8 godzin(y) temu ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 8 godzin(y) temu przez Benjy Fenwick.)
Rzadko kiedy dostawałem okazję posłuchania Prudence, która nie szykowała akurat jakiejś złośliwej uwagi pod moim adresem, więc zamierzałem korzystać, póki to trwało, szczególnie że pokazywała mi teraz coś, czego się po niej nie spodziewałem. Nie była to zupełnie inna twarz, może nawet wręcz przeciwnie, te ostatnie dni też tak naprawdę nie były wcale takie złe, przynajmniej póki nie pozwalałem myślom zbliżać się w rejony, których nie powinienem był odwiedzać. Nie przeszkadzało mi nawet to, że poszedłem z nią na tę wyprawę, aby uchronić resztki moich zapasów palenia przed kimkolwiek, kto nie był mną, po czym wciąż postanowiłem wyciągnąć w jej stronę tego skręta, a ona go przyjęła. Nie żebym nagle odkrył w sobie zamiłowanie do psiej psychologii, martwych zwierząt i wszystkich tych osobliwości, o których moja towarzyszka widocznie potrafiła się zaczytywać w wolnym czasie, ale zawsze lubiłem słuchać, kiedy mówiła o czymś, co rzeczywiście ją interesowało, nawet jeżeli obecnie praktycznie nie zdarzało nam się już rozmawiać w ten sposób. Musiałem przyznać przed sobą, że umiała opowiadać o rzeczach, które na pierwszy rzut oka nie interesowały mnie nawet w najmniejszym stopniu, w sposób sprawiający, że jednak chciałem dowiedzieć się czegoś więcej, miała wtedy zupełnie inny sposób prowadzenia rozmowy, nie potrzebowała szukać zaczepki, nie próbowała za wszelką cenę udowadniać mi, że jestem skończonym idiotą, a ja nie próbowałem wymyślać kolejnych powodów, żeby ją rozdrażnić, po prostu nie czułem takiej potrzeby w każdej sekundzie naszego wspólnego dnia. Zaciągnąłem się ponownie, po czym przyjrzałem się skrętowi, oceniając, ile jeszcze z niego zostało, po czym wyciągnąłem go w kierunku Prudence, bez słowa, skoro najwyraźniej ani ja, ani nie mieliśmy nic przeciwko temu, żeby korzystać z moich zapasów.
- Prue, przecież ty jesteś paskudna nawet wtedy, kiedy jesteś wyspana. Nie widzę, jak miałoby się to jeszcze pogorszyć. - Nie mówiłem tego złośliwie, przynajmniej nie w całości, właściwie podobało mi się, że opowiadała mi o sobie takie rzeczy bez filtrowania ich na podstawie tego, czy mógłbym je wykorzystać przeciwko niej w przyszłości - a mogłem - właśnie dowiedziałem się czegoś, co mogło okazać się znacznie bardziej użyteczne, niż początkowo zakładałem, bo przecież nocowaliśmy w jednym miejscu, lecz tak naprawdę wcale nie brałem pod uwagę możliwości uprzykrzania jej godzin nocnych. Prudence miała wiele przyzwyczajeń, o których zdążyłem się przekonać przez lata naszej znajomości, ale akurat kwestia snu należała do tych, których dotychczas nie miałem okazji poznać. Kiedy jeszcze mówiliśmy sobie praktycznie wszystko, nigdy nie wypytywałem jej o nic, ponad to, czy dobrze sypiała, co było bezpośrednią konsekwencją tego, że ona pytała o to mnie. Tak szczera reakcja była więc dla mnie sporym zaskoczeniem, co więcej, wspomniała o tym z taką swobodą, jakby właśnie poinformowała mnie, że nie lubiła rodzynek albo nie przepada za deszczem, podczas gdy ja zdążyłem już wyobrazić sobie nieszczęśnika, który w przyszłości będzie dzielił z nią sypialnię i popełni kardynalny błąd w postaci obudzenia jej przed czasem.
