23 minut(y) temu ✶
Basilius musiał naprawdę poważnie się zastanowić, czy wolał odpuścić już ten temat, czy jednak zaryzykować i spytać się Brenny co miała na myśli mówiąc że w końcu był Prewettem i jak to niby miało wpływać na jego skalę. Ostatecznie uznał, że chyba nie warto było tego drążyć, a już na pewno nie w tym momencie.
Ale ręce mnie nie bolą.
Uzdrowiciel spojrzał na Brennę spod zmarszczonych brwi i już chciał prosić o doprecyzowanie co było takiego złego w nieodczuwaniu bólu w rękach i czy zdawała sobie sprawę z tego, że brak dyskomfortu w kończynach był stanem domyślnym, kiedy Longbottom sama wyjaśniła o co chodzi, a on zobaczył, że rzeczywiście, jej dłonie powinny jakkolwiek boleć.
– Daj mi chwilę – poprosił, wciąż widząc w nieprzytomnym Brygadziście pilniejszą potrzebę interwencji. – Tylko mów jeśli robi ci się gorzej, lub jeśli poczujesz że ten stan pogłębia się.
Przez kolejne dziesięć minut ostrożnie pracował nad tym, aby uwolnić mężczyznę spod wpływu pudełka. Na całe szczęście przez ten cały czas stan żadnego z jego pacjentów się nie pogarszał, co było naprawdę dużą ulgą, zważywszy na dzisiejszą datę.
– Chyba zaraz mi się uda – mruknął w pewnym momencie i rzucił kolejne zaklęcie. Zmarszczył brwi. Był przekonany, że uścisk Brygadzisty rozluźni się chociaż trochę. Zacisnął wargi i uniósł różdżkę aby ponownie spróbować, kiedy okazało się, że jego czar zadziałał i to z bolesnym opoźnieniem. Jedna z rąk pacjenta gwałtownie się wyprostowała, co oczywiście było pożądanym efektem. Szkoda tylko, że rozpędzona dłoń mężczyzny trafiła akurat w nadgarstek uzdrowiciela.
Prewett syknął z bólu i zaskoczenia. Różdżka wypadła mu z ręki i potoczyła się po podłodze, a on sam złapał się za obolały nadgarstek, w duchu dziękując tylko Matce, że na linii ataku nie stała jego twarz.
Ale ręce mnie nie bolą.
Uzdrowiciel spojrzał na Brennę spod zmarszczonych brwi i już chciał prosić o doprecyzowanie co było takiego złego w nieodczuwaniu bólu w rękach i czy zdawała sobie sprawę z tego, że brak dyskomfortu w kończynach był stanem domyślnym, kiedy Longbottom sama wyjaśniła o co chodzi, a on zobaczył, że rzeczywiście, jej dłonie powinny jakkolwiek boleć.
– Daj mi chwilę – poprosił, wciąż widząc w nieprzytomnym Brygadziście pilniejszą potrzebę interwencji. – Tylko mów jeśli robi ci się gorzej, lub jeśli poczujesz że ten stan pogłębia się.
Przez kolejne dziesięć minut ostrożnie pracował nad tym, aby uwolnić mężczyznę spod wpływu pudełka. Na całe szczęście przez ten cały czas stan żadnego z jego pacjentów się nie pogarszał, co było naprawdę dużą ulgą, zważywszy na dzisiejszą datę.
– Chyba zaraz mi się uda – mruknął w pewnym momencie i rzucił kolejne zaklęcie. Zmarszczył brwi. Był przekonany, że uścisk Brygadzisty rozluźni się chociaż trochę. Zacisnął wargi i uniósł różdżkę aby ponownie spróbować, kiedy okazało się, że jego czar zadziałał i to z bolesnym opoźnieniem. Jedna z rąk pacjenta gwałtownie się wyprostowała, co oczywiście było pożądanym efektem. Szkoda tylko, że rozpędzona dłoń mężczyzny trafiła akurat w nadgarstek uzdrowiciela.
Prewett syknął z bólu i zaskoczenia. Różdżka wypadła mu z ręki i potoczyła się po podłodze, a on sam złapał się za obolały nadgarstek, w duchu dziękując tylko Matce, że na linii ataku nie stała jego twarz.