[Jesień 72, 17.10] Misty mountains sing and beckon

Rowle nie potrafiła wydobyć z siebie ani słowa. Patrzyła na mężczyznę, potem na pierścionek. Nigdy nie była szczególnie dobra w przyjmowaniu miłości. Jeszcze gorsza okazywała się w uwierzeniu, że mogła być jej warta. Było coś niepojętego w myśli, że ktoś pragnął uczynić z niej towarzyszkę całego swojego życia. Że spośród wszystkich dróg, które mógł obrać, Icarus wybrał właśnie tę, która prowadziła do niej.

Parsknęła cicho, następnie bezceremonialnie przyciągnęła go do siebie, obejmując ramionami tak mocno, na ile pozwalała jej obecność smoczognika. Zębatek zaprotestował gardłowym pomrukiem, najwyraźniej niezadowolony z nagłego ograniczenia przestrzeni do pieszczot. Mona zupełnie się tym nie przejęła. Wcisnęła twarz w szyję Prewetta, przymknęła oczy i przez krótką chwilę po prostu trwała w jego objęciach.
— Tak, mój najdroższy. Oczywiście, że tak! Tysiąc razy tak, jeśli tylko tyle razy będziesz potrzebował to usłyszeć.
Mona Rowle powiedziała swoje pierwsze tak jako przyszła żona Icarusa Prewetta.

Koniec sesji