- Ale okej, skoro tak to ujmujesz… Biedny ten, kto będzie z tobą mieszkał. - Zawyrokowałem ostatecznie, kręcąc głową z udawanym współczuciem. - Wyobrażam sobie, że Eliasz ma już za sobą kilkanaście naprawdę ciężkich lat, ale przynajmniej może zamknąć za sobą drzwi i uciec do własnego pokoju. Gorzej będzie z kimś, kto postanowi dzielić z tobą sypialnię. - Zastanowiłem się nad tym pierwszym osądem przez moment, po czym pokręciłem głową. - Chociaż nie, właściwie to jemu też współczuję. Biedny chłop. Nie wiem, jak on to znosi. - Przeniosłem wzrok na drogę, kopnąłem niewielki kamyk i pozwoliłem mu potoczyć się przed siebie, zanim ponownie sięgnąłem po skręta, by się nim zaciągnąć, nie miałem zamiaru udawać, że sam należałem do osób szczególnie łatwych we wspólnym pożyciu, ale przynajmniej nie wymagałem od otoczenia, żeby dostosowywało się do mojego harmonogramu snu.
Oparłem dłonie na biodrach i przyjrzałem się mostowi, próbując ocenić, czy rzeczywiście było w nim coś, co mogłoby przyciągać zwierzęta, wysłuchawszy wyjaśnień, które znacząco odbietały Overtoun ten upiorny element związany z folklorem - nie skomentowałem tego na głos, wiedziałem, iż Prue wolała racjonalne wyjaśnienia i zbadane fakty - z tej perspektywy wyglądał całkiem zwyczajnie, co tylko pogarszało sprawę, bo trudno było uwierzyć, że miejsce o tak niepozornym wyglądzie mogło stać się przyczyną tylu nieszczęśliwych zdarzeń. Miała rację, przynajmniej w tym sensie, że trudno było wymagać od zwierzęcia rozumowania właściwego komuś, kto potrafił przewidzieć konsekwencje własnych działań, w dodatku nieco podobało mi się, że tak stanowczo broniła tych psów, choć przecież żaden z nich nie mógł jej za to podziękować.
- Czyli właściwie są niewolnikami własnego nosa? - Naprawdę spróbowałem podejść do tego inaczej. - Ewentualnie głowy? Popędu? Tak byś to ujęła? - Zerknąłem na nią z ukosa, przypomniawszy sobie wszystkie te rzeczy, które mówiono nam chociażby na eliksirach o amortencji i o tym, iż czasami rzeczywiście wystarczył sam zapach, by namieszać w zmysłach. Nie było sensu upierać się przy swojej wersji, skoro tak to ujmowała, wbrew temu, co z pewnością sama twierdziła, czasami nie potrzebowałem mieć ostatniego zdania.
- Cóż. Każdy musi mieć jakieś hobby, prawda? - Spytałem retorycznie, wzruszywszy ramionami, gdy tak podsumowała swoje zainteresowania. Ludzie miewali różne zainteresowania, jedni zbierali znaczki, inni oglądają mecze, ona czytała o miejscach, w których zwierzęta postanawiały popełniać zbiorowe samobójstwa, być może kolekcjonowała też czaszki czy inne takie, ale przynajmniej nie kazała mi oglądać wystaw zastawy stołowej z zamierzchłych czasów, jak to zdarzało się podczas wycieczek odbywanych w gronie mojej własnej rodziny, to byłoby już naprawdę trudne do wybaczenia.
Pokręciłem głową, lecz uśmiech wcale nie zszedł mi z ust.
