Wiadomości w tym wątku

Benjy Fenwick · Dzisiaj, 02:04 ✶

Nie odpowiedziałem, przynajmniej nie od razu, nie zdradziwszy się również nawet najmniejszym niechcianym gestem - nie drgnęła mi powieka, nie poruszył się mięsień twarzy, nawet jeśli nie przyszło mi to całkowicie naturalnie, całą uwagę skupiłem na tym, żeby nie palnąć czegoś głupiego, zwłaszcza że miałem w tej kwestii dość szerokie pole do popisu - dostrzegałem w końcu przed sobą istotny kawałek dawnego życia najbliższej mi osoby, do którego nie należałem, i który powinien był zostać przede mną ukryty do momentu, gdy sama chciałaby coś o nim powiedzieć, i chociaż wrodzona ciekawość podpowiadała mi, że powinienem był przyjrzeć się każdemu szczegółowi, znacznie bardziej interesowało mnie to, żeby nie czuła się z tym jeszcze bardziej niekomfortowo. Nie musiałem nawet patrzeć na Prue, żeby wiedzieć, że nie była zachwycona tym, co właśnie przyszło nam oglądać, wystarczyło mi ciche mruknięcie i sposób, w jaki urwała zdanie. Wiedziałem, że ta dziewczyna stojąca kilka kroków dalej była nią, że tamten dzień należał do jej życia, i że nie mogłem go zmienić, choćby przyszła mi ochota wejść w środek wspomnienia i powiedzieć tamtemu narzeczonemu kilka rzeczy, których zapewne nie dałoby się potem przytoczyć bez wywoływania kolejnej sceny. Słyszałem rozmowę, której nie powinienem był słyszeć, mając przed sobą urywek historii, o której wiedziałem wystarczająco dużo, żeby rozumieć, że nie należała do przyjemnych. Żadna z tych wszystkich błyskotliwych uwag, które zdążyły mi przyjść do głowy, nie nadawała się do wypowiedzenia na głos, patrzyłem więc w milczeniu na młodszą Prudence, na jej prowizorycznie upięte włosy i na zesztywniałe ramiona, które zdradzały więcej, niż pewnie chciałaby pokazać tamtej dziewczynie, kimkolwiek ona była.
Nie miałem zamiaru udawać, że byłem w tej kwestii niewinnym obserwatorem, nie musiałem poznawać dokładnego przebiegu tamtej kłótni ani czekać na konkretne cytaty ze słów słów jej niegdysiejszego narzeczonego, żeby domyślić się, że zostawił po sobie coś, czego nie dało się łatwo naprawić przeprosinami. Potrafiłem rozpoznać rozczarowanie, kiedy miałem je przed sobą, pozostawiłem za sobą wystarczająco dużo nieudanych decyzji, żeby rozumieć, jak długo potrafiło ciągnąć się za kimś coś, co inni uznawali za dawno zakończoną sprawę. Sam kiedyś nosiłem obrączkę będącą raczej pętlą, ciężarem, zobowiązaniem, aniżeli radością, sam składałem przysięgę i sam musiałem w końcu pogodzić się z tym, że nie każda historia kończyła się tak, jak człowiek sobie zaplanował. Nie wiedziałem, co dokładnie powiedział Liam, chociaż wiele mówiło mi, że miałem się tego rychło dowiedzieć, nie znałem nawet całego kontekstu tamtej rozmowy, ale zdążyłem już zrozumieć, że to wspomnienie nie tylko zostało wywołane przez coś, czego istoty jeszcze nie rozumiałem, lecz także zdecydowanie nie należało do tych, które stojąca obok mnie kobieta chciałaby odkurzać przy świadkach.
