19.11.2026, 22:12 ✶
Zdecydowanie nie tak wyobrażałem sobie powrót z zakupów. W innych okolicznościach cała ta wyprawa mogłaby nawet sprawić mi przyjemność, ponieważ otaczająca nas natura aż zachęcała do nazwania jej „sielską” - było ładnie, w innych warunkach i z inną osobą, może nawet romantycznie - słońce zdążyło już porządnie rozgościć się na bezchmurnym niebie, przez co siedzenie na środku jeziora zaczynało mieć dodatkowe, niezbyt przyjemne konsekwencje. Jezioro rozciągało się wokół szeroką, błyszczącą taflą, na której światło odbijało się tak intensywnie, że trudno mi było przez dłuższy czas patrzeć w jednym kierunku, nawet jeśli na ogół nie byłem aż tak znowu podatny na oślepienie przez podobne warunki panujące w chmurach nad boiskiem, tym razem było inaczej. Od brzegu dzieliła nas już całkiem znaczna odległość, co zresztą stawało się coraz bardziej oczywiste za każdym razem, kiedy próbowałem znaleźć jakiś punkt odniesienia pozwalający mi ustalić, czy rzeczywiście posuwaliśmy się naprzód. W oddali widziałem linię drzew, pod którymi wcześniej zostawiliśmy nasze mniej potrzebne rzeczy, bo przecież byliśmy pośrodku niczego, na zadupiu, więc nikt nie miał nas okraść, lecz nie potrafiłem powiedzieć, czy znajdowaliśmy się bliżej niej, czy może od kilku minut konsekwentnie oddalaliśmy się od miejsca, do którego powinniśmy wrócić. Sytuacji nie poprawiał fakt, że siedziałem bez koszulki, z lekko wilgotnymi spodenkami przyklejonymi do ud, podczas gdy ostre promienie zdążyły już porządnie spiec mi kark i ramiona - no, miałem do wyboru albo to, albo ugotowanie się żywcem i udar - zdecydowanie powinienem był pomyśleć o zabraniu czegoś do picia, kremu przeciwsłonecznego i, przede wszystkim, kogoś, kto potrafiłby odróżnić właściwą stronę łódki od niewłaściwej. Niestety, na ten ostatni szczegół było już trochę za późno, chociaż może nie powinienem był być aż tak krytyczny wobec mojej towarzyszki, wiedziałem przecież, że pierwsza część wyprawy poszła nam całkiem sprawnie, więc musiał istnieć jakiś powód, dla którego teraz kręciliśmy się w miejscu, podejrzewałem ciężar zakupów, ich nierównomierne ułożenie albo zwyczajnie fakt, że zaczęliśmy wykonywać ruchy wiosłami bez uzgodnienia, kto właściwie odpowiadał za zmianę kierunku. Zaczynałem podejrzewać, że jeśli nie znajdziemy jakiegoś alternatywnego rozwiązania, zdążymy się tutaj pokłócić, pogodzić, ponownie pokłócić i prawdopodobnie zestarzeć, zanim ktokolwiek zorientuje się, że powinniśmy byli już dawno wrócić na ląd.
Oczywiście, że musiała mi przypomnieć, kto pierwszy zaczął temat wiosłowania, jak gdybyśmy prowadzili właśnie rozprawę sądową, podczas której każde wypowiedziane słowo mogło zostać wykorzystane przeciwko drugiej stronie - w zasadzie nie powinienem być zaskoczony - znałem ją wystarczająco długo, żeby wiedzieć, że nawet na środku jeziora, w sytuacji wymagającej od nas choćby odrobiny współpracy, potrafiła znaleźć czas na udowodnienie mi, że nie miałem racji, i że, w istocie, była to moja wina, ale starałem się przewalić ją na nią. Jeszcze godzinę temu byłem przekonany, że całkiem nieźle nam to pójdzie, teraz zaczynałem podejrzewać, że to był pierwszy objaw udaru słonecznego.
- Nie zwalam na ciebie wszystkiego, Prue. Nie przypisuj sobie aż tak wielkich zasług, nie jesteś przecież jedyną osobą na tej łódce. - Odłożyłem na sekundę wiosło i oparłem dłonie na krawędzi burty, przyglądając się przez moment siatkom i pakunkom, które ją przede mną zakrywały. Tak, to był głupi argument - wiedziałem o tym - poniekąd sam się teraz nim obrażałem, ale nie potrafiłem myśleć racjonalnie, podczas gdy łódka kręciła się w kółko, a moja towarzyszka próbowała wyjebać mnie za burtę przy pomocy wiosła w roli broni obuchowej. - Powiedziałem tylko, że gdybyś zamiast machać w przypadkowych kierunkach, jakbyś próbowała odstraszyć stado kaczek, spróbowała utrzymać jeden rytm, być może nie musielibyśmy teraz zastanawiać się, jak zatrzymać tę karuzelę śmiechu. Kręcenie się w kółko ma pewne zalety, przynajmniej znamy już widok z każdej strony, ale osobiście wolałbym zobaczyć coś nowego. Na przykład ląd. Stopami. Dupą. Chujem. Łapiesz. - Nie zamierzałem jednak ciągnąć tej dyskusji, zwłaszcza że dziewczyna przynajmniej przestała wykonywać gwałtowne ruchy, które mogłyby nas wpędzić w jeszcze większe obroty.