- Nie wiem, czy to dobrze rokuje na przyszłość, ale przynajmniej nie będziesz miała problemu z wymyśleniem tematu na pierwszą randkę. Większość dziewczyn opowiada o ulubionych kwiatach, ty możesz zacząć od makabry. Gwarantuję, że koleś albo zostanie na dłużej, albo ucieknie, zanim zdążysz zamówić deser. W obu przypadkach zaoszczędzisz sobie czasu. - Zerknąłem na nią porozumiewawczo, pozwoliwszy sobie na to, by jeszcze przez chwilę zachowywać się zupełnie tak, jakbyśmy byli po prostu koleżeństwem, po czym wzruszyłem ramionami. Nie miałem z tym problemu, sam widziałem wystarczająco dużo rzeczy, żeby nie uważać śmierci za temat wymagający natychmiastowej zmiany rozmowy, poza tym całkiem intrygowały mnie miejsca owiane ponurą sławą, nawet jeśli pewnie z zupełnie innych powodów, niż ją. Nie uważałem tego za wadę, przynajmniej miała czym zająć głowę, zamiast bezustannie zastanawiać się, kto z kim przyszedł na przyjęcie i dlaczego czyjaś suknia miała niewłaściwy odcień zieleni.
Zaskoczyła mnie tym kolejnym pytaniem na tyle, że przez moment zapomniałem o przygotowanej zawczasu odpowiedzi na właściwie każdą możliwą zaczepkę, której tym razem zresztą i tak nie miałem, a nawet jeśli bym ją miał, w moim przypadku ludzie przecież zazwyczaj sami wyrabiali sobie opinię, jeszcze zanim zdążyłem otworzyć usta, Prudence nie stanowiła pod tym względem wyjątku. Po co więc miałbym się wysilać, aby to zawczasu prostować?
- Nie patrz tak, mówię ogólnie. - Zmrużyłem oczy. W pierwszej chwili zmierzyłem ją spojrzeniem, próbując odgadnąć, co dokładnie chciała przez to ustalić, bo w intonacji, jaką się posłużyła, nie usłyszałem niczego, co pozwoliłoby mi od razu przypisać jej jakiś konkretny zamiar. Nie wiedziałem, czy przypadkiem nie zastawiała na mnie jakiejś pułapki albo nie próbowała mnie sprowokować, ale to pytanie nie brzmiało szczególnie zaczepnie, przesunąłem więc językiem po zębach, zastanawiając się przez ułamek sekundy, czy powinienem był odpowiedzieć zgodnie z prawdą, czy może raczej wykorzystać okazję do opowiedzenia jakiejś wyjątkowo niedorzecznej historii. Ostatecznie uznałem, że nie warto i przytaknąłem nieznacznie, bo trudno było odmówić jej racji - instynkt rzeczywiście potrafił przejmować kontrolę nad zachowaniem, czasami nie zastanawiało się nad tym, co właściwie się robiło - zdarzało mi się podejmować decyzje, których nie potrafiłem później sensownie uzasadnić, choć zwykle miałem na tyle przyzwoitości, żeby nie obarczać za nie nikogo poza sobą.
- Nie jestem psem na baby, jeśli o to ci chodzi. Jeśli pytasz, czy rzucam się za każdą dziewczyną, która ma ładną buzię i krótką spódniczkę, to muszę cię rozczarować. Mam trochę więcej samokontroli, niż sugeruje moja reputacja. - Odparłem jednak na pierwszą część wypowiedzi, krótko pokręciwszy głową, bo chociaż mogłem skłamać, aby przedstawić się w innym świetle, tym razem tego nie zrobiłem. Wyjątkowo byliśmy ze sobą całkiem szczerzy, więc nawet jeśli istniało bardzo duże prawdopodobieństwo, iż nie miała uwierzyć w moje słowa, postanowiłem nie kłamać ani nie przerysowywać - nie zaliczałem lasek na punkty, nie ganiałem za nimi niczym za jakąś pokręconą wersją żywego kafla i nie miałem w zwyczaju zakochiwać się w każdej pannie, która poświęciła mi więcej niż trzy sekundy nieprzerwanej uwagi, rzucając się za nią niczym pies gończy - oczywiście, że lubiłem ładne dziewczyny, byłbym chyba chory, gdybym ich nie lubił, ale to jeszcze nie oznaczało niczego, prócz tego, iż miałem oczy. Dwie sztuki, właściwie, całkiem sprawne, niekiedy nawet aż za bardzo. - To znaczy, nie jestem święty, żebyśmy mieli jasność, ale nie zdarza mi się tracić rozumu.Aż tak. Nie jestem chartem wyścigowym, któremu