Wiadomości w tym wątku

Benjy Fenwick · Wczoraj, 22:06 ✶

Mrugnąłem, przekonany, że musiałem na moment stracić orientację, spodziewając się ponownie zobaczyć wilgotny bruk, krzywe ściany kamienic, które widziały zdecydowanie więcej, niż powinny i tę wyjątkowo paskudną alejkę, w której jeszcze przed momentem przyszło nam stać. Zamiast tego znalazłem się pośrodku eleganckiego atelier, do którego, gdybym miał wybierać miejsce na dobrowolne spędzenie popołudnia, prawdopodobnie nigdy nie trafiłbym żywy i z własnej, nieprzymuszonej woli, choć musiałem przyznać, że urządzono je z nieprzeciętnym wyczuciem. Wzdłuż jasnych ścian ustawiono manekiny w sukniach ślubnych, niektóre skromne, z gładkimi spódnicami i niewielkimi dekoltami, inne obszyte koronką, z długimi trenami opadającymi na podłogę. W głębi pomieszczenia znajdowało się wysokie lustro w ozdobnej ramie, obok niego stała niewielka kanapa obita jasną tkaniną i marmurowo-drewniany stolik, na którym ktoś pozostawił kieliszki po szampanie, nadal z mrożoną malinką w środku, lekko zabarwione sokiem owocowym. Niedaleko leżały próbki tkanin, katalogi i kilka zwiniętych w ruloniki pergaminów, najpewniej zawierających formularze. Całość miała w sobie coś wyszukanego, lecz kojącego, niewymuszenie dopracowanego, nawet światło wpadające z podwórza wydawało się starannie dobrane do wnętrza, wpadało przez wysokie okna w mlecznych smugach, rozproszone przez deszcz, który spływał po szybach. Nie była to jednak ciężka, listopadowa ulewa, od której przemakało się do suchej nitki w drodze od drzwi do powozu, jak to parokrotnie przeżyłem za dzieciaka bywając w takich miejscach z matką - za oknami padało, ale był to drobny kapuśniaczek, przelotny i kapryśny, z gatunku tych kwietniowych mżawek, które nie musiały jeszcze zepsuć całego dnia i raczej przypominały o wiośnie, niż zwiastowały rychłe nadejście wielodniowej ulewy, chociaż potrafiły równie dobrze skończyć się za dziesięć minut, jak utrzymać nad miastem przez całe popołudnie. Przez moment stałem zupełnie nieruchomo, próbując dopasować otoczenie do miejsca, z którego właśnie zostałem wyrwany, rozglądając się bez większego zrozumienia i próbując ustalić, dlaczego właściwie znalazłem się gdzieś, gdzie nawet moje świeżo wypastowane buty wydawały się zbyt brudne. Miałem wrażenie, że wystarczył jeden nieostrożny ruch łokciem, żeby strącić coś kosztownego, a biorąc pod uwagę moje dotychczasowe szczęście, zapewne byłaby to najdroższa rzecz w całym lokalu. Dopiero po chwili uświadomiłem sobie, że obok mnie stała Prue, tak samo oderwana od tego, co znajdowało się dookoła nas, nadal w swoim wcześniejszym ubraniu, prawdopodobnie równie zagubiona. Zerknąłem na nią odruchowo, kątem oka, ale zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, mój wzrok przyciągnęła postać znajdująca się kilka kroków dalej…
- O kulwa… - Wymamrotałem, nawet nie zdawszy sobie z tego sprawy. Znałem tę twarz, nie potrzebowałem ani sekundy, żeby rozpoznać… Prudence, choć młodszą o kilka lat, o krótszych włosach upiętych w pośpiechu, z pojedynczymi kosmykami opadającymi na kark i z miną, która nie pozostawiała wielkiego pola do interpretacji - nie wyglądała na zachwyconą, właściwie, gdyby ktoś zapytał mnie o jej nastrój, powiedziałbym, że znajdowała się gdzieś pomiędzy irytacją a gotowością do opuszczenia tego przybytku bez oglądania się za siebie. Przez kilka sekund przenosiłem wzrok z niej na młodszą wersję stojącą po drugiej stronie atelier, potem znów na nią, usiłując znaleźć w tym wszystkim choćby odrobinę logiki. Nie znalazłem.
