Wczoraj, 20:47 ✶
Jeszcze przez ułamek sekundy wpatrywałem się w punkt, w którym znajdował się jedyny jakkolwiek widoczny dla mnie fragment czupryny Prue, próbując zdecydować, czy powinienem był jakoś dodatkowo skomentować tę całą wymianę zdań, czy może jednak oszczędzić nam obojgu kolejnych kilku minut wzajemnego udowadniania, kto z nas miał więcej racji, skoro i tak siedzieliśmy wspólnie w miejscu, z którego nie mogliśmy się tak łatwo wydostać, z zakupami upchniętymi tak, aby nie przeciążyć ani nie przechylić naszego środka transportu, usiłując jakoś wyjść z tej patowej sytuacji. Słońce wciąż naprawdę mocno przygrzewało, paląc mi skórę na odsłoniętych plecach i ramionach, ale coraz mniej zwracałem na nie uwagę, skupiając się raczej na tym, żeby nie wykonywać niepotrzebnych ruchów i nie pogarszać naszego położenia. Przez moment rzeczywiście próbowałem docenić widoki, skoro najwyraźniej właśnie to pozostawało nam do roboty, ale trudno było zachwycać się urokami jeziora, kiedy przebywało się na nim wbrew własnej woli, za to z perspektywą spędzenia reszty popołudnia na walce o powrót na suchy ląd - gdybym siedział na brzegu z czymś zimnym do picia, prawdopodobnie uznałbym, że trudno było o lepszy sposób na spędzenie popołudnia, niestety znajdowałem się na środku jeziora, w łódce obciążonej torbami, która uparcie odmawiała współpracy, do tego w towarzystwie dziewczyny, z którą nawet w znacznie dogodniejszych warunkach potrafiłem pokłócić się o najbardziej niedorzeczne rzeczy. Nie zamierzałem jednak urządzać Prudence kolejnego wykładu na temat bezpieczeństwa, bo wystarczająco dużo czasu straciliśmy już na wzajemne udowadnianie sobie, kto radził sobie gorzej, zresztą, jeśli miałbym być ze sobą całkowicie szczery, oboje prezentowaliśmy obecnie poziom, którego nie należało pokazywać nikomu postronnemu.
Skrzywiłem się nieznacznie, poprawiając materiał koszulki zawiązanej na głowie, który zdążył już nieco zsunąć mi się na czoło, zanim ponownie otwarłem usta.
- Wiem, Prue. - Wypowiedziałem te słowa z odrobiną zniecierpliwienia, choć zaraz potem westchnąłem i pokręciłem głową. - Ja też słyszałem cię za pierwszym razem. - Teoretycznie wciąż chciałem mieć ostatnie słowo, ale tym razem w moim głosie nie było tyle zaczepności, co jeszcze chwilę wcześniej - nie uśmiechnąłem się też już tak szeroko, właściwie prawie wcale, ponieważ dostrzegłem, że cierpliwość nas obojga zaczynała się wyczerpywać, a ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowaliśmy, była kolejna kłótnia, która odciągnęłaby nas od rozwiązania problemu. Wyciągnąłem rękę, żeby przytrzymać jedną z mniejszych toreb, która zaczęła zsuwać się stronę Prue, kiedy ta zaczęła szukać liny - nie spuszczałem wzroku z jej rąk, dopóki nie udało jej się wyciągnąć całego kawałka, dopiero wtedy odetchnąłem nieco swobodniej i jeszcze trochę wyciągnąłem dłoń, żeby ją odebrać.
