24.10.2026, 13:02 ✶
W odpowiedzi na niedowierzanie funkcjonariuszki jedynie przewrócił oczami. Niedorzeczne? Nie powód?
- Takie mamy prawo - wzruszył ramionami. Zagrożenia porządku publicznego i powszechnej szczęśliwości należało eliminować. Tylko połączenie surowości i nieuchronności kary gwarantowało poszanowanie prawa, czy jakoś tak… Na Merlina, przecież Diana sama kiedyś mu to mówiła. Nie był przekonany, czy się z tym tak do końca zgadzał, jak wszyscy Selwyni obdarzony artystyczną, pragnącą naginać zasady naturą, ale nie kłócił się z nią przesadnie zajadle (przynajmniej nie na ten temat), bo podobała mu się wtedy jej stanowczość.
Słuchał dalszej opowieści dziewczyny, zastanawiając się, na ile jej zagubienie może być autentyczne, a na ile udawane. Zerknął na nią ukradkiem. Stażystka w Mungu? Czy to możliwe, żeby Zelena… hm, nie była w pełni władz umysłowych?..
Co właściwie robiło to "nieobecne" alter ego, kiedy nie było… na zewnątrz?
Spało?
Śniło?
Czy to możliwe, żeby nie odróżniała rzeczywistości od snu?
Gdyby nie jego własna, pożałowania godna sytuacja, poczułby pewnie współczucie widząc, jak szczypie własną rękę - desperacko, rozpaczliwie czepiając się złudnej nadziei.
Sam też wiele dałby, żeby się obudzić.
- Obawiam się, że to jednak rzeczywistość… - w ostatniej chwili powstrzymał się przed nazwaniem jej "Di", ale nie udało mu się całkiem usunąć z głosu gorzkiej drwiny.
Dręczące go przez cały czas podejrzenie, że na koniec stał się jeszcze ofiarą jakiegoś przeciągniętego poza granice dobrego smaku i ponad miarę sadystycznego żartu słabło, choć nie znikało całkowicie. "Hanni" z ust Zeleny bolało, mimo, że sam przecież też dźgał ją zdrobnieniami.
Co ja mam zrobić?
"Zaprowadzić mnie na egzekucję, pani władzo" - miał już prychnąć, wściekły na jej bezradność i na swoją też, chociaż na jej bardziej, bo to ona była na wolności, miała władzę w tej sytuacji, miała możliwość…
Och…
Rozbiegane myśli Hannibala gwałtownie wyhamowały. Żart, czy nie żart, to mogła być jego szansa. Być może ostatnia. Nie wiedział, jak długo Diana pozwoli swojej bliźniaczce panować nad ciałem.
- Zel… - wykrztusił, wsuwając się gładko w nową rolę, albo może właśnie pozwalając pozorom opanowania opaść - Zel, proszę… - przez chwilę walczył ze sobą, a potem poddał się i przypadł do krat, nie dbając o to, jak żałośnie może to wyglądać. Zamknął dłonie na prętach. Rozejrzał się, sprawdzając, czy nadal są sami.
- Wyciągnij mnie stąd! Zrób coś, cokolwiek! - szepnął, patrząc na nią z niczym nierozcieńczonym strachem w oczach - Nie chcę… nie chcę umierać!
Zatchnął się, jakby miał za moment wpaść w histerię.