• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Poza schematem Retrospekcje v
1 2 3 4 5 … 17 Dalej »
[08/1956] Not every bridge leads to somewhere better. | Aloysius, Prudence

[08/1956] Not every bridge leads to somewhere better. | Aloysius, Prudence
Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#4
Dzisiaj, 00:44  ✶  
Most Overtoun zdecydowanie zasługiwał na swoją reputację, chociaż musiałem przyznać, że dotychczas wyobrażałem sobie nieco inne okoliczności, w których przyszłoby nam to zweryfikować. Z bliska prezentował się równie nieprzyjaźnie, co w opowieściach, które Prue zdążyła mi przytoczyć - patrząc na niego z bliska, nie miałem już żadnych wątpliwości, skąd wzięła się jego ponura sława, bo chociaż wokół rozciągała się typowa szkocka zieleń, gęsta od drzew i krzewów, spod których gdzieniegdzie wyłaniały się fragmenty skalnego podłoża, sama konstrukcja zwieszała się nad czymś, na co zdecydowanie wolałem nie spoglądać zbyt długo, przynajmniej nie bez myślenia o pokiereszowanych zwierzęcych ciałach - nie miałem jednak szczególnie dużo czasu na podziwianie architektury, ponieważ naszą wycieczkę postanowił urozmaicić wyjątkowo zdeterminowany przedstawiciel psiego gatunku, który właśnie zapierdalał przed siebie na krótkich łapach, z zadziwiającą prędkością przemieszczając swój pokaźny zad w kierunku krawędzi. Najlepsze było to, że jego krótkie łapki pracowały z godną podziwu zawziętością, podczas gdy reszta ciała zdawała się podążać za nimi siłą rozpędu. Poważnie zastanawiałem się, ile musiał zjeść, żeby osiągnąć tak imponującą szerokość, innych okolicznościach jego determinacja pozostawałaby bowiem w dość zabawnym kontraście z warunkami fizycznymi, ponieważ był na tyle otyły, iż przypominał kulę toczącą się z górki, szkoda tylko, że wprost w kierunku głębokiej przepaści ziejącej kawałek dalej. Brzuch podskakiwał mu przy każdym kroku, boki kołysały się na zmianę, uszy latały w przeciwnych kierunkach, natomiast sam zainteresowany najwyraźniej nie dostrzegał żadnych przeszkód na swojej drodze - miałem wrażenie, że gdyby ktoś podsunął mu pod nos miskę z jedzeniem, zatrzymałby się najwyżej po to, żeby ją pochłonąć, po czym z równym zaangażowaniem wróciłby do realizowania swojego samobójczego planu - w każdym razie dopadłem go, zanim zdążył zrobić coś naprawdę głupiego, na przykład zdążył dotrzeć do krawędzi i rzucić się w dół, chociaż kwestionowałem, czy byłby w stanie doskoczyć wyżej niż na kilka cali. Złapanie go okazało się być jednak zadaniem wymagającym zdecydowanie więcej wysiłku, niż początkowo zakładałem, gdyż parówczak zaczął się wiercić, wykręcać w moich rękach i napierać łapami na moje przedramiona, na co pochwyciłem go jeszcze mocniej i w odpowiedzi usłyszałem donośne, pełne pretensji sapnięcie, po którym nastąpiło kolejne, tym razem połączone z próbą odwrócenia pyska w stronę mojej dłoni.
- No już, spokojnie, ty pierdolnięta parówo. - Mruknąłem pod nosem, odruchowo zerkając w stronę krawędzi, od której dzieliło nas zdecydowanie zbyt niewiele, na co sam pies zareagował kolejnym gwałtownym szarpnięciem, więc zrezygnowałem z dalszej dyskusji, skupiając się, żeby utrzymać go w ramionach i odsunąć się z nim jak najdalej od niebezpiecznego miejsca. Całe szczęście, nie należałem do szczególnie delikatnych, gdyż w innym razie jego gabaryty w połączeniu z zapałem do ucieczki mogłyby sprawić mi całkiem sporo kłopotu.
- Nawet mi się nie waż… - Ostrzegłem go pod nosem, przytrzymując go mocniej pod spasionym brzuchem, nie miałem pojęcia, skąd brał na to wszystko siłę, szczególnie że jego gabaryty sugerowały raczej zamiłowanie do wielogodzinnego odpoczynku w pobliżu pełnej miski niż do forsownych wycieczek krajoznawczych. Musiałem jednak przyznać, że wykazywał wyjątkowo dużo determinacji, ale właściwie był niedoszłym przypadkowym samobójcą, więc prawdopodobnie nie powinno było mnie to specjalnie dziwić, bo zapewne móżdżek miał odwrotnie proporcjonalny do reszty masy. Nie wątpiłem, iż nadal należało uważać, żeby nie pozwolić mu się wywinąć, ponieważ zwierzę z dużym prawdopodobieństwem nie podzielało mojego pomysłu na zmianę trasy i z uporem godnym lepszej sprawy próbowało obrócić się w kierunku, z którego właśnie je zabrałem.