wystarczy pomachać czymś przed nosem. Właściwie to ciekawi mnie, skąd wzięłaś tę teorię. - Wzruszyłem ramionami, nawet jeśli jednocześnie zawiesiłem na niej wzrok, badawczo wpatrując się w jej oczy i zapominając na moment o moim dotychczasowym zajęciu, czyli obserwowaniu drogi i wyszukiwaniu kolejnych kamieni nadających się do kopania. - Dziewczyna to nie miotła, Bletchley, nie wymieniasz jej na nowszy model, kiedy tylko pojawi się coś z ładniejszą rączką, co nie? To chyba dosyć powszechnie stosowana filozofia? - Zerknąłem na nią z przekornym uśmiechem, zanim odwróciłem wzrok, tak właściwie nawet nie wiedząc, dlaczego akurat tak to ująłem, bo przecież jeszcze o nic mnie nie oskarżała, nawet jeśli lubiła podkreślać, iż nie należała do mojego grona wielbicielek, miałem jednak swoje zasady, nawet jeśli czasami sam nie potrafiłem sobie na czas przypomnieć, jakie dokładnie. - Ale jeżeli mówimy o zakładach, to akurat tutaj nie będę się wypierał. Mam słabość do takich rzeczy, wiesz sama. - Potarłem kciukiem dolną wargę, przypominając sobie kilka sytuacji, których zdecydowanie nie powinienem był powtarzać - niektóre zakłady zaczynały się zupełnie niewinnie, od głupiego komentarza, rzuconej mimochodem uwagi albo od czyjegoś niezbyt subtelnego podważenia moich umiejętności, po czym kończyły się koniecznością tłumaczenia się przed osobami, które wcale nie miały ochoty słuchać wyjaśnień. Nie zawsze potrzebowałem nawet konkretnej nagrody, czasami sama perspektywa zobaczenia czyjejś miny po mojej wygranej wystarczała, żebym uznał, że warto było się postarać. Nie żebym zawsze wyciągał z tego odpowiednie wnioski. Byłem dość konsekwentny w popełnianiu tych samych błędów, szczególnie jeśli za pierwszym razem dostarczały mi wystarczająco dużo rozrywki, jasne, zdarzało mi się później dochodzić do wniosku, że mogłem jednak odpuścić, ale takie refleksje zwykle przychodziły zdecydowanie za późno i nie, żebym zawsze wyciągał z tego odpowiednie wnioski. Byłem dość konsekwentny w popełnianiu tych samych błędów, szczególnie jeśli za pierwszym razem dostarczały mi one wystarczająco dużo rozrywki albo kiedy w grę wchodziła moja duma. Wystarczyło wiedzieć, gdzie nacisnąć, żeby przekonać się, że potrafiłem zapomnieć o całym świecie, byle tylko postawić na swoim, „więc może jednak rzeczywiście miałem w sobie coś z tego samobójczego psa?”
- Prue, przecież ty jesteś paskudna nawet wtedy, kiedy jesteś wyspana. Nie widzę, jak miałoby się to jeszcze pogorszyć. - Nie mówiłem tego złośliwie, przynajmniej nie w całości, właściwie podobało mi się, że opowiadała mi o sobie takie rzeczy bez filtrowania ich na podstawie tego, czy mógłbym je wykorzystać przeciwko niej w przyszłości - a mogłem - właśnie dowiedziałem się czegoś, co mogło okazać się znacznie bardziej użyteczne, niż początkowo zakładałem, bo przecież nocowaliśmy w jednym miejscu, lecz tak naprawdę wcale nie brałem pod uwagę możliwości uprzykrzania jej godzin nocnych. Prudence miała wiele przyzwyczajeń, o których zdążyłem się przekonać przez lata naszej znajomości, ale akurat kwestia snu należała do tych, których dotychczas nie miałem okazji poznać. Kiedy jeszcze mówiliśmy sobie praktycznie wszystko, nigdy nie wypytywałem jej o nic, ponad to, czy dobrze sypiała, co było bezpośrednią konsekwencją tego, że ona pytała o to mnie. Tak szczera reakcja była więc dla mnie sporym zaskoczeniem, co więcej, wspomniała o tym z taką swobodą, jakby właśnie poinformowała mnie, że nie lubiła rodzynek albo nie przepada za deszczem, podczas gdy ja zdążyłem już wyobrazić sobie nieszczęśnika, który w przyszłości będzie dzielił z nią sypialnię i popełni kardynalny błąd w postaci obudzenia jej przed czasem.
