[18.10.1972] Ella, where the hell have you been, loca? | Henry & Electra

Cały dzień Henia wprost rozpierała duma. Zbywał złośliwości Aristy z grzecznym uśmiechem, przyjmował gratulacje i pochwały reszty redakcji. Tego dnia nawet sam Bacon przyszedł i złożył mu gratulacje. A ten wieczór miał chłopak spędzić na pogaduchach z przyjaciółką, co zawsze było miłą rzeczą, szczególnie gdy mieszkało się samemu. Henio zabrał ze sobą zdjęcia z wyprawy do Lamezia Terme, a w mugolskim sklepie kupił paczkę chipsów. Swojego jednego codziennego szluga zapalił w przerwie od pracy, a na następne zbytnio nie miał ochoty. Znaczyło to, że wszystko układało się dobrze.

Gdy przyszedł do Electry, na wejściu powitał go radośnie skaczący pudel. Henry znał Cerbera, więc od razu przykucnął i wygłaskał psa porządnie. Piesio przypominał mu starego labradora dziadków, Deacona. Chłopak wychowywał się z nim przez kilka lat. Mimo że pies był nawet wtedy dość sędziwy, zawsze entuzjastycznie witał gości, podobnie jak pupil rodziny Prewettów.

– Ella! Ciao! – Henry przywitał się z nią z uśmiechem. W reakcji na komplement nie mógł zrobić nic innego jak lekko się skłonić. Pomyśleć, że dawniej by rzucał banałami typu „A to nic takiego”. Bo to w gruncie rzeczy było coś takiego. Wielka rzecz. – Cieszę się, że ci się podobało. Dzięki.

Jakie były pikantne szczegóły? Że widział Hannibala w kąpieli? Że nie do końca wiadomo, kto zamknął Leviathana w grocie solnej? Cóż, trochę było do opowiadania. Gorzej, że zdradliwe myśli Henia od razu powędrowały w kierunku Hesi. Nie było w ich spotkaniu w sadzie nic pikantnego. Wspomnienie to pozostało raczej słodkie, przyjemne, wywołujące w brzuchu trzepotanie motyli. Mógł o tym opowiedzieć Electrze. Zapytać się, czy na pewno to było takie, a nie inne uczucie? Że tak to wszystko wyglądało?

Policzki Henia mimowolnie przykryły się rumieńcem. Po chwili jednak postanowił nie adresować tego, tylko przejść razem z Ellie do salonu.

– Musisz się zapisać do Cutty Sark. Koniecznie. Basil przyjmuje praktycznie każdego, kto chce dołączyć. Wiesz, on ma trochę fioła na punkcie podróżowania i przygód. Jeśli dasz mu znać, że jesteś chętna, nie będzie żadnego problemu – odparł, siadając na kanapie. – Mam trochę zdjęć, masz ochotę popatrzeć? – zaproponował. Położył fotografie na stoliku i dopiero zauważył, że poza widokówkami, miał sporo fotek z sadu. Jeszcze kilka podejść do kolażu, no i rzeczy z powrotu. Hestia z drzewkiem pomarańczowym. Hestia patrząca w horyzont. Hestia na ławeczce. Hestia śmiejąca się z jakiegoś głupiego żartu. Pomyślał, że powinien podesłać Bletchley te fotki, żeby miała na pamiątkę. Choć sam nie chciał się rozstawać ze wspomnieniem tamtych chwil.