- No. - Mruknąłem - i tak, to był komplement, nawet jeśli nie dodałem „ładnie”, ani niczego takiego, tylko spuściłem wzrok i obróciłem sznur w dłoniach, sprawdzając, czy nie był przetarty w którymś miejscu. Nie zamierzałem dokładać do listy kolejnego problemu, szczególnie że wystarczająco dużo czasu zajmowało nam już wydostanie się z obecnego położenia, lecz w tym samym czasie nie chciałem również siedzieć bezczynnie i czekać, aż ktoś przypadkiem nas zauważy. Nie miałem jednak zamiaru udawać, że nie dostrzegałem jej obaw - Prudence potrafiła być zawzięta do granic możliwości, gdy chodziło o szukanie kontrargumentów, czasami doprowadzała mnie do szału samym sposobem, w jaki potrafiła kwestionować każdą moją decyzję, ale znałem ją wystarczająco długo, żeby wiedzieć, kiedy jej uwagi wynikały wyłącznie z potrzeby postawienia na swoim, a kiedy rzeczywiście się czymś przejmowała.
- Nie twierdzę, że to genialny pomysł, ale nie jest też najgorszym, na jaki wpadłem. Wiesz, ile razy spadałem z miotły? - Nie czekałem na odpowiedź, bo z pewnością tego nie wiedziała, skoro już od dawna nie chodziła na moje mecze ani nie wspierała mnie podczas treningów, zamiast tego krótko wzruszyłem więc ramionami, kontynuując wypowiedź. - No właśnie. Dasz mi trochę kredytu zaufania? - Wiedziałem, iż brzmiało to średnio, bo nie miała powodu, aby to robić, właściwie sam nie potrafiłem wyjaśnić, dlaczego tak bardzo zależało mi na tym, żeby nie martwiła się bardziej, niż było to konieczne, ale naprawdę wierzyłem, że sobie poradzę. Poza tym przecież zwykle świetnie radziła sobie z ignorowaniem tego, czy nie miałem sobie czegoś zrobić podczas moich poczynań, szczególnie kiedy dotyczyły rzeczy, które uznawała za przejaw przesadnej pewności siebie i „proszenie się o kłopoty”, teraz też mogła to zrobić.
Słońce wciąż nie zamierzało dawać nam wytchnienia, odbijając się od powierzchni jeziora i utrudniając mi ocenę odległości od brzegu, ale chyba mieliśmy dać radę, nawet jeśli z każdą minutą coraz wyraźniej docierało do mnie, że nasza wyprawa, która jeszcze niedawno zapowiadała się całkiem przyjemnie, zaczynała przybierać formę zalążka wyjątkowo żenującej anegdoty, którą pewnie mieliśmy sobie wypominać przy każdej następnej okazji. O ile oczywiście oboje wrócimy na ląd, co wcale nie było tak oczywiste.
- Oczywiście, że może pójść nie tak. - Uniosłem dłonie, przyznając jej rację, choć nie zamierzałem robić z tego wielkiego symbolu pojednania. - Właściwie to przy naszym obecnym szczęściu byłbym zaskoczony, gdyby wszystko poszło zgodnie z planem. Nie zamierzam jednak sprawdzać, ile jeszcze czasu potrafimy kręcić się w kółko. Mam wrażenie, że nawet ryby zaczynają nas już rozpoznawać. - Spróbowałem jeszcze trochę zażartować, by rozluźnić atmosferę, ale propozycja asekurowania mnie z łódki sprawiła, że na moim czole pojawiły się naprawdę głębokie poprzeczne zmarszczki. Doceniałem, że nie zamierzała siedzieć bezczynnie, ale nie miałem również ochoty narażać jej na dodatkowe niebezpieczeństwo tylko dlatego, że postanowiła udowodnić mi, że również potrafiła się przydać - wiedziałem to również bez kolejnego fizycznego argumentu mogącego o tym świadczyć - znałem ją wystarczająco długo, żeby wiedzieć, jak bardzo nie lubiła sytuacji, w których ktoś próbował traktować ją jak kogoś wymagającego specjalnej opieki. Sam zresztą nie przepadałem za podobnym zachowaniem, dlatego postanowiłem ugryźć się w język, zanim zacząłem wydawać jej instrukcje, których wcale nie potrzebowała, choć jednocześnie nie miałem przecież jednak zamiaru pozwolić, żeby