- Ale okej, skoro tak to ujmujesz… Biedny ten, kto będzie z tobą mieszkał. - Zawyrokowałem ostatecznie, kręcąc głową z udawanym współczuciem. - Wyobrażam sobie, że Eliasz ma już za sobą kilkanaście naprawdę ciężkich lat, ale przynajmniej może zamknąć za sobą drzwi i uciec do własnego pokoju. Gorzej będzie z kimś, kto postanowi dzielić z tobą sypialnię. - Zastanowiłem się nad tym pierwszym osądem przez moment, po czym pokręciłem głową. - Chociaż nie, właściwie to jemu też współczuję. Biedny chłop. Nie wiem, jak on to znosi. - Przeniosłem wzrok na drogę, kopnąłem niewielki kamyk i pozwoliłem mu potoczyć się przed siebie, zanim ponownie sięgnąłem po skręta, by się nim zaciągnąć, nie miałem zamiaru udawać, że sam należałem do osób szczególnie łatwych we wspólnym pożyciu, ale przynajmniej nie wymagałem od otoczenia, żeby dostosowywało się do mojego harmonogramu snu.
Oparłem dłonie na biodrach i przyjrzałem się mostowi, próbując ocenić, czy rzeczywiście było w nim coś, co mogłoby przyciągać zwierzęta, wysłuchawszy wyjaśnień, które znacząco odbietały Overtoun ten upiorny element związany z folklorem - nie skomentowałem tego na głos, wiedziałem, iż Prue wolała racjonalne wyjaśnienia i zbadane fakty - z tej perspektywy wyglądał całkiem zwyczajnie, co tylko pogarszało sprawę, bo trudno było uwierzyć, że miejsce o tak niepozornym wyglądzie mogło stać się przyczyną tylu nieszczęśliwych zdarzeń. Miała rację, przynajmniej w tym sensie, że trudno było wymagać od zwierzęcia rozumowania właściwego komuś, kto potrafił przewidzieć konsekwencje własnych działań, w dodatku nieco podobało mi się, że tak stanowczo broniła tych psów, choć przecież żaden z nich nie mógł jej za to podziękować.
- Czyli właściwie są niewolnikami własnego nosa? - Naprawdę spróbowałem podejść do tego inaczej. - Ewentualnie głowy? Popędu? Tak byś to ujęła? - Zerknąłem na nią z ukosa, przypomniawszy sobie wszystkie te rzeczy, które mówiono nam chociażby na eliksirach o amortencji i o tym, iż czasami rzeczywiście wystarczył sam zapach, by namieszać w zmysłach. Nie było sensu upierać się przy swojej wersji, skoro tak to ujmowała, wbrew temu, co z pewnością sama twierdziła, czasami nie potrzebowałem mieć ostatniego zdania.
- Cóż. Każdy musi mieć jakieś hobby, prawda? - Spytałem retorycznie, wzruszywszy ramionami, gdy tak podsumowała swoje zainteresowania. Ludzie miewali różne zainteresowania, jedni zbierali znaczki, inni oglądają mecze, ona czytała o miejscach, w których zwierzęta postanawiały popełniać zbiorowe samobójstwa, być może kolekcjonowała też czaszki czy inne takie, ale przynajmniej nie kazała mi oglądać wystaw zastawy stołowej z zamierzchłych czasów, jak to zdarzało się podczas wycieczek odbywanych w gronie mojej własnej rodziny, to byłoby już naprawdę trudne do wybaczenia.