Obok niej stała dziewczyna, której nie znałem, miała na sobie wyjściową sukienkę, trzymała w dłoniach jakiś kawałek materiału, chyba będący welonem, i najwyraźniej usiłowała prowadzić rozmowę, która nie szła szczególnie dobrze, bo przyglądała się Bletchley z pewną dozą ostrożności, jaką zwykle zachowywało się wobec dzikich zwierząt albo kogoś, kto właśnie usłyszał coś wyjątkowo nieprzyjemnego i nie zamierzał udawać, że sprawa została załatwiona.
- Co do… - Odezwałem się w końcu świadomiej, wyraźnie wolniej, niż zamierzałem, a potem zatrzymałem się, słysząc głos nieznajomej.
- Dobrze, posłuchaj mnie. Jestem przekonana, że on naprawdę nie chciał cię urazić. - Powiedziała nieznajoma, poprawiając coś przy rękawie młodszej Prudence. - Wiesz, jacy bywają faceci. Czasami najpierw coś palną, dopiero później orientują się, że mogli jednak zachować tę myśl dla siebie. Twój narzeczony pewnie chciał tylko zażartować. Wiesz, w jego własnym, dość osobliwym rozumieniu komplementów. Nie sądzę, żeby naprawdę uważał, że powinnaś wyglądać inaczej. - Zrobiła krótką pauzę i spojrzała na Prue z wyraźnym zakłopotaniem. - Przyznaję, kiedy mi to powtórzyłaś, nie byłam pewna, co właściwie miał na myśli. Gdybym była na twoim miejscu, pewnie też miałabym ochotę rzucić w niego czymś ciężkim. Ale przecież nie oświadczyłby ci się, gdyby nie uważał, że jesteś piękna, niezależnie od sytuacji, prawda? No właśnie. - Uśmiechnęła się pokrzepiająco, najwidoczniej próbując uznać sprawę za rozwiązaną, choć mina Prue sugerowała, że przynajmniej jedna osoba w tym pomieszczeniu nie podzielała jej optymizmu. - Poza tym nie możesz pozwolić, żeby jeden głupi komentarz Liama zepsuł ci przymiarki.
Uniosłem brwi, nie patrząc na stojącą obok mnie żonę, ale bez wątpienia próbując odgadnąć, co właściwie powiedział jej tamten drań, żeby doprowadzić ją do takiego stanu - nie miałem wątpliwości, że musiał się postarać - znałem przecież wystarczająco dobrze tę kobietę, żeby wiedzieć, iż jej cierpliwość miała swoje granice, nawet jeśli w tamtych latach najwyraźniej nie byłem do końca obecny, by regularnie je testować. Zatrzymałem wzrok na młodszej wersji mojej ukochanej, próbując połączyć usłyszane słowa z tym, co widziałem przed sobą - spoglądałem na nią, na jej młodszą twarz, na niedbale upięte włosy i na tę uporczywą niechęć do okazywania rozczarowania, którą zdążyłem poznać na przestrzeni wspólnych lat w szkole, jak i tych tygodni razem. „Liam” - samo imię zabrzmiało w mojej głowie osobliwie, obco i jednocześnie dziwnie niewygodnie znajomo - wiedziałem, że nie żył, wiedziałem też, że dziewczyna stojąca przede mną nie miała pojęcia, ile rzeczy miało się jeszcze wydarzyć, ile osób miało odejść i jak bardzo zmieni się sytuacja w czarodziejskim świecie, zanim ostatecznie znajdziemy do siebie drogę, a jednak czułem się… Nieswojo.
Zamrugałem ponownie, aż wreszcie powoli odwróciłem głowę w stronę kobiety stojącej obok mnie - starszej, znajomej, mojej - przez moment zwyczajnie nie wiedziałem, co zrobić z rękami, co było dość żałosnym spostrzeżeniem, biorąc pod uwagę, że zazwyczaj potrafiłem znaleźć dla nich zajęcie nawet w najbardziej nieodpowiednich okolicznościach.
- To twój dzień, Prue. Powinnaś się cieszyć. - Dodała w tym czasie nieznajoma, uśmiechając się nieprzekonująco, ja natomiast poczułem, że chociaż miałem ochotę dowiedzieć się, co dokładnie Liam powiedział, skoro nawet jego obrończyni musiała tak starannie dobierać słowa, żeby przedstawić to w możliwie korzystnym świetle, tak naprawdę chyba nie chciałem zadawać zbyt wielu pytań o coś, co już na pierwszy rzut oka wyglądało w ten sposób.