08.11.2026, 16:55 ✶
Nie czuła lęku ni wątpliwości: nie mógł istnieć człowiek, który by się na nieśmiertelnego władcę mógł koronować i spełnić to, czym się obwołuje. Człowiek nie mógł sam sięgnąć boskości, mogła mu być jedynie z woli bogów udzielona — a jeśli taka byłaby wola bogów, należało ją wówczas przyjąć bez lęku i zwątpienia.
Voldemort mógł rosnąć w siłę, mógł przeprowadzić pogromy, zrujnować czarodziejskie społeczeństwo i wymordować jednostki. Czarownice nie mogły wykluczyć, że również im przeznaczenie każe ginąć w powodu czegoś, co on zapoczątkował. Nieśmiertelnym władcą nie miał jednak nigdy zostać. Ludzkość wysypie mu się z rąk, gdy spróbuje zagarnąć zbyt wiele. Helloise była o tym przekonana.
— To niemożliwe — strąciła w prostych słowach myśl Lydii, nie zaprzątnąwszy sobie głowy głębszą polemiką. Wiele było rzeczy, których czarownice mogły i powinny się w owym czarnoksiężniku obawiać, lecz nie tego, że on świat posiądzie na własność. To niemożliwe.
Bogini zawsze widziała, lecz w czym miała Jej ujmować przyjemność jej stworzenia? Jedynym świętokradztwem, jakie Lydia miała popełniać, było to, że stając przed posągiem Pani, nie do niej będzie się modlić. Sama Helloise wielkiej wagi do pomników nie przykładała. Nie tam szukała boskości.
Chętnie błąkała się po odchylonej szyi, rozochociły ją słodkie szepty Lydii. Z uśmiechem przyjęła tę niecierpliwość bądź zapał, które kazały się Black wysunąć spod jej rąk i odwrócić, aby na nią spojrzeć. Miły był i Helloise widok kobiety, jej fiołkowych oczu lśniących w blaskach kowenowych świec. Gdy ją widywała na co dzień w Kowenie klęczącą posłusznie przed Boginią z modlitwą na ustach, mogła oglądać ledwie drogie szaty i kurtynę hebanowych włosów. Nie do Helloise modliła się zwykle Lydia Black, nie ku niej zwracała oczy i modlitwy. Nie odtrąciła więc od razu spojrzenia ani ręki, która teraz odnalazła jej policzek. Patrząc jej długo w oczy wzrokiem przymglonym, pod którym kotłował się głód wiecznie niezaspokojonych żądz, Helloise położyła dłoń na dłoni Lydii i zsunęła ją do swoich ust, aby wilgotnymi, ciepłymi wargami otulić jeden po drugim opuszki jej palców, scałować z nich zapach zimnych popiołów i kadzideł spalonych w marmurowej misie.
— Nie musisz od Niej odwracać oczu, Lydio. Możesz na nią patrzeć. Możesz z nią cały czas mówić — wydała leniwie pozwolenie, znajdując satysfakcję w oddawaniu Bogini oczu i ust swojej kochanki. — Zaufaj mi. — Ujęła podbródek czarownicy i delikatnie obróciła jej głowę na powrót ku kamiennemu majestatowi oblicza Pani.
Lydia mogła się modlić. Helloise chciała jedynie dodać jej modlitwom nowej melodii, nie urywać je zupełnie.
— Możesz jej ofiarować swoje rozkosze. Moja ofiara dokona się przez ciebie — obiecywała gorącym szeptem, gdy jej dłonie przesunęły się wzdłuż linii szwów na szatach Lydii, gdy śledziła je po ciele kobiety w poszukiwaniu wstążki do rozwiązania czy guzika do rozpięcia, w poszukiwaniu krawędzi, pod którą jej palce się wślizgną. — Czy mogę lepiej okazać Bogini, że wielbię jej stworzenie, niż składając pieszczotę istocie, która tak wiernie nosi do niej modlitwy? Zrób mi tę przyjemność i pozwól mi Ją przez siebie uwielbić.
Łagodne oblicze na figurze Matki trwało nieporuszone tym, co się przed jej świętymi oczyma działo, świątynne ściany zaś zbierały każdy odgłos i wynosiły jego echa ku górze. Upajały Helloise tuberozowe wonie uwalniające się ze słodkich kwiatów wystawionych w wazonach, i upajała ją bliskość Lydii, miękkiej pod jej palcami jak rozgrzany wosk rytualnej świecy. Między czarownicami tańczyły blaski chybotliwych płomieni świec rozłożonych na ołtarzu, gdzie Bogini przyjmowała ofiarę z rąk kapłanów.