przy okazji realizacji mojego genialnego planu sama znalazła się w wodzie, zwłaszcza że nie wiedziałem, jak dobrze czuła się w podobnych warunkach. To był pewien problem. Właściwie nigdy szczególnie nie zastanawiałem się nad tym, czy radziła sobie z głębokościami, bo dotychczas nie mieliśmy powodu, żeby rozmawiać o takich rzeczach, wiedziałem natomiast, że wysokości nie należały do jej ulubionych tematów, co zresztą zdążyłem już zweryfikować na własne oczy przy kilku okazjach. Nie byłem pewien, czy jedno miało cokolwiek wspólnego z drugim, ale wolałem się upewnić, zanim zasugerowałbym Bletchley jakieś zadanie wymagające wychylania się za burtę, łódka była bowiem niewielka, obciążona naszymi torbami, które zdążyły już zająć niemal całą dostępną przestrzeń, więc każde przesunięcie ciężaru wymagało szczególnej ostrożności. Sam zresztą przekonałem się o tym wcześniej, kiedy próbowałem ratować jedną z nich przed wpadnięciem do jeziora i omal nie skończyłem z głową pod wodą.
Nachyliłem się nieco w jej stronę, żeby lepiej słyszała mnie ponad delikatnym chlupotaniem wody przy burcie, ponieważ z jakiegoś powodu poczułem potrzebę, aby to zrobić - bez zbędnego spoufalania się, rzecz jasna - po prostu wiedziałem, że nie należała do osób, które chętnie przyznawały się do jakichkolwiek słabości, szczególnie w moim towarzystwie, zwłaszcza że nie należałem do szczególnie wyrozumiałych przeciwników, więc właściwie trudno było jej się dziwić. Odkąd pamiętałem, nasze rozmowy potrafiły zamienić się w rywalizację o najmniejszą nawet rzecz, tym razem jednak nie miałem zamiaru robić sobie z odpowiedzi, jakakolwiek by nie była, kolejnego powodu do szydery, tak samo jak nie zamierzałem zakładać, że wszystko będzie w porządku tylko dlatego, że do tej pory nie powiedziała niczego, co mogłoby sugerować inaczej. Sam potrafiłem pływać, znałem swoje możliwości i nie obawiałem się zanurzenia, jednak Prudence stanowiła w tym wszystkim osobny czynnik, nie mniej istotny, niezależnie od naszej relacji - mogłem pozwolić sobie na kilka głupich decyzji, ale nie zamierzałem narażać jej na niepotrzebne niebezpieczeństwo tylko po to, żeby udowodnić, że potrafiłem rozwiązać problem, który sami sobie stworzyliśmy.
- A… Eh, um–m? - Zawiesiłem głos, szukając odpowiedniego sposobu, żeby o to zapytać, bez nadawania całej sprawie niepotrzebnie poważnego tonu - nie chciałem, żeby zabrzmiało to jak kolejna zaczepka, dlatego tym razem nie uśmiechnąłem się ani nie zacząłem od żadnego złośliwego komentarza, milcząc przez kilka sekund. - Nie masz problemu z tym, żeby znaleźć się na głębokiej wodzie, co nie? W sensie… - Przesunąłem dłonią po karku, zastanawiając się, jak najlepiej to ująć, żeby nie uznała tego za kolejną próbę znalezienia czegoś, do czego mógłbym się później przyczepić, ani za wyjątkowo durne pytanie. - Nie przeszkadza ci świadomość, że pod tobą jest kilka metrów do ziemi i nie wiesz, co tam jest? Mam na myśli sytuację, w której nie widzisz dna pod sobą. Jeśli łódka się przechyli albo będziemy musieli ją jakoś ustabilizować, możesz przypadkiem wylądować w jeziorze. Pytam całkiem poważnie. Nie będę z ciebie szydził. - Ni to westchnąwszy, ni to parsknąwszy cicho, pokręciłem głową, żeby dać jej do zrozumienia, że doskonale zdawałem sobie sprawę z tego, jak podejrzanie musiało zabrzmieć takie zapewnienie z moich ust - mogła mi wierzyć albo nie, ale potrafiłem odróżnić sytuację, w której warto było sobie z kogoś pożartować, od takiej, w której powinienem był zamknąć gębę i zająć się tym, żebyśmy oboje bezpiecznie wrócili na ląd.
