19.11.2026, 15:08 ✶
Brzeg, z którego wyruszyliśmy, zdążył już oddalić się na tyle, że trudno było mi ocenić, ile właściwie zostało nam do pokonania, szczególnie że nie potrafiłem nawet ze stuprocentową, niezmąconą niczym pewnością ustalić, w którą stronę powinniśmy patrzeć - słońce stało wysoko nad jeziorem, odbijając się od jego powierzchni w sposób, który przy dłuższym patrzeniu zaczynał zwyczajnie drażnić oczy. Woda była spokojna tylko z pozoru, bo za każdym razem, kiedy nasza łódka wykonywała kolejny niekontrolowany obrót, niewielkie fale rozchodziły się od burty, uderzając o nią z cichym pluskiem. Mógłbym przysiąc, iż nad taflą jeziora zauważalnie drżało ciepłe, letnie powietrze, ciężkie od charakterystycznego zapachu wilgoci wdzierającej się w nozdrza, chociaż może był to jeden z objawów nadchodzącego udaru, ponieważ z tego wszystkiego nie zabrałem ze sobą żadnej czapki, a moje ciemne, zwichrzone włosy z pewnością zdążyły się już nagrzać. Nie zmieniało to faktu, iż oddali, niczym fatamorgana, majaczyła linia drzew, a gdzieś pośród nich znajdowało się miejsce, do którego zamierzałem dotrzeć, zanim zdążę się ugotować we własnym ubraniu.
Już chwilę wcześniej, właściwie zaraz po tym, jak wypchnąłem Prudence i zakupy na taflę jeziora, uznałem, że dalsze siedzenie w koszulce będzie wyjątkowo kiepskim pomysłem, zdjąłem ją więc, zawiązałem prowizorycznie na głowie, osłaniając w ten sposób przynajmniej część siebie przed bezlitosnym słońcem, choć efekt przypominał raczej rozwiązanie stosowane przez robotników podczas pracy w polu niż jakikolwiek sposób ochrony przed upałem właściwy komuś, kto przecież powinien był być przygotowany na różne okoliczności. Przez pewien czas siedziałem jeszcze w wilgotnych spodenkach, które zdążyły nasiąknąć wodą podczas pierwszych, niezbyt udanych prób wsiadania i wypychania łódki, jednak teraz miałem wrażenie, że zdążyły już całkiem wyschnąć - co prawda materiał nadal nie należał do najprzyjemniejszych dla zmysłów, ale przynajmniej nie musiałem już znosić uczucia mokrej tkaniny przyklejającej się do skóry. Poprawiłem węzeł koszulki na głowie, odgarniając z czoła kilka wilgotnych kosmyków, po czym ponownie chwyciłem za wiosło, miałem wrażenie, że słońce usiłowało wypalić mi skórę, podczas gdy ja próbowałem nie dopuścić do tego, żeby nasza łódka wykonała kolejny obrót. Nie wiedziałem, czy kark zdążył mi się całkowicie spalić, szczypanie świadczyło raczej za tym, bo nie miałem szczególnej możliwości sprawdzenia tego bez wykonania dość skomplikowanej gimnastyki, ale reszta skóry z pewnością nabrała już takiego koloru, że po powrocie do domu mogłem spodziewać się kilku uwag ze strony matki - byłem niemal pewien, że miało wystarczyć jej jedno przelotne spojrzenie, żeby stwierdziła, iż wyglądałem jak chłop pańszczyźniany po całym sezonie żniw, przy czym niestety moja opalenizna faktycznie przypominała już raczej ciemny odcień likieru z palonego orzecha, z którym naprawdę trudno było dyskutować, nawet przy najlepszych chęciach - zapewne uznałaby, że straciłem resztki godności rodowej i zdrowego rozsądku, skoro pozwoliłem warunkom pogodowym zrobić ze sobą coś takiego, ale na razie miałem na głowie znacznie pilniejsze sprawy, w tym niedopuszczenie do tego, żeby Prudence przypadkiem pozbawiła mnie życia przy użyciu wiosła.
- No, naprawdę?! - Zapytałem niedowierzająco, przepchnąwszy torbę nieco głębiej, żeby przestała zsuwać się w kierunku wody, zanim spojrzałem na wodę, następnie na oddalony brzeg, próbując ustalić, jak właściwie powinniśmy ustawić łódkę, żeby przestała obracać się wokół własnej osi, i żebyśmy my się przy tym nie pozabijali, bo miałem wrażenie, że wystarczyłoby kilka kolejnych nieudanych ruchów, żebyśmy oboje skończyli z głowami pod powierzchnią. Widok znajomego fragmentu linii drzew, który zdążyłem już oglądać przynajmniej szesnaście razy, zanim zrobiło mi się niedobrze i przestałem liczyć, nie napawał mnie optymizmem. „Byłem jej jeszcze potrzeby? Naprawdę t a k i argument wybierała?!”