- Okej. Wierzę. - O dziwo, słysząc taką a nie inną odpowiedź, nie ironizowałem. - Następnym razem po prostu uprzedź mnie, zanim odpłyniesz myślami gdzieś dalej niż my łódką. Będę przynajmniej wiedział, że zostałem sam na pokładzie. - Nie wiedziałem, na ile miała nad tym kontrolę, prawdopodobnie nie miała żadnej, zawieszała się typowo dla siebie i tyle, ale nie powstrzymało mnie to przed stłumionym westchnieniem. Uniosłem nieznacznie mój brzeg jednej torby, potem drugiej, uważając przy tym, żeby nie przenieść całego ciężaru na jedną stronę ani nie przyszorować czymś spiczastym lub ostrym, co mogło się kryć pod zakupami, bo ostatnią rzeczą, której potrzebowaliśmy, było sprawdzenie, czy dno łódki rzeczywiście było tak szczelne, na jakie wyglądało.
- Gdzie? - Rzuciłem, wodząc wzrokiem za liną, gdyż „jest pod którąś z toreb” niewiele mi podpowiadało, jednak szybko zorientowałem się, że przy obecnym rozmieszczeniu bagaży nie mogłem sięgnąć zbyt daleko bez niepotrzebnego przesuwania ciężaru. - Potrzebuję tej liny. Najpierw przywiążemy ją gdzieś w okolicach dziobu, do tego uchwytu, potem sprawdzę, czy mocowanie wytrzyma naprężenie. Jeśli będzie w porządku, wskoczę do wody i spróbuję przeciągnąć łódkę w stronę brzegu. - Wyjaśniłem, tym razem całkiem poważnie i konkretnie, nie oburzając się nawet na pytanie o to, czy potrafiłem pływać. Oparłem przedramię o burtę i przyjrzałem się odległemu brzegowi - wprawdzie dystans nie należał do szczególnie zachęcających, ale nie wydawał mi się też niemożliwy do pokonania, o ile udałoby nam się drugi raz odpowiednio rozłożyć ciężar bez ryzykowania, iż łódź zatonie lub przechyli się, gdy ją opuszczę - pływałem wystarczająco dobrze, żeby nie obawiać się kilkudziesięciu, może kilkuset metrów jeziora, chociaż nie zamierzałem udawać, że holowanie obciążonego transportu nie miało być wyzwaniem, mimo wszystko warto było spróbować, ponieważ niespecjalnie widziałem jakieś lepsze wyjście. - Nie mam zamiaru spędzić całego popołudnia na środku jeziora, szczególnie że zaczynam być głodny. A ty, o ile dobrze pamiętam, też miałaś jakieś plany na resztę dnia. Nie chciałbym, żebyś musiała je odwoływać. - Uśmiechnąłem się pod nosem, po czym wyciągnąłem rękę w jej stronę, ponaglając ją ruchem palców. - Chyba że masz lepszy pomysł, Bletchley, bardzo chętnie go usłyszę. Naprawdę. Jestem otwarty na konstruktywną krytykę, zwłaszcza jeśli będzie poparta czymś więcej niż kolejnym stwierdzeniem, że fatalnie wiosłuję. - Spojrzałem na nią wyczekująco, po czym uśmiechnąłem się przekornie. Miałem świadomość, że ten pomysł nie należał do szczególnie doskonałych, zwłaszcza przy takim obciążeniu, ale alternatywą było dalsze siedzenie na środku jeziora i liczenie na to, że łódka sama nabierze ochoty na powrót, a niestety nie była zaczarowana, ja natomiast nie znałem się na zagadnieniach związanych z pływami, nurtami i takimi tam, i nie zamierzałem spędzić tu całego popołudnia w oczekiwaniu na prąd czy inne gówno, tym bardziej że słońce zaczynało już dawać mi się we znaki.
Oczywiście, że musiała mi przypomnieć, kto pierwszy zaczął temat wiosłowania, jak gdybyśmy prowadzili właśnie rozprawę sądową, podczas której każde wypowiedziane słowo mogło zostać wykorzystane przeciwko drugiej stronie - w zasadzie nie powinienem być zaskoczony - znałem ją wystarczająco długo, żeby wiedzieć, że nawet na środku jeziora, w sytuacji wymagającej od nas choćby odrobiny współpracy, potrafiła znaleźć czas na udowodnienie mi, że nie miałem racji, i że, w istocie, była to moja wina, ale starałem się przewalić ją na nią. Jeszcze godzinę temu byłem przekonany, że całkiem nieźle nam to pójdzie, teraz zaczynałem podejrzewać, że to był pierwszy objaw udaru słonecznego.
