieco uważniej. Pytanie nie było szczególnie zaskakujące. Wybierz ją dlatego, że nawet kiedy będziesz miał dość, nadal będziesz chciał wiedzieć więcej, pomyślał, ale już nie wypowiedział tego na głos. 
— Może po dzisiejszym dniu uznasz, że magipsychiatria nie jest dla ciebie.
Jeśli chodziło o ich dzisiejszą rodzinę, rozważał samemu zacząć rozmowę. Nie uważał, że Basilius nie poradziłby sobie sam, ale dlatego, że kiedy pięć osób mówiło jednocześnie, najważniejszą umiejętnością diagnostyczną było ustalenie, którą z nich należy uciszyć jako pierwszą.