- Bardzo mi, kurwa, ulżyło, że mam jeszcze jakieś zastosowanie. Staram się. Gdybyś poświęciła choćby połowę tej energii, którą wkładasz w krytykowanie mojej techniki, na obserwowanie tego, co robisz po swojej stronie, być może nie bylibyśmy teraz w dupie. - Zerknąłem w jej kierunku spod przymrużonych powiek, chociaż nie za wiele mogłem dostrzec, po czym zmieniłem nieco pozycję, ostrożnie przesunąwszy stopę, żeby nie zahaczyć o jedną z toreb, po czym spróbowałem ponownie ustawić wiosło pod odpowiednim kątem. Łódka zareagowała na to kolejnym nieprzewidzianym obrotem, co skwitowałem krótkim, niezbyt umiejętnie zduszonym przekleństwem, zanim zdążyłem się powstrzymać - nie było sensu dalej udawać, że wystarczy nam odrobina lepszej synchronizacji, skoro za każdym razem, kiedy próbowaliśmy płynąć prosto, kończyliśmy ustawieni bokiem do kierunku, w którym chcieliśmy się znaleźć, Prue miała rację w jednej kwestii - w ten sposób mogliśmy spędzić na jeziorze resztę dnia, tyle że samo ustalenie kierunku nie rozwiązywało problemu, skoro każde z nas zdawało się mieć własną koncepcję tego, jak należało do niego dotrzeć. Nie zamierzałem udawać eksperta od żeglugi, moje dotychczasowe doświadczenia z podobnymi środkami transportu ograniczały się do kilku przyjemniejszych wypraw, podczas których nikt nie próbował jednocześnie przewozić sterty zakupów, ale przynajmniej rozumiałem, że wiosłowanie wymagało pewnej współpracy. O dziwo jednak, to nie odnalezienie wspólnego rytmu stanowiło największy problem, bo przecież jakoś przedostaliśmy się w jedną stronę, chodziło o torby i pakunki, które zajmowały przestrzeń, ograniczały ruchy, przesuwały się przy każdym mocniejszym przechyleniu. Przesunąłem jedną z toreb stopą, upewniwszy się, że nie opierała się bezpośrednio o burtę, bo nie miałem najmniejszej ochoty sprawdzać, jak długo potrafiłbym utrzymać się na powierzchni, gdybyśmy postanowili zaliczyć nieoczekiwaną wywrotkę, dopiero wtedy wróciłem spojrzeniem do Prue.
- Cze’j. - Wyciągnąłem rękę, zatrzymując ją, zanim zdążyła wykonać kolejny agresywny zamach. - W ogóle przestań machać tym wiosłem w każdą stronę, bo zaraz obrócisz nas na drugą stronę. - Przeniosłem wzrok na torby, próbując wypatrzyć konkretny przedmiot pośród całego tego zakupowego pierdolnika. - Masz gdzieś linę? Tę, którą mieliśmy wykorzystać do przywiązania łódki? - Coś mi przyszło do głowy, choć wymagało jeszcze sprawdzenia kilku szczegółów, potrzebowałem tylko długiego kawałka liny, odpowiedniego punktu zaczepienia i odrobiny szczęścia, którego, sądząc po dotychczasowym przebiegu wyprawy, nie należało traktować jako szczególnie pewnego zasobu.
Już chwilę wcześniej, właściwie zaraz po tym, jak wypchnąłem Prudence i zakupy na taflę jeziora, uznałem, że dalsze siedzenie w koszulce będzie wyjątkowo kiepskim pomysłem, zdjąłem ją więc, zawiązałem prowizorycznie na głowie, osłaniając w ten sposób przynajmniej część siebie przed bezlitosnym słońcem, choć efekt przypominał raczej rozwiązanie stosowane przez robotników podczas pracy w polu niż jakikolwiek sposób ochrony przed upałem właściwy komuś, kto przecież powinien był być przygotowany na różne okoliczności. Przez pewien czas siedziałem jeszcze w wilgotnych spodenkach, które zdążyły nasiąknąć wodą podczas pierwszych, niezbyt udanych prób wsiadania i wypychania łódki, jednak teraz miałem wrażenie, że zdążyły już całkiem wyschnąć - co prawda materiał nadal nie należał do najprzyjemniejszych dla zmysłów, ale przynajmniej nie musiałem już znosić uczucia mokrej tkaniny przyklejającej się do skóry. Poprawiłem węzeł koszulki na głowie, odgarniając z czoła kilka wilgotnych kosmyków, po czym ponownie chwyciłem za wiosło, miałem wrażenie, że słońce usiłowało wypalić mi skórę, podczas gdy ja próbowałem nie dopuścić do tego, żeby nasza łódka wykonała kolejny obrót. Nie wiedziałem, czy kark zdążył mi się całkowicie spalić, szczypanie świadczyło raczej za tym, bo nie miałem szczególnej możliwości sprawdzenia tego bez wykonania dość skomplikowanej gimnastyki, ale reszta skóry z pewnością nabrała już takiego koloru, że po powrocie do domu mogłem spodziewać się kilku uwag ze strony matki - byłem niemal pewien, że miało wystarczyć jej jedno przelotne spojrzenie, żeby stwierdziła, iż wyglądałem jak chłop pańszczyźniany po całym sezonie żniw, przy czym niestety moja opalenizna faktycznie przypominała już raczej ciemny odcień likieru z palonego orzecha, z którym naprawdę trudno było dyskutować, nawet przy najlepszych chęciach - zapewne uznałaby, że straciłem resztki godności rodowej i zdrowego rozsądku, skoro pozwoliłem warunkom pogodowym zrobić ze sobą coś takiego, ale na razie miałem na głowie znacznie pilniejsze sprawy, w tym niedopuszczenie do tego, żeby Prudence przypadkiem pozbawiła mnie życia przy użyciu wiosła.