Pokręciłem głową, lecz uśmiech wcale nie zszedł mi z ust.
- Nie wiem, czy to dobrze rokuje na przyszłość, ale przynajmniej nie będziesz miała problemu z wymyśleniem tematu na pierwszą randkę. Większość dziewczyn opowiada o ulubionych kwiatach, ty możesz zacząć od makabry. Gwarantuję, że koleś albo zostanie na dłużej, albo ucieknie, zanim zdążysz zamówić deser. W obu przypadkach zaoszczędzisz sobie czasu. - Zerknąłem na nią porozumiewawczo, pozwoliwszy sobie na to, by jeszcze przez chwilę zachowywać się zupełnie tak, jakbyśmy byli po prostu koleżeństwem, po czym wzruszyłem ramionami. Nie miałem z tym problemu, sam widziałem wystarczająco dużo rzeczy, żeby nie uważać śmierci za temat wymagający natychmiastowej zmiany rozmowy, poza tym całkiem intrygowały mnie miejsca owiane ponurą sławą, nawet jeśli pewnie z zupełnie innych powodów, niż ją. Nie uważałem tego za wadę, przynajmniej miała czym zająć głowę, zamiast bezustannie zastanawiać się, kto z kim przyszedł na przyjęcie i dlaczego czyjaś suknia miała niewłaściwy odcień zieleni.
Zaskoczyła mnie tym kolejnym pytaniem na tyle, że przez moment zapomniałem o przygotowanej zawczasu odpowiedzi na właściwie każdą możliwą zaczepkę, której tym razem zresztą i tak nie miałem, a nawet jeśli bym ją miał, w moim przypadku ludzie przecież zazwyczaj sami wyrabiali sobie opinię, jeszcze zanim zdążyłem otworzyć usta, Prudence nie stanowiła pod tym względem wyjątku. Po co więc miałbym się wysilać, aby to zawczasu prostować?
- Nie patrz tak, mówię ogólnie. - Zmrużyłem oczy. W pierwszej chwili zmierzyłem ją spojrzeniem, próbując odgadnąć, co dokładnie chciała przez to ustalić, bo w intonacji, jaką się posłużyła, nie usłyszałem niczego, co pozwoliłoby mi od razu przypisać jej jakiś konkretny zamiar. Nie wiedziałem, czy przypadkiem nie zastawiała na mnie jakiejś pułapki albo nie próbowała mnie sprowokować, ale to pytanie nie brzmiało szczególnie zaczepnie, przesunąłem więc językiem po zębach, zastanawiając się przez ułamek sekundy, czy powinienem był odpowiedzieć zgodnie z prawdą, czy może raczej wykorzystać okazję do opowiedzenia jakiejś wyjątkowo niedorzecznej historii. Ostatecznie uznałem, że nie warto i przytaknąłem nieznacznie, bo trudno było odmówić jej racji - instynkt rzeczywiście potrafił przejmować kontrolę nad zachowaniem, czasami nie zastanawiało się nad tym, co właściwie się robiło - zdarzało mi się podejmować decyzje, których nie potrafiłem później sensownie uzasadnić, choć zwykle miałem na tyle przyzwoitości, żeby nie obarczać za nie nikogo poza sobą.
