01.11.2026, 23:44 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 02.11.2026, 00:03 przez Hannibal Selwyn.)
Jego los ważył się przez moment, nie na szali czarodziejskiej sprawiedliwości, a w rozszerzonych przerażeniem, niebieskich oczach Zeleny Brekker i Hannibal czekał - w milczeniu, ale przecież nie potrzebował słów, by wywierać presję. Jego pełna napięcia twarz i pobielałe knykcie zaciśniętych na kratach dłoni wystarczyły. Aż wreszcie…
Nie pozwolę ci umrzeć, Hanni.
Na Zel zawsze można było liczyć. Taką przynajmniej miał nadzieję. Nie bardzo było inne wyjście, musiał jej zaufać. Selwyn wypuścił drżący, wstrzymywany oddech. Skinął głową i posłusznie podał ręce, by mogła go zakuć. W każdej innej sytuacji pewnie nie obyłoby się bez jakiegoś dwuznacznego żarciku, ale teraz tylko odpowiedział na jej przeprosiny słabym uśmiechem. Korzystając z chwili, kiedy była blisko, złapał ją za ręce i nachylił się do niej, niemal stykając się z nią czołami.
- Pamiętaj, jesteś Di, nie znosisz mnie. Chcesz, żeby wszyscy to widzieli - szeptał gorączkowe porady, jakby mieli zaraz wyjść na scenę, a nie ruszyć w - być może - jego ostatnią drogę - Możesz być dowolnie niemiła dla mnie, nie obrażę się.
Ścisnął jej dłonie, pozwalając sobie na jeszcze dwie ryzykowne sekundy bliskości. Potem kurtyna poszła w górę i rozpoczęło się nowe przedstawienie.
Rozkaz Zeleny nie brzmiał może tak pewnie, jak mógłby, ale Hannibal miał doświadczenie w nadrabianiu braków kolegów na scenie. Obrócił głowę w kierunku, w którym odszedł strażnik, zachwiał się i wydał z siebie stęknięcie, jak ktoś szarpnięty albo popchnięty bezceremonialnie, choć aurorka nawet go nie dotknęła, po czym posłusznie ruszył korytarzem. Szedł unikając wzroku mijanych ludzi i roztaczając wokół siebie odpowiednio beznadziejną aurę, skruszony winowajca, gotów poddać się karze.
Diana, czekaj, miałem przecież iść z tobą!
Hannibal skrzywił się na dźwięk głosu intruza. Podniósł pełne wyrzutu spojrzenie na swoją - nagle dwuosobową - eskortę. Zelena była na skraju paniki. Spojrzał jej w oczy znacząco i prychnął, jakby miał na końcu języka kąśliwy komentarz i powstrzymywała go tylko usłyszana wcześniej groźba utraty języka.
Tak naprawdę, sam również gorączkowo szukał wyjścia z tej paskudnej sytuacji. Jak na złość, nie przychodziła mu do głowy żadna wiarygodna ściema, którą mógłby spławić drugiego aurora.
Jego wzrok padł na koniuszek różdżki wystający z kieszeni szaty Zel akurat po jego stronie. Hannibal zawahał się.
Miał na koncie atak na jakiegoś w sumie obcego, a dobrze ustawionego buca, nie bardzo w sumie szkodliwy, koleś nawet się porządnie nie przewrócił, bo udało mu się podeprzeć o bar. To nie było duże przewinienie, łatwo dałoby się je sprowadzić do pomniejszego skandalu.
Nie to, co atak na funkcjonariusza.
Czy w ogóle miał szanse? Taki auror z pewnością poradziłby sobie z jego zaklęciem, a wtedy…
Co niby wtedy? Już i tak był przestępcą zasługującym na karę śmierci.
Zerknął na dziewczynę idącą obok. Dzięki komu niby?
Je… chrzanić to, pomyślał, z przyzwyczajenia nawet w myślach zamieniając przekleństwo na łagodniejsze słowo. W międzyczasie opuścili uczęszczaną przez pracowników część gmachu i zostali tylko we troje. Hannibal zmienił nieznacznie długość i tempo kroku.
Kiedy ludzie myślą o tancerzach, wyobrażają sobie grację i niezachwianą równowagę, doskonale dopracowane układy, pewnie stawiane kroki. Nie mają pojęcia, ile rzeczy na parkiecie idzie nie tak. Nie spędzają lat uczeni przez instruktorów i choreografów tego, że każdy błąd jest do odratowania, jeżeli tylko uda się przekonać publiczność, że tak miało być. Dobry tancerz potrafi przetańczyć każde potknięcie, kopnięcie w kostkę, a nawet upadek.
A Hannibal Selwyn był bardzo dobry.
Dlatego teraz został trochę z tyłu, a potem - zanim Zelena zdążyła się zorientować w sytuacji, ale mniej więcej wtedy, kiedy zareagowałaby zniecierpliwiona jego ociąganiem się Diana - szarpnął się w jej stronę, doskonale kontrolowanie potknął, oparł o nią skutymi rękami, jakby niezbornie szukał oparcia…
I wyszarpnął z jej kieszeni różdżkę.
Przez mgnienie oka czuł szaloną, mściwą pokusę, by zaatakować ich oboje, ale ostatecznie zaklęcie ominęło dziewczynę i pomknęło w kierunku mężczyzny. Pod kątem, niezgrabnie - Hannibal rzucił się w jego kierunku, nim w ogóle zdążył zarejestrować, czy zadziałało, gotów poprawić atak bardziej bezpośrednim sposobem. Nie chciał tego robić. Nie chciał go skrzywdzić.
Ale chciał żyć.
Kształtowanie - tworzę liny i knebel, żeby obezwładnić aurora
Rzut PO 1d100 - 97
Sukces!
Sukces!
Liny i knebel były pierwszym, co podsunęła aktorowi spanikowana wyobraźnia, być może nakarmiona dotykiem metalu kajdanek na nadgarstkach. Niespodziewający się ataku od skutego i rozbrojonego młodzieńca nieszczęśnik zachwiał się trafiony zaklęciem i zwalił pod ścianą, nagle związany, niczym baleron. Czarna kulka na skórzanym pasku wydawała się dziwnie nie na miejscu, ale skutecznie stłumiła jego krzyk. Hannibal wyhamował tuż nad nim, obracając się, by zaprzeć się barkiem o ścianę i nie upaść na niego całym ciężarem.
- Sorry, chłopie, to nic osobistego - spojrzał w zszokowaną, ale szybko czerwieniejącą ze złości twarz aurora. Odbił się ramieniem od ściany i wycelował różdżkę w Zelenę. Zdyszany i rozczochrany, doskonale pasował do wizji niepoczytalnego więźnia. Spojrzał na nią spode łba.
- Teraz ty - warknął przez zęby - Jeżeli nie chcesz skakać po pomoc w charakterze żaby, wyprowadzisz mnie stąd!
Słowa były ostre, ale w zamyśle miały chronić dziewczynę. Łatwiej będzie jej się wytłumaczyć z pomocy w ucieczce, jeżeli świadek będzie mógł potwierdzić, że działała pod przymusem.