17.11.2026, 21:00 ✶
Nie miałem pojęcia, co takiego Ellie zrobiła z naszym wakacyjnym rozkładem zajęć, „może go zaklęła”, że ostatecznie cały ten wypad okazywał się całkiem udanym przedsięwzięciem, zwłaszcza że trudno było wskazać w nim jakieś szczególnie spektakularne atrakcje, które usprawiedliwiałyby cały ten entuzjazm, niemniej przez większość czasu byliśmy czymś zajęci, kolejne dni mijały nam na różnych aktywnościach, wycieczkach i pomysłach, których pewnie sam nigdy nie wpisałbym na listę rzeczy wartych zrobienia podczas wakacji, ale skoro już się tu znaleźliśmy, pogoda wyjątkowo nam dopisywała, nie zamierzałem wybrzydzać, bo naprawdę dobrze się bawiłem, gdy nie musiałem przez cały czas oglądać się na to, co „wypada”. Trzeba było zresztą oddać pani Bletchley, całkiem sprawnie wszystko zaplanowała, bo nawet jeśli niektóre punkty programu budziły we mnie umiarkowane zainteresowanie, ostatecznie nie miałem zbyt wielu powodów do narzekania. Tym samym musiałem przyznać jej kilka punktów za organizację, szczególnie że udało jej się osiągnąć coś, co jeszcze przed wyprawą wydawało mi się mało prawdopodobne, mianowicie sprawić, żebyśmy z Prue nie kłócili się przy każdej nadarzającej się okazji. Oczywiście nie oznaczało to, że nagle zaczęliśmy się ze wszystkim zgadzać, bo Bletchley nadal miała swoje zdanie, ja miałem swoje, ostatecznie oboje nadal wykazywaliśmy się wyjątkową konsekwencją w udowadnianiu sobie nawzajem, że to właśnie nasza wersja wydarzeń zasługiwała na uznanie, ale przynajmniej tym razem potrafiliśmy czasami przejść nad pewnymi sprawami do porządku dziennego, zamiast urządzać na ich podstawie kolejną aferę - tak jak teraz, zdarzało mi się nawet zapomnieć, że powinienem mieć przygotowaną jakąś złośliwą uwagę na zaś, punkt odniesienia do jakiegoś niesamowicie irytującego zachowania, co samo w sobie stanowiło dość konkretne odstępstwo od naszej normy, chociaż, rzecz jasna, nie zamierzałem dzielić się tym spostrzeżeniem z główną zainteresowaną - w każdym razie taki obrót spraw bardzo mi odpowiadał i nie widziałem żadnego powodu, żeby doszukiwać się w nim problemów, skoro wakacje upływały nam całkiem przyjemnie, Prue nie doprowadzała mnie do szału częściej niż zwykle, więc i ja starałem się przez jakiś czas trzymać język za zębami, szczególnie kiedy wyjątkowo zależało mi na tym, żeby popołudnie nie zakończyło się kolejną sprzeczką.
- Wiem, wiem. Zawsze jesteś czujna i gotowa do kontrataku. Podejrzewam, że nawet śpisz z jednym okiem otwartym, na wypadek gdybym postanowił zakraść się do twojej sypialni. - Rzuciłem bezmyślnie, korzystając z tego, że naprawdę nie musiałem się teraz zastanawiać nad słowami - nie to, bym kiedykolwiek tak naprawdę zbyt dużo o nich myślał - choć już w sekundzie, w której te słowa opuściły moje usta, musiałem się bardzo postarać, aby zachować kamienną twarz. Zająłem usta paleniem, zacisnąłszy wargi na skręcie, chociaż nagle odczułem bardzo głęboką potrzebę zaniesienia się kaszlem - i to wcale nie od dymu - kiedy wzięła ode mnie papierosa, spojrzałem na nią z pewnym zaskoczeniem, choć szybko odzyskałem zwyczajową swobodę. Nie skomentowałem tego, po prostu odebrałem własność z powrotem, kiedy mi ją oddała, po czym przyłożyłem skręta do ust, tłumiąc uśmiech.