- Nie zwalam na ciebie wszystkiego, Prue. Nie przypisuj sobie aż tak wielkich zasług, nie jesteś przecież jedyną osobą na tej łódce. - Odłożyłem na sekundę wiosło i oparłem dłonie na krawędzi burty, przyglądając się przez moment siatkom i pakunkom, które ją przede mną zakrywały. Tak, to był głupi argument - wiedziałem o tym - poniekąd sam się teraz nim obrażałem, ale nie potrafiłem myśleć racjonalnie, podczas gdy łódka kręciła się w kółko, a moja towarzyszka próbowała wyjebać mnie za burtę przy pomocy wiosła w roli broni obuchowej. - Powiedziałem tylko, że gdybyś zamiast machać w przypadkowych kierunkach, jakbyś próbowała odstraszyć stado kaczek, spróbowała utrzymać jeden rytm, być może nie musielibyśmy teraz zastanawiać się, jak zatrzymać tę karuzelę śmiechu. Kręcenie się w kółko ma pewne zalety, przynajmniej znamy już widok z każdej strony, ale osobiście wolałbym zobaczyć coś nowego. Na przykład ląd. Stopami. Dupą. Chujem. Łapiesz. - Nie zamierzałem jednak ciągnąć tej dyskusji, zwłaszcza że dziewczyna przynajmniej przestała wykonywać gwałtowne ruchy, które mogłyby nas wpędzić w jeszcze większe obroty.
- Okej. Wierzę. - O dziwo, słysząc taką a nie inną odpowiedź, nie ironizowałem. - Następnym razem po prostu uprzedź mnie, zanim odpłyniesz myślami gdzieś dalej niż my łódką. Będę przynajmniej wiedział, że zostałem sam na pokładzie. - Nie wiedziałem, na ile miała nad tym kontrolę, prawdopodobnie nie miała żadnej, zawieszała się typowo dla siebie i tyle, ale nie powstrzymało mnie to przed stłumionym westchnieniem. Uniosłem nieznacznie mój brzeg jednej torby, potem drugiej, uważając przy tym, żeby nie przenieść całego ciężaru na jedną stronę ani nie przyszorować czymś spiczastym lub ostrym, co mogło się kryć pod zakupami, bo ostatnią rzeczą, której potrzebowaliśmy, było sprawdzenie, czy dno łódki rzeczywiście było tak szczelne, na jakie wyglądało.
- Gdzie? - Rzuciłem, wodząc wzrokiem za liną, gdyż „jest pod którąś z toreb” niewiele mi podpowiadało, jednak szybko zorientowałem się, że przy obecnym rozmieszczeniu bagaży nie mogłem sięgnąć zbyt daleko bez niepotrzebnego przesuwania ciężaru. - Potrzebuję tej liny. Najpierw przywiążemy ją gdzieś w okolicach dziobu, do tego uchwytu, potem sprawdzę, czy mocowanie wytrzyma naprężenie. Jeśli będzie w porządku, wskoczę do wody i spróbuję przeciągnąć łódkę w stronę brzegu. - Wyjaśniłem, tym razem całkiem poważnie i konkretnie, nie oburzając się nawet na pytanie o to, czy potrafiłem pływać. Oparłem przedramię o burtę i przyjrzałem się odległemu brzegowi - wprawdzie dystans nie należał do szczególnie zachęcających, ale nie wydawał mi się też niemożliwy do pokonania, o ile udałoby nam się drugi raz odpowiednio rozłożyć ciężar bez ryzykowania, iż łódź zatonie lub przechyli się, gdy ją opuszczę - pływałem wystarczająco dobrze, żeby nie obawiać się kilkudziesięciu, może kilkuset metrów jeziora, chociaż nie zamierzałem udawać, że holowanie obciążonego transportu nie miało być wyzwaniem, mimo wszystko warto było spróbować, ponieważ niespecjalnie widziałem jakieś lepsze wyjście. - Nie mam zamiaru spędzić całego popołudnia na środku jeziora, szczególnie że zaczynam być głodny. A ty, o ile dobrze pamiętam, też miałaś jakieś plany na resztę dnia. Nie chciałbym, żebyś musiała je odwoływać. - Uśmiechnąłem się pod nosem, po czym wyciągnąłem rękę w jej stronę, ponaglając ją ruchem palców. - Chyba że masz lepszy pomysł, Bletchley, bardzo chętnie go usłyszę. Naprawdę. Jestem otwarty na konstruktywną krytykę, zwłaszcza jeśli będzie poparta czymś więcej niż kolejnym stwierdzeniem, że fatalnie wiosłuję. - Spojrzałem na nią wyczekująco, po czym uśmiechnąłem się przekornie. Miałem świadomość, że ten pomysł nie należał do szczególnie doskonałych, zwłaszcza przy takim obciążeniu, ale alternatywą było dalsze siedzenie na środku jeziora i liczenie na to, że łódka sama nabierze ochoty na powrót, a niestety nie była zaczarowana, ja natomiast nie znałem się na zagadnieniach związanych z pływami, nurtami i takimi tam, i nie zamierzałem spędzić tu całego popołudnia w oczekiwaniu na prąd czy inne gówno, tym bardziej że słońce zaczynało już dawać mi się we znaki.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)