- Nie jestem psem na baby, jeśli o to ci chodzi. Jeśli pytasz, czy rzucam się za każdą dziewczyną, która ma ładną buzię i krótką spódniczkę, to muszę cię rozczarować. Mam trochę więcej samokontroli, niż sugeruje moja reputacja. - Odparłem jednak na pierwszą część wypowiedzi, krótko pokręciwszy głową, bo chociaż mogłem skłamać, aby przedstawić się w innym świetle, tym razem tego nie zrobiłem. Wyjątkowo byliśmy ze sobą całkiem szczerzy, więc nawet jeśli istniało bardzo duże prawdopodobieństwo, iż nie miała uwierzyć w moje słowa, postanowiłem nie kłamać ani nie przerysowywać - nie zaliczałem lasek na punkty, nie ganiałem za nimi niczym za jakąś pokręconą wersją żywego kafla i nie miałem w zwyczaju zakochiwać się w każdej pannie, która poświęciła mi więcej niż trzy sekundy nieprzerwanej uwagi, rzucając się za nią niczym pies gończy - oczywiście, że lubiłem ładne dziewczyny, byłbym chyba chory, gdybym ich nie lubił, ale to jeszcze nie oznaczało niczego, prócz tego, iż miałem oczy. Dwie sztuki, właściwie, całkiem sprawne, niekiedy nawet aż za bardzo. - To znaczy, nie jestem święty, żebyśmy mieli jasność, ale nie zdarza mi się tracić rozumu.Aż tak. Nie jestem chartem wyścigowym, któremu wystarczy pomachać czymś przed nosem. Właściwie to ciekawi mnie, skąd wzięłaś tę teorię. - Wzruszyłem ramionami, nawet jeśli jednocześnie zawiesiłem na niej wzrok, badawczo wpatrując się w jej oczy i zapominając na moment o moim dotychczasowym zajęciu, czyli obserwowaniu drogi i wyszukiwaniu kolejnych kamieni nadających się do kopania. - Dziewczyna to nie miotła, Bletchley, nie wymieniasz jej na nowszy model, kiedy tylko pojawi się coś z ładniejszą rączką, co nie? To chyba dosyć powszechnie stosowana filozofia? - Zerknąłem na nią z przekornym uśmiechem, zanim odwróciłem wzrok, tak właściwie nawet nie wiedząc, dlaczego akurat tak to ująłem, bo przecież jeszcze o nic mnie nie oskarżała, nawet jeśli lubiła podkreślać, iż nie należała do mojego grona wielbicielek, miałem jednak swoje zasady, nawet jeśli czasami sam nie potrafiłem sobie na czas przypomnieć, jakie dokładnie. - Ale jeżeli mówimy o zakładach, to akurat tutaj nie będę się wypierał. Mam słabość do takich rzeczy, wiesz sama. - Potarłem kciukiem dolną wargę, przypominając sobie kilka sytuacji, których zdecydowanie nie powinienem był powtarzać - niektóre zakłady zaczynały się zupełnie niewinnie, od głupiego komentarza, rzuconej mimochodem uwagi albo od czyjegoś niezbyt subtelnego podważenia moich umiejętności, po czym kończyły się koniecznością tłumaczenia się przed osobami, które wcale nie miały ochoty słuchać wyjaśnień. Nie zawsze potrzebowałem nawet konkretnej nagrody, czasami sama perspektywa zobaczenia czyjejś miny po mojej wygranej wystarczała, żebym uznał, że warto było się postarać. Nie żebym zawsze wyciągał z tego odpowiednie wnioski. Byłem dość konsekwentny w popełnianiu tych samych błędów, szczególnie jeśli za pierwszym razem dostarczały mi wystarczająco dużo rozrywki, jasne, zdarzało mi się później dochodzić do wniosku, że mogłem jednak odpuścić, ale takie refleksje zwykle przychodziły zdecydowanie za późno i nie, żebym zawsze wyciągał z tego odpowiednie wnioski. Byłem dość konsekwentny w popełnianiu tych samych błędów, szczególnie jeśli za pierwszym razem dostarczały mi one wystarczająco dużo rozrywki albo kiedy w grę wchodziła moja duma. Wystarczyło wiedzieć, gdzie nacisnąć, żeby przekonać się, że potrafiłem zapomnieć o całym świecie, byle tylko postawić na swoim, „więc może jednak rzeczywiście miałem w sobie coś z tego samobójczego psa?”
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)