Zauważyłem, że miała ostatnio zdecydowanie lepszy humor, co zresztą trudno byłoby przeoczyć, nawet gdybym nie przyglądał się jej szczególnie uważnie, zrobiła się trochę mniej blada, wręcz nabrała kolorów i blasku w oczach, przez co przestała wyglądać, jakby najchętniej spędziła całe wakacje w ciemnej bibliotece, odmawiając światu szans na zakłócanie jej świętego spokoju. Nie zamierzałem jednak wygłaszać na ten temat żadnych uwag, bo jeszcze doszłaby do wniosku, że poświęcałem stanowczo zbyt dużo czasu na zwracanie na nią uwagi, albo, co gorsza, zaczęłaby wypytywać mnie o powody mojego zainteresowania, a miałem wystarczająco dużo własnych problemów bez konieczności tłumaczenia się z rzeczy, których sam nie do końca rozumiałem. Mimo to przyjemnie było móc przejść obok niej kilka mil bez wymiany obelg, nawet jeśli w dalszym ciągu uważałem, że ten stan zapewne nie miał trwać wiecznie, może nawet nie do końca dnia.
- Czyli chcesz mi powiedzieć, że te wszystkie psy nie popełniają samobójstw, tylko są zwyczajnie głupie? - Rzuciłem, przypatrując się temu, co znajdowało się przed naszymi oczami, chociaż dopiero kiedy podeszliśmy dostatecznie blisko, zacząłem dostrzegać, jak głęboko opadał teren po drugiej stronie. - Skąd ty właściwie bierzesz takie rzeczy? - Słuchałem jej, początkowo zerkając na most, który coraz wyraźniej wyłaniał się spomiędzy drzew, później zaś przeniosłem wzrok na nią samą - musiałem przyznać, że była przygotowana, jak zwykle, lecz przy okazji wypowiadała się na ten temat w naprawdę przyjemny sposób, nawet jeśli mówiła o czymś, co samo w sobie brzmiało dosyć makabrycznie - nie przepadałem za zwiedzaniem miejsc, w których należało czytać tabliczki, słuchać przewodników i udawać, że zapamiętywało się wszystkie daty, bo do zrozumienia niezbędne było zaprzątać sobie głowę tym, czy coś wydarzyło się w 919 czy 924, ale musiałem przyznać, że ta konkretna historia miała w sobie coś interesującego, nie nudziła, nawet jeśli przede wszystkim dlatego, że nie potrafiłem sobie wyobrazić, co właściwie musiało dziać się w psiej głowie, żeby zwierzę bez zastanowienia rzucało się w przepaść. „Chociaż… Może trochę tak”, podrapałem się po brodzie, przyglądając się konstrukcji mostu, właściwie to było całkiem przykre, „jesteś takim psem, biegasz sobie spokojnie, czujesz jakiegoś królika albo lisa, myślisz, że zaraz będziesz miał najlepszy dzień w swoim psim życiu, po czym nagle okazuje się, że twoja przygoda kończy się na dnie wąwozu, no, przesrane”.
- W sumie… - Przez moment patrzyłem na konstrukcję, próbując wyobrazić sobie, jak wyglądało to z perspektywy takiego stworzenia - z pewnej odległości i pod określonym kątem most rzeczywiście jawił się dość niewinnie. - To nawet brzmi znajomo. Znam kilku takich, którzy robią dokładnie to samo, tylko zamiast zwierzyny wystarczy im ładna dziewczyna, butelka czegoś mocniejszego albo zakład, którego nie powinni byli przyjmować. - Uśmiechnąłem się krzywo, bo nie widziałem żadnego powodu, dla którego miałbym od razu wykluczać siebie z tego grona, w końcu to też już kiedyś ustaliliśmy. Ona była dziwna, ja byłem impulsywny, lubiliśmy przecież oblepiać się etykietkami.
- Wiem, wiem. Zawsze jesteś czujna i gotowa do kontrataku. Podejrzewam, że nawet śpisz z jednym okiem otwartym, na wypadek gdybym postanowił zakraść się do twojej sypialni. - Rzuciłem bezmyślnie, korzystając z tego, że naprawdę nie musiałem się teraz zastanawiać nad słowami - nie to, bym kiedykolwiek tak naprawdę zbyt dużo o nich myślał - choć już w sekundzie, w której te słowa opuściły moje usta, musiałem się bardzo postarać, aby zachować kamienną twarz. Zająłem usta paleniem, zacisnąłszy wargi na skręcie, chociaż nagle odczułem bardzo głęboką potrzebę zaniesienia się kaszlem - i to wcale nie od dymu - kiedy wzięła ode mnie papierosa, spojrzałem na nią z pewnym zaskoczeniem, choć szybko odzyskałem zwyczajową swobodę. Nie skomentowałem tego, po prostu odebrałem własność z powrotem, kiedy mi ją oddała, po czym przyłożyłem skręta do ust, tłumiąc uśmiech.