Znałem ten rodzaj zawodu, który zostawał po kimś, komu wcześniej pozwoliło się zajść wystarczająco daleko, oboje mieliśmy za sobą związki, które miały przetrwać całe życie, obietnice składane z myślą o wspólnej przyszłości i plany, które ostatecznie nie wytrzymały zderzenia z rzeczywistością, nie potrzebowałem więc żadnego wyjaśnienia, żeby zrozumieć, dlaczego zupełnie zamilkła, nie zamierzałem też robić z tego okazji do wypytywania jej o szczegóły, których nie chciała sama ujawnić, zwłaszcza że wystarczająco wiele powiedziało mi samo spojrzenie młodszej wersji mojej żony - rozpoznawałem jej rysy, sposób, w jaki trzymała ramiona, nawet to charakterystyczne napięcie w okolicach ust, które pojawiało się u niej, kiedy bardzo starała się nie dać po sobie poznać, że coś ją dotknęło. Nic się pod tym kątem nie zmieniło, tyle że tamta wersja Prudence była jeszcze młoda, miała przed sobą zupełnie inną przyszłość i najwyraźniej nie tak dawno dowiedziała się czegoś, czego nie chciała usłyszeć od mężczyzny, z którym zamierzała spędzić resztę życia. Powoli wyciągnąłem rękę, nie odrywając wzroku od sceny rozgrywającej się przed nami, po czym odnalazłem jej dłoń i przesunąłem kciukiem po jej palcach, zanim splotłem je ze swoimi, zamykając je w uścisku. Nie spojrzałem na nią, zostałem wzrokiem przy młodszej wersji mojej żony, chociaż chwilę później część uwagi na nowo poświęciłem kobiecie stojącej tuż obok niej.
- Nie chcę, żebyś pomyślała, że powinnaś pozwalać mu na wszystko. Wcale tak nie uważam. Po prostu… Znam go od dawna i wiem, że czasami najpierw coś powie, dopiero potem zastanawia się, czy nie powinien był się zastanowić. - Dziewczyna westchnęła, poprawiając luźny kosmyk przy skroni młodszej kobiety, wyraźnie szukała odpowiednich słów, choć jednocześnie nie wyglądała na szczególnie zaskoczoną tym, co usłyszała. - Rozumiem, że cię to zabolało. Naprawdę. Tylko nie możesz od razu zakładać, że chciał cię upokorzyć. Przecież widziałam, jak na ciebie patrzy. Na pewno chodziło mu o to, że… - Zamilkła na moment, przyglądając się jednej z kreacji, po czym wróciła wzrokiem do Prue. - Że jesteś nietuzinkowa? Poza tym, jeśli mam być szczera, sama nie wiem, czy ktokolwiek z nas nadąża za twoim sposobem myślenia, ale nie przyszło mi do głowy, żeby uznać, że coś jest z tobą nie tak, i że to ty masz problem. Po prostu jesteś Prue. Jesteś sobą. I Liam też o tym wie. Chociaż mógłby czasami wykazać się odrobiną rozumu, zanim zacznie komentować twoje alternatywne wybory. - Wciąż zerkała na twarz koleżanki z wyraźną ostrożnością, nawet jeśli starała się brzmieć swobodnie. - A z tym, że jest mu obojętne, w czym pójdziesz do ślubu… Może po prostu chciał powiedzieć, że dla niego najważniejsze jest, żebyś to ty stała obok niego i nie ma znaczenia, którą suknię wybierzesz, bo i tak będzie cię kochał? Nie suknia, nie cała ta oprawa, tylko ty. To przecież całkiem ładne, jeśli się nad tym zastanowić, tylko ubrał to w trochę… Niefortunne słowa. Nie każdy mężczyzna potrafi powiedzieć coś takiego wprost. Niektórzy bywają naprawdę beznadziejni w takich sprawach. - Stwierdziła pokrzepiająco, ale nietrudno było nie dostrzec, że najwyraźniej sama nie była do końca przekonana, czy jej argumenty przyniosły jakikolwiek skutek. - Poza tym pamiętasz, jak wyglądał na waszych zaręczynach? Był tak zdenerwowany, że pomylił kieszenie i przez dobre pięć minut szukał pierścionka w jednej i tej samej. Jego