Dając jej czas na odpowiedź, bez świdrowania Prue wzrokiem, wróciłem do oględzin dziobu, przesuwając palcami po drewnianej krawędzi i szukając czegoś, co wytrzymałoby obciążenie, gdy coś jeszcze przemknęło przez moje myśli.
- Aha. I, Bletchley? Jeśli zamierzasz mnie asekurować, proszę, nie używaj do tego wiosła. - Mimowolnie wyszczerzyłem się w myślach, chociaż z zewnątrz zaledwie drgnął mi kącik ust.
Skrzywiłem się nieznacznie, poprawiając materiał koszulki zawiązanej na głowie, który zdążył już nieco zsunąć mi się na czoło, zanim ponownie otwarłem usta.
- Wiem, Prue. - Wypowiedziałem te słowa z odrobiną zniecierpliwienia, choć zaraz potem westchnąłem i pokręciłem głową. - Ja też słyszałem cię za pierwszym razem. - Teoretycznie wciąż chciałem mieć ostatnie słowo, ale tym razem w moim głosie nie było tyle zaczepności, co jeszcze chwilę wcześniej - nie uśmiechnąłem się też już tak szeroko, właściwie prawie wcale, ponieważ dostrzegłem, że cierpliwość nas obojga zaczynała się wyczerpywać, a ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowaliśmy, była kolejna kłótnia, która odciągnęłaby nas od rozwiązania problemu. Wyciągnąłem rękę, żeby przytrzymać jedną z mniejszych toreb, która zaczęła zsuwać się stronę Prue, kiedy ta zaczęła szukać liny - nie spuszczałem wzroku z jej rąk, dopóki nie udało jej się wyciągnąć całego kawałka, dopiero wtedy odetchnąłem nieco swobodniej i jeszcze trochę wyciągnąłem dłoń, żeby ją odebrać.
- No. - Mruknąłem - i tak, to był komplement, nawet jeśli nie dodałem „ładnie”, ani niczego takiego, tylko spuściłem wzrok i obróciłem sznur w dłoniach, sprawdzając, czy nie był przetarty w którymś miejscu. Nie zamierzałem dokładać do listy kolejnego problemu, szczególnie że wystarczająco dużo czasu zajmowało nam już wydostanie się z obecnego położenia, lecz w tym samym czasie nie chciałem również siedzieć bezczynnie i czekać, aż ktoś przypadkiem nas zauważy. Nie miałem jednak zamiaru udawać, że nie dostrzegałem jej obaw - Prudence potrafiła być zawzięta do granic możliwości, gdy chodziło o szukanie kontrargumentów, czasami doprowadzała mnie do szału samym sposobem, w jaki potrafiła kwestionować każdą moją decyzję, ale znałem ją wystarczająco długo, żeby wiedzieć, kiedy jej uwagi wynikały wyłącznie z potrzeby postawienia na swoim, a kiedy rzeczywiście się czymś przejmowała.