Voldemort mógł rosnąć w siłę, mógł przeprowadzić pogromy, zrujnować czarodziejskie społeczeństwo i wymordować jednostki. Czarownice nie mogły wykluczyć, że również im przeznaczenie każe ginąć w powodu czegoś, co on zapoczątkował. Nieśmiertelnym władcą nie miał jednak nigdy zostać. Ludzkość wysypie mu się z rąk, gdy spróbuje zagarnąć zbyt wiele. Helloise była o tym przekonana.
— To niemożliwe — strąciła w prostych słowach myśl Lydii, nie zaprzątnąwszy sobie głowy głębszą polemiką. Wiele było rzeczy, których czarownice mogły i powinny się w owym czarnoksiężniku obawiać, lecz nie tego, że on świat posiądzie na własność. To niemożliwe.
Bogini zawsze widziała, lecz w czym miała Jej ujmować przyjemność jej stworzenia? Jedynym świętokradztwem, jakie Lydia miała popełniać, było to, że stając przed posągiem Pani, nie do niej będzie się modlić. Sama Helloise wielkiej wagi do pomników nie przykładała. Nie tam szukała boskości.
Chętnie błąkała się po odchylonej szyi, rozochociły ją słodkie szepty Lydii. Z uśmiechem przyjęła tę niecierpliwość bądź zapał, które kazały się Black wysunąć spod jej rąk i odwrócić, aby na nią spojrzeć. Miły był i Helloise widok kobiety, jej fiołkowych oczu lśniących w blaskach kowenowych świec. Gdy ją widywała na co dzień w Kowenie klęczącą posłusznie przed Boginią z modlitwą na ustach, mogła oglądać ledwie drogie szaty i kurtynę hebanowych włosów. Nie do Helloise modliła się zwykle Lydia Black, nie ku niej zwracała oczy i modlitwy. Nie odtrąciła więc od razu spojrzenia ani ręki, która teraz odnalazła jej policzek. Patrząc jej długo w oczy wzrokiem przymglonym, pod którym kotłował się głód wiecznie niezaspokojonych żądz, Helloise położyła dłoń na dłoni Lydii i zsunęła ją do swoich ust, aby wilgotnymi, ciepłymi wargami otulić jeden po drugim opuszki jej palców, scałować z nich zapach zimnych popiołów i kadzideł spalonych w marmurowej misie.
— Nie musisz od Niej odwracać oczu, Lydio. Możesz na nią patrzeć. Możesz z nią cały czas mówić — wydała leniwie pozwolenie, znajdując satysfakcję w oddawaniu Bogini oczu i ust swojej kochanki. — Zaufaj mi. — Ujęła podbródek czarownicy i delikatnie obróciła jej głowę na powrót ku kamiennemu majestatowi oblicza Pani.
Lydia mogła się modlić. Helloise chciała jedynie dodać jej modlitwom nowej melodii, nie urywać je zupełnie.
— Możesz jej ofiarować swoje rozkosze. Moja ofiara dokona się przez ciebie — obiecywała gorącym szeptem, gdy jej dłonie przesunęły się wzdłuż linii szwów na szatach Lydii, gdy śledziła je po ciele kobiety w poszukiwaniu wstążki do rozwiązania czy guzika do rozpięcia, w poszukiwaniu krawędzi, pod którą jej palce się wślizgną. — Czy mogę lepiej okazać Bogini, że wielbię jej stworzenie, niż składając pieszczotę istocie, która tak wiernie nosi do niej modlitwy? Zrób mi tę przyjemność i pozwól mi Ją przez siebie uwielbić.
Łagodne oblicze na figurze Matki trwało nieporuszone tym, co się przed jej świętymi oczyma działo, świątynne ściany zaś zbierały każdy odgłos i wynosiły jego echa ku górze. Upajały Helloise tuberozowe wonie uwalniające się ze słodkich kwiatów wystawionych w wazonach, i upajała ją bliskość Lydii, miękkiej pod jej palcami jak rozgrzany wosk rytualnej świecy. Między czarownicami tańczyły blaski chybotliwych płomieni świec rozłożonych na ołtarzu, gdzie Bogini przyjmowała ofiarę z rąk kapłanów.
dotknij trawy