ojciec musiał mu podpowiedzieć, żeby sprawdził drugą. Jeśli ktoś miał wtedy powody do obrażenia się, to chyba ty, bo wszyscy patrzyli na ciebie, a on stał czerwony po uszy i wyglądał, jakby zaraz miał zemdleć. - Uśmiechnęła się blado, najwyraźniej licząc, że przywołanie jakiejś anegdoty mogło odrobinę rozładować atmosferę, po czym wyciągnęła rękę, jakby chciała poprawić materiał przy ramieniu Prue, lecz ostatecznie tylko lekko dotknęła jej przedramienia. - Poza tym nie musisz teraz podejmować żadnych decyzji. Przymierzmy kilka sukien, zobaczysz, może któraś ci się spodoba. Nie pozwól, żeby jedna głupia uwaga zepsuła ci cały dzień. Tyle już przygotowałyście, twoja mama była taka szczęśliwa, kiedy rozmawiałyście o przyjęciu… - Urwała, najwyraźniej dostrzegając, że wspomnienie rodziców raczej wcale nie pomagało. - Przepraszam. Nie chciałam wywierać na tobie dodatkowej presji. Po prostu zależy mi, żebyś była szczęśliwa. I jestem pewna, że Liam też tego chce. Może przymierzysz tę z bufiastymi rękawami? Wydaje mi się, że pasowałaby do ciebie znacznie lepiej niż te wszystkie przesadnie ozdobione modele. - Sięgnęła po wiszący obok wieszak, odsuwając na bok kremową suknię z haftowanym gorsetem.
Słuchałem tego wszystkiego z narastającym niedowierzaniem, wciąż trzymając dłoń Prue, nawet jeśli miałem coraz większą ochotę podejść do tamtej obcej dziewczyny i zapytać, czy naprawdę słyszała własne słowa, czy może ktoś wcześniej wmówił jej, że przyjaźń polegała na znajdowaniu coraz bardziej wyszukanych sposobów usprawiedliwiania faceta, który właśnie powiedział swojej narzeczonej, że będzie wyglądała jak strach na wróble. Nie poznałem Liama, nie miałem nawet możliwości skonfrontowania go z tym, co usłyszałem, bo nie żył, prawdopodobnie na szczęście dla siebie, ale jego nieobecność wśród żywych nie stanowiła dla mnie szczególnej przeszkody w wyrobieniu sobie o nim opinii, wystarczyło mi tych kilka minut, żeby mieć o nim zdanie, którego zdecydowanie nie zamierzałem już zmieniać. Jakiś pieprzony dupek postanowił oświadczyć się kobiecie, którą najwyraźniej chciał najpierw dopasować do własnych wyobrażeń, potem zaś, kiedy nie spełniała jego oczekiwań, urządzał sobie z niej wyjatkowo gówniane żarty. Niedoczekanie… Nie uważałem się za szczególnie łatwego w pożyciu, miałem swoje przywary, kilka wyjątkowo paskudnych nawyków i talent do pakowania się w kłopoty, ale nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby z jakiegokolwiek powodu próbować wmówić drugiej osobie, że powinna być wdzięczna za sam fakt, iż zechciałem ją poślubić.
Spoglądałem na młodszą Prue, dostrzegając, że wyglądała na przygnębioną i przygaszoną, a przecież znałem ją z czasów młodości, pamiętałem dziewczynę, która potrafiła spojrzeć na mnie z takim oburzeniem, że przez następne pół dnia miałem ochotę specjalnie robić wszystko, co mogłoby sprowokować kolejne takie miny. Nie byłem pewien, czy kiedykolwiek przestałem być tym chłopakiem, który szukał jej wzrokiem w tłumie, nawet jeśli przez lata miałem wyjątkowo skuteczne sposoby, żeby sobie tego nie uświadamiać. Było w tym spojrzeniu coś, co od zawsze uważałem za wyjątkowo atrakcyjne, choć oczywiście w tamtych latach wolałem umrzeć, niż przyznać się do podobnych rzeczy, najbardziej drażniło mnie jednak chyba to, że zaczęła kwestionować własną reakcję, podsuwać sobie kolejne powody, dla których mogła nie zrozumieć czegoś, co wydawało się całkiem jasne.