- Nie twierdzę, że to genialny pomysł, ale nie jest też najgorszym, na jaki wpadłem. Wiesz, ile razy spadałem z miotły? - Nie czekałem na odpowiedź, bo z pewnością tego nie wiedziała, skoro już od dawna nie chodziła na moje mecze ani nie wspierała mnie podczas treningów, zamiast tego krótko wzruszyłem więc ramionami, kontynuując wypowiedź. - No właśnie. Dasz mi trochę kredytu zaufania? - Wiedziałem, iż brzmiało to średnio, bo nie miała powodu, aby to robić, właściwie sam nie potrafiłem wyjaśnić, dlaczego tak bardzo zależało mi na tym, żeby nie martwiła się bardziej, niż było to konieczne, ale naprawdę wierzyłem, że sobie poradzę. Poza tym przecież zwykle świetnie radziła sobie z ignorowaniem tego, czy nie miałem sobie czegoś zrobić podczas moich poczynań, szczególnie kiedy dotyczyły rzeczy, które uznawała za przejaw przesadnej pewności siebie i „proszenie się o kłopoty”, teraz też mogła to zrobić.
Słońce wciąż nie zamierzało dawać nam wytchnienia, odbijając się od powierzchni jeziora i utrudniając mi ocenę odległości od brzegu, ale chyba mieliśmy dać radę, nawet jeśli z każdą minutą coraz wyraźniej docierało do mnie, że nasza wyprawa, która jeszcze niedawno zapowiadała się całkiem przyjemnie, zaczynała przybierać formę zalążka wyjątkowo żenującej anegdoty, którą pewnie mieliśmy sobie wypominać przy każdej następnej okazji. O ile oczywiście oboje wrócimy na ląd, co wcale nie było tak oczywiste.
- Oczywiście, że może pójść nie tak. - Uniosłem dłonie, przyznając jej rację, choć nie zamierzałem robić z tego wielkiego symbolu pojednania. - Właściwie to przy naszym obecnym szczęściu byłbym zaskoczony, gdyby wszystko poszło zgodnie z planem. Nie zamierzam jednak sprawdzać, ile jeszcze czasu potrafimy kręcić się w kółko. Mam wrażenie, że nawet ryby zaczynają nas już rozpoznawać. - Spróbowałem jeszcze trochę zażartować, by rozluźnić atmosferę, ale propozycja asekurowania mnie z łódki sprawiła, że na moim czole pojawiły się naprawdę głębokie poprzeczne zmarszczki. Doceniałem, że nie zamierzała siedzieć bezczynnie, ale nie miałem również ochoty narażać jej na dodatkowe niebezpieczeństwo tylko dlatego, że postanowiła udowodnić mi, że również potrafiła się przydać - wiedziałem to również bez kolejnego fizycznego argumentu mogącego o tym świadczyć - znałem ją wystarczająco długo, żeby wiedzieć, jak bardzo nie lubiła sytuacji, w których ktoś próbował traktować ją jak kogoś wymagającego specjalnej opieki. Sam zresztą nie przepadałem za podobnym zachowaniem, dlatego postanowiłem ugryźć się w język, zanim zacząłem wydawać jej instrukcje, których wcale nie potrzebowała, choć jednocześnie nie miałem przecież jednak zamiaru pozwolić, żeby przy okazji realizacji mojego genialnego planu sama znalazła się w wodzie, zwłaszcza że nie wiedziałem, jak dobrze czuła się w podobnych warunkach. To był pewien problem. Właściwie nigdy szczególnie nie zastanawiałem się nad tym, czy radziła sobie z głębokościami, bo dotychczas nie mieliśmy powodu, żeby rozmawiać o takich rzeczach, wiedziałem natomiast, że wysokości nie należały do jej ulubionych tematów, co zresztą zdążyłem już zweryfikować na własne oczy przy kilku okazjach. Nie byłem pewien, czy jedno miało cokolwiek wspólnego z drugim, ale wolałem się upewnić, zanim zasugerowałbym Bletchley jakieś zadanie wymagające wychylania się za burtę, łódka była bowiem niewielka, obciążona naszymi torbami, które zdążyły już zająć niemal całą dostępną przestrzeń, więc każde przesunięcie ciężaru wymagało szczególnej ostrożności. Sam zresztą przekonałem się o tym wcześniej, kiedy próbowałem ratować jedną z nich przed wpadnięciem do jeziora i omal nie skończyłem z głową pod wodą.