Zauważyłem, że miała ostatnio zdecydowanie lepszy humor, co zresztą trudno byłoby przeoczyć, nawet gdybym nie przyglądał się jej szczególnie uważnie, zrobiła się trochę mniej blada, wręcz nabrała kolorów i blasku w oczach, przez co przestała wyglądać, jakby najchętniej spędziła całe wakacje w ciemnej bibliotece, odmawiając światu szans na zakłócanie jej świętego spokoju. Nie zamierzałem jednak wygłaszać na ten temat żadnych uwag, bo jeszcze doszłaby do wniosku, że poświęcałem stanowczo zbyt dużo czasu na zwracanie na nią uwagi, albo, co gorsza, zaczęłaby wypytywać mnie o powody mojego zainteresowania, a miałem wystarczająco dużo własnych problemów bez konieczności tłumaczenia się z rzeczy, których sam nie do końca rozumiałem. Mimo to przyjemnie było móc przejść obok niej kilka mil bez wymiany obelg, nawet jeśli w dalszym ciągu uważałem, że ten stan zapewne nie miał trwać wiecznie, może nawet nie do końca dnia.
- Czyli chcesz mi powiedzieć, że te wszystkie psy nie popełniają samobójstw, tylko są zwyczajnie głupie? - Rzuciłem, przypatrując się temu, co znajdowało się przed naszymi oczami, chociaż dopiero kiedy podeszliśmy dostatecznie blisko, zacząłem dostrzegać, jak głęboko opadał teren po drugiej stronie. - Skąd ty właściwie bierzesz takie rzeczy? - Słuchałem jej, początkowo zerkając na most, który coraz wyraźniej wyłaniał się spomiędzy drzew, później zaś przeniosłem wzrok na nią samą - musiałem przyznać, że była przygotowana, jak zwykle, lecz przy okazji wypowiadała się na ten temat w naprawdę przyjemny sposób, nawet jeśli mówiła o czymś, co samo w sobie brzmiało dosyć makabrycznie - nie przepadałem za zwiedzaniem miejsc, w których należało czytać tabliczki, słuchać przewodników i udawać, że zapamiętywało się wszystkie daty, bo do zrozumienia niezbędne było zaprzątać sobie głowę tym, czy coś wydarzyło się w 919 czy 924, ale musiałem przyznać, że ta konkretna historia miała w sobie coś interesującego, nie nudziła, nawet jeśli przede wszystkim dlatego, że nie potrafiłem sobie wyobrazić, co właściwie musiało dziać się w psiej głowie, żeby zwierzę bez zastanowienia rzucało się w przepaść. „Chociaż… Może trochę tak”, podrapałem się po brodzie, przyglądając się konstrukcji mostu, właściwie to było całkiem przykre, „jesteś takim psem, biegasz sobie spokojnie, czujesz jakiegoś królika albo lisa, myślisz, że zaraz będziesz miał najlepszy dzień w swoim psim życiu, po czym nagle okazuje się, że twoja przygoda kończy się na dnie wąwozu, no, przesrane”.
- W sumie… - Przez moment patrzyłem na konstrukcję, próbując wyobrazić sobie, jak wyglądało to z perspektywy takiego stworzenia - z pewnej odległości i pod określonym kątem most rzeczywiście jawił się dość niewinnie. - To nawet brzmi znajomo. Znam kilku takich, którzy robią dokładnie to samo, tylko zamiast zwierzyny wystarczy im ładna dziewczyna, butelka czegoś mocniejszego albo zakład, którego nie powinni byli przyjmować. - Uśmiechnąłem się krzywo, bo nie widziałem żadnego powodu, dla którego miałbym od razu wykluczać siebie z tego grona, w końcu to też już kiedyś ustaliliśmy. Ona była dziwna, ja byłem impulsywny, lubiliśmy przecież oblepiać się etykietkami.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)