Zacisnąłem szczękę, po czym zerknąłem na nią kątem oka, choć nie próbowałem wymusić kontaktu wzrokowego - nie podobało mi się to, „było, minęło” brzmiało całkiem rozsądnie, dopóki nie zestawiło się tych słów z jej głosem, spojrzeniem i tym, jak kurczowo próbowała przekonać samą siebie, że nie istniał powód do przejmowania się czymś sprzed kilku lat - nie podobało mi się ani trochę, chociaż nie zamierzałem dawać jej pobudek do przypuszczeń, że musiała teraz zajmować się jeszcze moim niezadowoleniem. Miałem wystarczająco dużo oleju w głowie, żeby nie komentować wszystkiego, co przyszło mi na myśl, zwłaszcza kiedy stałem w samym środku cudzego wspomnienia, przyglądając się kobiecie, którą kochałem, w okresie jej życia, do którego najchętniej nigdy bym nie zaglądał nieproszony. Słyszałem drżenie w głosie Prue, widziałem, jak ostrożnie dobierała słowa, jak próbowała zamknąć całą sprawę w kilku zdaniach, które miały najwyraźniej wystarczyć za wyjaśnienie kilku lat życia - nie wystarczały mi, rzecz jasna, ale nie miałem zamiaru urządzać przesłuchania - zresztą, nawet gdybym chciał, nie potrafiłbym patrzeć na nią i domagać się wyjaśnień, kiedy wyglądała na tak zawstydzoną samym faktem, że miałem okazję zobaczyć ją w tamtym stanie. Przesunąłem kciukiem po grzbiecie dłoni Prue, nadal trzymając jej palce między swoimi.
- Jasne. Nie musisz niczego wyjaśniaś, jeśli nie masz ochoty. „Było, minęło”. Tylko pamiętaj, sze jeśli kiedyś pszestanie byś minione i będziesz chciała o tym pogadaś, jestem twój. Wolałbym, szebyś nie musiała nigdy zastanawiaś się, czy moses mi o czymś powiedzieś. - Wyjątkowo nie wzruszyłem ramionami, wystarczyły kolejne słowa, tym razem nie gorzkie, tylko całkiem normalne. - Ja tesz mam na koncie pewien epizod, któly nie powinien byś pokazywany młodzieszy jako pszykład odpowiedzialnego planowania pszyszłości. - Przez moment przyglądałem się jej profilowi, zastanawiając się, ile jeszcze podobnych uwag musiała wtedy przełknąć, ile razy wracała do domu z przekonaniem, że to z nią było coś nie tak. - Chciałbym tylko wiedzieś, czy zawsze był takim chujem, czy musiał się specjalnie postalaś na tę okazję. - Ostatnie słowo wypowiedziałem nieco bardziej oschle, niż zamierzałem, ale trudno było mi zdobyć się na szczególną życzliwość wobec kogoś, kto potrafił sprawić, że moja żona czuła się tak niewystarczająca, by nawet nie próbować walczyć z tym wrażeniem. Sam nie byłem święty, daleko mi było do tego, ale przynajmniej nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby Prudence musiała zasłużyć na moje dobre słowo odpowiednio dobraną sukienką, fryzurą albo zachowaniem przy stole.
Odwróciłem wreszcie wzrok w stronę wystawionych sukien, dając jej trochę przestrzeni, żeby nie musiała odpowiadać na każde moje słowo.
- Chociasz muszę pszysnaś, sze losumiem, dlaczego tu pszyszłaś. Mają całkiem niezłe kolonki. - Wskazałem brodą odrobinę oddaloną od nas kreację. - Szczególnie ta. Balso pszyswoita. Oczywiście wymagałaby pewnych poplawek, bo uwaszam, sze niektóle flagmenty mateliału są zupełnie zbędne, ale nie będę się wypowiadał, skolo nie znam się na modzie. - Uniosłem nieco brwi, zawsze sądziłem, że koronki miały sporo zalet, szczególnie kiedy ktoś nie przesadzał z ilością podszewki.