Nachyliłem się nieco w jej stronę, żeby lepiej słyszała mnie ponad delikatnym chlupotaniem wody przy burcie, ponieważ z jakiegoś powodu poczułem potrzebę, aby to zrobić - bez zbędnego spoufalania się, rzecz jasna - po prostu wiedziałem, że nie należała do osób, które chętnie przyznawały się do jakichkolwiek słabości, szczególnie w moim towarzystwie, zwłaszcza że nie należałem do szczególnie wyrozumiałych przeciwników, więc właściwie trudno było jej się dziwić. Odkąd pamiętałem, nasze rozmowy potrafiły zamienić się w rywalizację o najmniejszą nawet rzecz, tym razem jednak nie miałem zamiaru robić sobie z odpowiedzi, jakakolwiek by nie była, kolejnego powodu do szydery, tak samo jak nie zamierzałem zakładać, że wszystko będzie w porządku tylko dlatego, że do tej pory nie powiedziała niczego, co mogłoby sugerować inaczej. Sam potrafiłem pływać, znałem swoje możliwości i nie obawiałem się zanurzenia, jednak Prudence stanowiła w tym wszystkim osobny czynnik, nie mniej istotny, niezależnie od naszej relacji - mogłem pozwolić sobie na kilka głupich decyzji, ale nie zamierzałem narażać jej na niepotrzebne niebezpieczeństwo tylko po to, żeby udowodnić, że potrafiłem rozwiązać problem, który sami sobie stworzyliśmy.
- A… Eh, um–m? - Zawiesiłem głos, szukając odpowiedniego sposobu, żeby o to zapytać, bez nadawania całej sprawie niepotrzebnie poważnego tonu - nie chciałem, żeby zabrzmiało to jak kolejna zaczepka, dlatego tym razem nie uśmiechnąłem się ani nie zacząłem od żadnego złośliwego komentarza, milcząc przez kilka sekund. - Nie masz problemu z tym, żeby znaleźć się na głębokiej wodzie, co nie? W sensie… - Przesunąłem dłonią po karku, zastanawiając się, jak najlepiej to ująć, żeby nie uznała tego za kolejną próbę znalezienia czegoś, do czego mógłbym się później przyczepić, ani za wyjątkowo durne pytanie. - Nie przeszkadza ci świadomość, że pod tobą jest kilka metrów do ziemi i nie wiesz, co tam jest? Mam na myśli sytuację, w której nie widzisz dna pod sobą. Jeśli łódka się przechyli albo będziemy musieli ją jakoś ustabilizować, możesz przypadkiem wylądować w jeziorze. Pytam całkiem poważnie. Nie będę z ciebie szydził. - Ni to westchnąwszy, ni to parsknąwszy cicho, pokręciłem głową, żeby dać jej do zrozumienia, że doskonale zdawałem sobie sprawę z tego, jak podejrzanie musiało zabrzmieć takie zapewnienie z moich ust - mogła mi wierzyć albo nie, ale potrafiłem odróżnić sytuację, w której warto było sobie z kogoś pożartować, od takiej, w której powinienem był zamknąć gębę i zająć się tym, żebyśmy oboje bezpiecznie wrócili na ląd.
Dając jej czas na odpowiedź, bez świdrowania Prue wzrokiem, wróciłem do oględzin dziobu, przesuwając palcami po drewnianej krawędzi i szukając czegoś, co wytrzymałoby obciążenie, gdy coś jeszcze przemknęło przez moje myśli.
- Aha. I, Bletchley? Jeśli zamierzasz mnie asekurować, proszę, nie używaj do tego wiosła. - Mimowolnie wyszczerzyłem się w myślach, chociaż z zewnątrz zaledwie drgnął mi kącik ust.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)