- No, naprawdę?! - Zapytałem niedowierzająco, przepchnąwszy torbę nieco głębiej, żeby przestała zsuwać się w kierunku wody, zanim spojrzałem na wodę, następnie na oddalony brzeg, próbując ustalić, jak właściwie powinniśmy ustawić łódkę, żeby przestała obracać się wokół własnej osi, i żebyśmy my się przy tym nie pozabijali, bo miałem wrażenie, że wystarczyłoby kilka kolejnych nieudanych ruchów, żebyśmy oboje skończyli z głowami pod powierzchnią. Widok znajomego fragmentu linii drzew, który zdążyłem już oglądać przynajmniej szesnaście razy, zanim zrobiło mi się niedobrze i przestałem liczyć, nie napawał mnie optymizmem. „Byłem jej jeszcze potrzeby? Naprawdę t a k i argument wybierała?!”
- Bardzo mi, kurwa, ulżyło, że mam jeszcze jakieś zastosowanie. Staram się. Gdybyś poświęciła choćby połowę tej energii, którą wkładasz w krytykowanie mojej techniki, na obserwowanie tego, co robisz po swojej stronie, być może nie bylibyśmy teraz w dupie. - Zerknąłem w jej kierunku spod przymrużonych powiek, chociaż nie za wiele mogłem dostrzec, po czym zmieniłem nieco pozycję, ostrożnie przesunąwszy stopę, żeby nie zahaczyć o jedną z toreb, po czym spróbowałem ponownie ustawić wiosło pod odpowiednim kątem. Łódka zareagowała na to kolejnym nieprzewidzianym obrotem, co skwitowałem krótkim, niezbyt umiejętnie zduszonym przekleństwem, zanim zdążyłem się powstrzymać - nie było sensu dalej udawać, że wystarczy nam odrobina lepszej synchronizacji, skoro za każdym razem, kiedy próbowaliśmy płynąć prosto, kończyliśmy ustawieni bokiem do kierunku, w którym chcieliśmy się znaleźć, Prue miała rację w jednej kwestii - w ten sposób mogliśmy spędzić na jeziorze resztę dnia, tyle że samo ustalenie kierunku nie rozwiązywało problemu, skoro każde z nas zdawało się mieć własną koncepcję tego, jak należało do niego dotrzeć. Nie zamierzałem udawać eksperta od żeglugi, moje dotychczasowe doświadczenia z podobnymi środkami transportu ograniczały się do kilku przyjemniejszych wypraw, podczas których nikt nie próbował jednocześnie przewozić sterty zakupów, ale przynajmniej rozumiałem, że wiosłowanie wymagało pewnej współpracy. O dziwo jednak, to nie odnalezienie wspólnego rytmu stanowiło największy problem, bo przecież jakoś przedostaliśmy się w jedną stronę, chodziło o torby i pakunki, które zajmowały przestrzeń, ograniczały ruchy, przesuwały się przy każdym mocniejszym przechyleniu. Przesunąłem jedną z toreb stopą, upewniwszy się, że nie opierała się bezpośrednio o burtę, bo nie miałem najmniejszej ochoty sprawdzać, jak długo potrafiłbym utrzymać się na powierzchni, gdybyśmy postanowili zaliczyć nieoczekiwaną wywrotkę, dopiero wtedy wróciłem spojrzeniem do Prue.
- Cze’j. - Wyciągnąłem rękę, zatrzymując ją, zanim zdążyła wykonać kolejny agresywny zamach. - W ogóle przestań machać tym wiosłem w każdą stronę, bo zaraz obrócisz nas na drugą stronę. - Przeniosłem wzrok na torby, próbując wypatrzyć konkretny przedmiot pośród całego tego zakupowego pierdolnika. - Masz gdzieś linę? Tę, którą mieliśmy wykorzystać do przywiązania łódki? - Coś mi przyszło do głowy, choć wymagało jeszcze sprawdzenia kilku szczegółów, potrzebowałem tylko długiego kawałka liny, odpowiedniego punktu zaczepienia i odrobiny szczęścia, którego, sądząc po dotychczasowym przebiegu wyprawy, nie należało traktować jako szczególnie pewnego zasobu.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)