Dopiero wtedy, kiedy udało mi się go jako tako unieruchomić, podniosłem wzrok i odszukałem Prue - spodziewałem się zobaczyć ją kilka kroków za sobą, może z rękami opartymi na biodrach, gotową do wygłoszenia jakiegoś komentarza na temat mojego nagłego zrywu, tymczasem dostrzegłem ją przy kamiennym balkonie - kucała, obejmując rękami kolana, z głową pochyloną tak, że trudno było mi dostrzec jej twarz, ale i bez tego wyglądała na tak bardzo skupioną na utrzymaniu się w jednym kawałku, że ani przez moment nawet nie przyszło mi do głowy, żeby ją zawołać. Most, na który właśnie wpakowałem się w pogoni za psem, zdecydowanie nie należał do miejsc, po których chciałbym urządzać sobie poranny jogging, szczególnie że jego konstrukcja pozostawiała sporo do życzenia, jeśli chodziło o komfort psychiczny osób mających jakiekolwiek zastrzeżenia do przebywania na dużych wysokościach. Nie musiałem więc długo się zastanawiać, żeby zrozumieć, co się stało, pamiętałem o lęku wysokości, pamiętałem również, że potrafił skutecznie odebrać jej zdolność do poruszania się, nawet jeśli znajdowała się w punkcie, z którego teoretycznie można było bezpiecznie zejść. Nie byliśmy już przyjaciółmi, od dawna zresztą nie mieliśmy ku temu szczególnych powodów, ale pewne rzeczy zostawały w pamięci, niezależnie od tego, ile czasu upłynęło i jak wiele zdążyło się między nami popsuć.
Zakląłem pod nosem, tym razem zdecydowanie ciszej, po czym spojrzałem na psa, który nadal lekko wiercił się w moich ramionach, na szczęście już mniej niż chwilę wcześniej, zdążył już w głównej mierze przejść do donośnego dyszenia z jęzorem na wierzchu, najwyraźniej niezadowolony z faktu, że jego samobójcze plany zostały pokrzyżowane przez jakiegoś nadgorliwego dupka, ale powoli akceptujący fakt znalezienia się w powietrznym więzieniu. Zadziałałem odruchowo, również tym razem, poprawiając chwyt i ruszając w stronę Bletchley, a kiedy znalazłem się obok niej, przykucnąłem bez słowa i wcisnąłem sobie psi pysk pod ramię, dzięki czemu przynajmniej na moment ograniczyłem jego możliwości ruchowe - jamnik sapnął z wyraźną urazą, po czym spróbował wysunąć łeb z drugiej strony, co skwitowałem mocniejszym ściśnięciem jego tłustego cielska - nie zamierzałem ustępować.
- Wiesz, że właśnie złapałem największego niedoszłego samobójcę, jakiego w życiu widziałem? Serio, Pruey, dawno nie widziałem takiego zawodnika. - Odezwałem się, zniżając nieco głos, starając się zabrzmieć na tyle porozumiewawczo i swobodnie, by przyciągnąć całą jej uwagę. - Ten tłumok waży więcej niż kafel. Ba, bliżej mu od tłuczka, choć i to mogłoby być niedoszacowanie. Przysięgam, że gdybyśmy mieli go przerzucać przez boisko, musielibyśmy najpierw znaleźć odpowiednio wytrzymałą miotłę. - Delikatnie dotknąłem łokcia dziewczyny, nie próbując od razu zmuszać jej do podniesienia głowy ani tym bardziej do spojrzenia w dół, bo przecież nawet mimo upływu czasu wiedziałem, że w takim stanie podobne polecenia mogły przynieść odwrotny skutek, dlatego zależało mi przede wszystkim na tym, żeby poczuła, że nie została tutaj sama. Przesunąłem dłoń nieco wyżej, ostrożnie dotykając brzegu rękawa Prue, musnąwszy jej palce, po czym odezwałem się ponownie, spokojniej, pilnując, żeby mój ton pozostał miarowy, ale względnie normalny. - Spójrz tylko na niego. Widzisz te serdle zamiast łap? Przecież on nawet nie powinien mieć prawa tak szybko zapierdalać. Jakim cudem utrzymuje tę masę na tak krótkich nogach? - Zapytałem, poprawiając chwyt pod jego brzuchem, bo jamnik ponownie spróbował się wyswobodzić, chociaż tym razem chyba głównie po to, by ją polizać - prawdopodobnie dlatego, że wyczuł zapach balsamu czy czegoś takiego, przynajmniej taką wysnułem teorię, choć uwagę wciąż miałem skupioną na niej, obserwując, czy chociażby trochę odrywała myśli od tego, co znajdowało się po obu stronach mostu, w dole.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 2 gości

Podsumowanie aktywności: Przełącz sortowanie alfabetycznie/ilość słów Benjy Fenwick (1515), Prudence Fenwick (1672)




Wiadomości w tym wątku
[08/1956] Not every bridge leads to somewhere better. | Aloysius, Prudence - przez Prudence Fenwick - Wczoraj, 21:48
RE: [08/1956] Not every bridge leads to somewhere better. | Aloysius, Prudence - przez Benjy Fenwick - Wczoraj, 22:37
RE: [08/1956] Not every bridge leads to somewhere better. | Aloysius, Prudence - przez Prudence Fenwick - Wczoraj, 23:18
RE: [08/1956] Not every bridge leads to somewhere better. | Aloysius, Prudence - przez Benjy Fenwick - Dzisiaj, 00:44
RE: [08/1956] Not every bridge leads to somewhere better. | Aloysius, Prudence - przez Prudence Fenwick - Dzisiaj, 09:52

  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa