Dzisiaj, 03:35 ✶
Nasza znajomość od dawna opierała się na dość specyficznym sposobie dyskomunikacji, toteż nie było nic dziwnego w tym, iż nawet zwyczajne ustalenie, kto powinien był trzymać metaforyczne stery, potrafiło przerodzić się w dyskusję o kompetencjach, wzajemnych zasługach i tym, kto komu ostatnio bardziej zatruł życie, nie zamierzałem jednak udawać, że nie dostrzegałem różnicy między naszymi zwyczajowymi przepychankami a sytuacją, w której faktycznie mogliśmy znaleźć się w tarapatach. Bletchley również nie wyglądała na szczególnie zachwyconą moim pomysłem, co zresztą zdążyłem zauważyć już wcześniej, ale przynajmniej nie próbowała mi tego jakoś specjalnie mocno wyperswadować, nawet jeśli miała naturalne predyspozycje do znajdowania problemów nawet w rozwiązaniach, które jeszcze nie zdążyły zostać zrealizowane. Nie okazałem tego z zewnątrz, lecz zdecydowanie zdziwiłem się, że tak po prostu zaczęła zajmować się wyciąganiem liny zamiast ją ze mną przeciągać, chociaż tym razem naprawdę trudno było uznać jej wątpliwości za całkowicie bezpodstawne - sam zdawałem sobie sprawę, że ten plan nie należał do szczególnie genialnych, o ile w ogóle dało się go nazwać jakimkolwiek „planem”, skoro nie było w nim zbyt wiele faktycznego planowania i w znacznym stopniu polegał on na bieżącej improwizacji, ale przynajmniej dawał nam jakąś szansę na wydostanie się z miejsca, gdzie utknęliśmy, nie widziałem żadnej innej równie obiecującej opcji.
Nie należałem do szczególnie ostrożnych zawodników, ale wiedziałem, co robiłem, przynajmniej na ogół, dlatego również tym razem wierzyłem w to, iż mój osąd miał się okazać trafny. Odchyliłem głowę, by przelotnie spojrzeć w bezchmurne niebo, przypominając sobie kilka szczególnie nieprzyjemnych lądowań, podczas których moje ambicje zdecydowanie wyprzedzały umiejętność przewidywania konsekwencji - z perspektywy czasu wydawały mi się znacznie zabawniejsze, niż były w rzeczywistości - niektóre upadki kończyły się tylko siniakami, inne wymagały wizyty w skrzydle szpitalnym, ale żaden nie sprawił, żebym na dobre zrezygnował z latania, właściwie trudno byłoby mi sobie wyobrazić, że miałbym dobrowolnie przestać wznosić się w powietrze, szczególnie że na boisku czułem się znacznie pewniej niż gdziekolwiek indziej. Nie prowadziłem żadnego rejestru podobnych zdarzeń, ale gdybym miał się pokusić o oszacowanie jakiejś liczby, pewnie uzbierałoby się tego całkiem sporo, zwłaszcza jeśli uwzględniłbym początkowe treningi, podczas których zdarzało mi się znacząco przeceniać własne możliwości oraz zasadniczo wszystkie mecze ze Ślizgonami, którzy, jak wiadomo, praktycznie nigdy nie grali czysto. Tak, było tego trochę, lecz nie znaczyło to jednak, że właśnie otrzymała ode mnie oficjalne pozwolenie na komentowanie wszystkich mniej chlubnych momentów mojej sportowej kariery, toteż słysząc odpowiedź, tym razem już nie powstrzymałem się przed wywróceniem oczami i prychnięciem.
- Słucham? „Wiele razy”? Czy ty właśnie sugerujesz, że jestem słabym zawodnikiem? - Odłożyłem linę na kolana, żeby móc swobodnie gestykulować, przykładając dłoń do piersi i udając dotkniętego usłyszanymi słowami, chociaż doskonale wiedziałem, że gdyby rzeczywiście chciała mi dopiec i powiedzieć coś naprawdę paskudnego na temat drużynowych statystyk kończenia gry w Quidditcha z zębami wbitymi w murawę, najpewniej obecnie zrobiłaby to całkowicie bez oglądania się na moje uczucia, tylko… teraz nie miała już ku temu podstaw, bo jej kariera kibicki ewidentnie dobiegła końca z chwilą, w której postanowiła oddzielić się ode mnie grubą kreską, czyż nie? „Upsik”. - Naprawdę nie wiem, co mam o tym myśleć. - Nie powiedziałem tego złośliwie, choć nie mogłem powstrzymać się przed odrobiną zaczepności, owszem, pamiętałem czasy, kiedy pojawiała się na trybunach na każdym meczu, niezależnie od warunków pogodowych, wtedy jeszcze nie musiałem zastanawiać się, czy przyszła oglądać mnie, czy po prostu miała ochotę spędzić popołudnie w towarzystwie innych osób, bo nasza przyjaźń nie wymagała podobnych rozważań, potrafiliśmy spędzać ze sobą całe dni bez konieczności udowadniania sobie, kto miał większą rację. Pamiętałem też, że w tamtych latach potrafiła obserwować boisko z uwagą, której nie powstydziłby się niejeden trener, chociaż sama nigdy nie należała do największych entuzjastek „miotlarzy” czy tam „latadełek”, jakby to pewnie wolała określać, bo przecież nigdy tak naprawdę tego nie szanowała. Teraz już to wiedziałem, kiedyś wydawało mi się, że naprawdę chciała wspierać moje osiągnięcia, znałem ten widok na tyle dobrze, że nawet po „nas”, przez długi czas odruchowo wypatrywałem jej sylwetki wśród widzów, zanim zdążyłem sobie uświadomić, iż przecież nie miała już powodu, żeby przychodzić. Wszystko się zmieniło, nasze drogi rozeszły się na tyle, że przestałem wiedzieć, co robiła w wolnym czasie, poza niemal maniakalną regularnością wpadania na mnie, podczas gdy robiłem coś, do czego zdecydowanie nie potrzebowałem niczyjej obecności, zwłaszcza nie jej - teraz byłem już całkowicie przekonany, że zrezygnowała z tej przyjemności, podobnie jak z kilku innych rzeczy, które kiedyś nas łączyły, nie zamierzałem jednak wypytywać o to wprost, bo nie miałem ochoty sprawdzać, jak szybko potrafiłaby przypomnieć mi, że nie byliśmy już dziećmi.
- Mam wobec ciebie - „wobec siebie nawzajem, pomijalny detal” - kilka niewyrównanych rachunków, a trudno byłoby je rozliczyć, gdybyś utopiła się razem z zakupami, więc dzięki. Nie zawiedziesz się. Bez pudła. - Uniosłem kącik ust, przysuwając się nieco bliżej burty, po czym odwróciłem na moment głowę w stronę jeziora, nie mogłem przecież pozwolić, żeby zobaczyła, jak bardzo bawiła mnie ta nieustępliwość - najwyraźniej moja obecność wciąż dostarczała jej wystarczająco dużo powodów do narzekania, co uważałem za całkiem niezły wynik, zwłaszcza że ostatecznie dała mi ten kredyt zaufania, „powiedzmy”. Zwykle wystarczało jedno niewłaściwe słowo, żeby natychmiast postawiła między nami kolejną ścianę, której później nie potrafiłem się pozbyć, bo sam zresztą zwykłem postępować podobnie i wznosić własne mury, zamiast próbować jeszcze cokolwiek naprawiać.
- Nie jest niedopracowany. Jest elastyczny. To zupełnie inna kategoria. - Kącik ust drgnął mi przy tym w uśmiechu, którego z pewnością nie można było uznać za szczególnie pozbawiony kpiny, gdy wróciłem wzrokiem do czubka głowy Prudence i sposobu, w który uniosła się grzywka dziewczyny, mogłem jeszcze dorzucić, że wolałbym jednak nie sprawdzać, jak wyglądałaby nasza współpraca w sytuacji prawdziwego zagrożenia, ale uznałem, że nie było sensu niepotrzebnie podsuwać nam kolejnych powodów do dyskusji.
Zorientowałem się, że patrzyłem na nią nieco dłużej, niż zapewne powinienem był, więc wróciłem do oględzin liny, udając, że właśnie odkryłem coś wyjątkowo interesującego w splocie włókien. Nie znałem się szczególnie na powrozach i takich tam, ale potrafiłem odróżnić coś, czemu można było powierzyć własne życie, od kawałka przetartego sznurka, który rozpadłby się przy pierwszym mocniejszym szarpnięciu. W przeciwieństwie do tego gestu, w zadanym przeze mnie pytaniu nie było w tym żadnego ukrytego podtekstu, chociaż Bletchley, gdyby tego właśnie chciała, pewnie i tak znalazłaby sposób, żeby doszukać się w moich słowach czegoś, co mogłoby posłużyć jej do kolejnej analizy intencji, jakie miałem. Tym razem były one czyste, znałem ją wystarczająco dobrze, żeby nie spodziewać się wdzięczności za podobne zainteresowanie, ale nie zmieniało to faktu, że wolałem upewnić się wcześniej, niż później żałować, że czegoś nie przemyślałem. Nie zamierzałem też opowiadać jej o tym, że pamiętałem więcej, niż czasami dawałem po sobie poznać, ponieważ niektóre rzeczy zostawały w głowie, nawet kiedy wolałoby udawać, że wcale nie zwracało się na nie uwagi. Z pewnością to wiedziała, „przynajmniej teoretycznie”…
- Dobrze. To dobrze. - Skinąłem głową, nie próbując już niczego więcej z niej wyciągać, nie potrzebowałem szczegółowego wyjaśnienia, wystarczała mi odpowiedź, której udzieliła. - Możesz mi wierzyć albo nie, ale mam jeszcze kilka granic, których nie przekraczam, nawet jeśli wyjątkowo mnie do tego zachęcasz. - Przesunąłem palcami po linie, po czym spojrzałem na nią z ukosa, nie uśmiechałem się już tak szeroko jak wcześniej, właściwie byłem wyjątkowo poważny, zwłaszcza jak na siebie. Chciałem po prostu wiedzieć, na co mogliśmy sobie pozwolić, zanim zrobiłbym coś, czego później moglibyśmy żałować, „na wiele znaczeń, było tego trochę”, jej ostatnia uwaga przywróciła mi jednak odrobinę wcześniejszego nastroju. - Oczekiwania? To są tak naprawdę bardzo niewygórowane wymagania, moja droga. Wystarczy mi, że nie będziesz mnie podtapiać, kiedy będę próbował nas stąd wyciągnąć. Nie wymagam przecież, żebyś nagle zaczęła podziwiać moje umiejętności albo muskulaturę, chociaż oczywiście nie miałbym nic przeciwko, gdyby jednak. - Przesunąłem spojrzeniem po jej zasłoniętym zakupami zarysie, zatrzymując się na moment na wiośle, którego wcześniej używała, ono zdecydowanie nadal było przeze mnie niezbyt mile widziane, lecz darowałem sobie kolejny zbędnie uszczypliwy komentarz - musiałem znaleźć odpowiedni punkt zaczepienia, najlepiej taki, który nie obciążyłby jednej strony łódki i nie doprowadziłby do niepotrzebnego przechylenia po moim zejściu do wody - przesunąłem dłonią po drewnianej burcie, sprawdzając konstrukcję, po czym pochyliłem się tam, gdzie wcześniej pamiętałem, iż znajdowały się zaczepy do wiązania środka transportu przy palach na pomoście. Właściwie nie mieliśmy zbyt wielu możliwości, ale jeden z metalowych uchwytów wyglądał wystarczająco solidnie, żeby spróbować wykorzystać go do trochę bardziej wymagającego celu, więc przeprowadziłem przez niego linę, wiążąc ją na tyle solidnie, na ile tylko umiałem i parokrotnie testując mocowanie.
Zdjąłem koszulkę z głowy, rzuciwszy ją na jedną z toreb, uznając, że nie będzie mi potrzebna, dopóki nie znajdziemy się na brzegu.
- Dobra, pani kapitan. Po prostu pilnuj liny i nie pozwól, żeby łódka zaczęła się obracać. - Wskazałem na sznur, po czym zerknąłem na zakupy, później na Prudence, która zdawała się w dalszym ciągu względnie akceptować moje pomysły, nawet jeśli ani trochę nie była nimi zachwycona - nie umknęło mi to, podobnie jak fakt, że od dłuższego czasu oboje staraliśmy się nie komplikować sobie życia bardziej, niż było to konieczne, co w naszym przypadku stanowiło całkiem spore osiągnięcie. - Kiedy już znajdę się w wodzie, podasz mi drugi koniec. - Nie czekałem długo na odpowiedź, bo wolałem wykorzystać moment, w którym łódka pozostawała względnie nieruchoma, więc ostrożnie musnąłem jedną stopą powierzchnię jeziora. - Cholera, zimna. - Wypuściłem powietrze przez zęby, po czym opuściłem drugą nogę, trzymając się mocno burty, słońce zdążyło porządnie nagrzać mi skórę, także różnica temperatur była dość nieprzyjemna, ale przytrzymałem się brzegu łodzi, po czym opuściłem ciało niżej i odbiłem się lekko od drewnianej krawędzi, starając się nie włożyć w to zbyt wiele siły - poczułem, że poruszyła się w związku z nagłą zmianą ciężaru, ale szybko odzyskała równowagę, kiedy całkowicie znalazłem się w wodzie, gdzie nie natrafiłem już na nic, co mogłoby mi zapewnić alternatywne oparcie. Niebo i cała reszta świata zniknęły, zastąpione chłodną, zielonkawą ciemnością - zanurzyłem głowę, ramiona i cały tułów, schodząc niżej, znacznie głębiej, niż początkowo zamierzałem - właściwie powinienem był się tego spodziewać, znajdowaliśmy się przecież niemal na środku jeziora, lecz i tak niewątpliwie mnie to zaskoczyło, było naprawdę pieruńsko zimno.
Nie należałem do szczególnie ostrożnych zawodników, ale wiedziałem, co robiłem, przynajmniej na ogół, dlatego również tym razem wierzyłem w to, iż mój osąd miał się okazać trafny. Odchyliłem głowę, by przelotnie spojrzeć w bezchmurne niebo, przypominając sobie kilka szczególnie nieprzyjemnych lądowań, podczas których moje ambicje zdecydowanie wyprzedzały umiejętność przewidywania konsekwencji - z perspektywy czasu wydawały mi się znacznie zabawniejsze, niż były w rzeczywistości - niektóre upadki kończyły się tylko siniakami, inne wymagały wizyty w skrzydle szpitalnym, ale żaden nie sprawił, żebym na dobre zrezygnował z latania, właściwie trudno byłoby mi sobie wyobrazić, że miałbym dobrowolnie przestać wznosić się w powietrze, szczególnie że na boisku czułem się znacznie pewniej niż gdziekolwiek indziej. Nie prowadziłem żadnego rejestru podobnych zdarzeń, ale gdybym miał się pokusić o oszacowanie jakiejś liczby, pewnie uzbierałoby się tego całkiem sporo, zwłaszcza jeśli uwzględniłbym początkowe treningi, podczas których zdarzało mi się znacząco przeceniać własne możliwości oraz zasadniczo wszystkie mecze ze Ślizgonami, którzy, jak wiadomo, praktycznie nigdy nie grali czysto. Tak, było tego trochę, lecz nie znaczyło to jednak, że właśnie otrzymała ode mnie oficjalne pozwolenie na komentowanie wszystkich mniej chlubnych momentów mojej sportowej kariery, toteż słysząc odpowiedź, tym razem już nie powstrzymałem się przed wywróceniem oczami i prychnięciem.
- Słucham? „Wiele razy”? Czy ty właśnie sugerujesz, że jestem słabym zawodnikiem? - Odłożyłem linę na kolana, żeby móc swobodnie gestykulować, przykładając dłoń do piersi i udając dotkniętego usłyszanymi słowami, chociaż doskonale wiedziałem, że gdyby rzeczywiście chciała mi dopiec i powiedzieć coś naprawdę paskudnego na temat drużynowych statystyk kończenia gry w Quidditcha z zębami wbitymi w murawę, najpewniej obecnie zrobiłaby to całkowicie bez oglądania się na moje uczucia, tylko… teraz nie miała już ku temu podstaw, bo jej kariera kibicki ewidentnie dobiegła końca z chwilą, w której postanowiła oddzielić się ode mnie grubą kreską, czyż nie? „Upsik”. - Naprawdę nie wiem, co mam o tym myśleć. - Nie powiedziałem tego złośliwie, choć nie mogłem powstrzymać się przed odrobiną zaczepności, owszem, pamiętałem czasy, kiedy pojawiała się na trybunach na każdym meczu, niezależnie od warunków pogodowych, wtedy jeszcze nie musiałem zastanawiać się, czy przyszła oglądać mnie, czy po prostu miała ochotę spędzić popołudnie w towarzystwie innych osób, bo nasza przyjaźń nie wymagała podobnych rozważań, potrafiliśmy spędzać ze sobą całe dni bez konieczności udowadniania sobie, kto miał większą rację. Pamiętałem też, że w tamtych latach potrafiła obserwować boisko z uwagą, której nie powstydziłby się niejeden trener, chociaż sama nigdy nie należała do największych entuzjastek „miotlarzy” czy tam „latadełek”, jakby to pewnie wolała określać, bo przecież nigdy tak naprawdę tego nie szanowała. Teraz już to wiedziałem, kiedyś wydawało mi się, że naprawdę chciała wspierać moje osiągnięcia, znałem ten widok na tyle dobrze, że nawet po „nas”, przez długi czas odruchowo wypatrywałem jej sylwetki wśród widzów, zanim zdążyłem sobie uświadomić, iż przecież nie miała już powodu, żeby przychodzić. Wszystko się zmieniło, nasze drogi rozeszły się na tyle, że przestałem wiedzieć, co robiła w wolnym czasie, poza niemal maniakalną regularnością wpadania na mnie, podczas gdy robiłem coś, do czego zdecydowanie nie potrzebowałem niczyjej obecności, zwłaszcza nie jej - teraz byłem już całkowicie przekonany, że zrezygnowała z tej przyjemności, podobnie jak z kilku innych rzeczy, które kiedyś nas łączyły, nie zamierzałem jednak wypytywać o to wprost, bo nie miałem ochoty sprawdzać, jak szybko potrafiłaby przypomnieć mi, że nie byliśmy już dziećmi.
- Mam wobec ciebie - „wobec siebie nawzajem, pomijalny detal” - kilka niewyrównanych rachunków, a trudno byłoby je rozliczyć, gdybyś utopiła się razem z zakupami, więc dzięki. Nie zawiedziesz się. Bez pudła. - Uniosłem kącik ust, przysuwając się nieco bliżej burty, po czym odwróciłem na moment głowę w stronę jeziora, nie mogłem przecież pozwolić, żeby zobaczyła, jak bardzo bawiła mnie ta nieustępliwość - najwyraźniej moja obecność wciąż dostarczała jej wystarczająco dużo powodów do narzekania, co uważałem za całkiem niezły wynik, zwłaszcza że ostatecznie dała mi ten kredyt zaufania, „powiedzmy”. Zwykle wystarczało jedno niewłaściwe słowo, żeby natychmiast postawiła między nami kolejną ścianę, której później nie potrafiłem się pozbyć, bo sam zresztą zwykłem postępować podobnie i wznosić własne mury, zamiast próbować jeszcze cokolwiek naprawiać.
- Nie jest niedopracowany. Jest elastyczny. To zupełnie inna kategoria. - Kącik ust drgnął mi przy tym w uśmiechu, którego z pewnością nie można było uznać za szczególnie pozbawiony kpiny, gdy wróciłem wzrokiem do czubka głowy Prudence i sposobu, w który uniosła się grzywka dziewczyny, mogłem jeszcze dorzucić, że wolałbym jednak nie sprawdzać, jak wyglądałaby nasza współpraca w sytuacji prawdziwego zagrożenia, ale uznałem, że nie było sensu niepotrzebnie podsuwać nam kolejnych powodów do dyskusji.
Zorientowałem się, że patrzyłem na nią nieco dłużej, niż zapewne powinienem był, więc wróciłem do oględzin liny, udając, że właśnie odkryłem coś wyjątkowo interesującego w splocie włókien. Nie znałem się szczególnie na powrozach i takich tam, ale potrafiłem odróżnić coś, czemu można było powierzyć własne życie, od kawałka przetartego sznurka, który rozpadłby się przy pierwszym mocniejszym szarpnięciu. W przeciwieństwie do tego gestu, w zadanym przeze mnie pytaniu nie było w tym żadnego ukrytego podtekstu, chociaż Bletchley, gdyby tego właśnie chciała, pewnie i tak znalazłaby sposób, żeby doszukać się w moich słowach czegoś, co mogłoby posłużyć jej do kolejnej analizy intencji, jakie miałem. Tym razem były one czyste, znałem ją wystarczająco dobrze, żeby nie spodziewać się wdzięczności za podobne zainteresowanie, ale nie zmieniało to faktu, że wolałem upewnić się wcześniej, niż później żałować, że czegoś nie przemyślałem. Nie zamierzałem też opowiadać jej o tym, że pamiętałem więcej, niż czasami dawałem po sobie poznać, ponieważ niektóre rzeczy zostawały w głowie, nawet kiedy wolałoby udawać, że wcale nie zwracało się na nie uwagi. Z pewnością to wiedziała, „przynajmniej teoretycznie”…
- Dobrze. To dobrze. - Skinąłem głową, nie próbując już niczego więcej z niej wyciągać, nie potrzebowałem szczegółowego wyjaśnienia, wystarczała mi odpowiedź, której udzieliła. - Możesz mi wierzyć albo nie, ale mam jeszcze kilka granic, których nie przekraczam, nawet jeśli wyjątkowo mnie do tego zachęcasz. - Przesunąłem palcami po linie, po czym spojrzałem na nią z ukosa, nie uśmiechałem się już tak szeroko jak wcześniej, właściwie byłem wyjątkowo poważny, zwłaszcza jak na siebie. Chciałem po prostu wiedzieć, na co mogliśmy sobie pozwolić, zanim zrobiłbym coś, czego później moglibyśmy żałować, „na wiele znaczeń, było tego trochę”, jej ostatnia uwaga przywróciła mi jednak odrobinę wcześniejszego nastroju. - Oczekiwania? To są tak naprawdę bardzo niewygórowane wymagania, moja droga. Wystarczy mi, że nie będziesz mnie podtapiać, kiedy będę próbował nas stąd wyciągnąć. Nie wymagam przecież, żebyś nagle zaczęła podziwiać moje umiejętności albo muskulaturę, chociaż oczywiście nie miałbym nic przeciwko, gdyby jednak. - Przesunąłem spojrzeniem po jej zasłoniętym zakupami zarysie, zatrzymując się na moment na wiośle, którego wcześniej używała, ono zdecydowanie nadal było przeze mnie niezbyt mile widziane, lecz darowałem sobie kolejny zbędnie uszczypliwy komentarz - musiałem znaleźć odpowiedni punkt zaczepienia, najlepiej taki, który nie obciążyłby jednej strony łódki i nie doprowadziłby do niepotrzebnego przechylenia po moim zejściu do wody - przesunąłem dłonią po drewnianej burcie, sprawdzając konstrukcję, po czym pochyliłem się tam, gdzie wcześniej pamiętałem, iż znajdowały się zaczepy do wiązania środka transportu przy palach na pomoście. Właściwie nie mieliśmy zbyt wielu możliwości, ale jeden z metalowych uchwytów wyglądał wystarczająco solidnie, żeby spróbować wykorzystać go do trochę bardziej wymagającego celu, więc przeprowadziłem przez niego linę, wiążąc ją na tyle solidnie, na ile tylko umiałem i parokrotnie testując mocowanie.
Zdjąłem koszulkę z głowy, rzuciwszy ją na jedną z toreb, uznając, że nie będzie mi potrzebna, dopóki nie znajdziemy się na brzegu.
- Dobra, pani kapitan. Po prostu pilnuj liny i nie pozwól, żeby łódka zaczęła się obracać. - Wskazałem na sznur, po czym zerknąłem na zakupy, później na Prudence, która zdawała się w dalszym ciągu względnie akceptować moje pomysły, nawet jeśli ani trochę nie była nimi zachwycona - nie umknęło mi to, podobnie jak fakt, że od dłuższego czasu oboje staraliśmy się nie komplikować sobie życia bardziej, niż było to konieczne, co w naszym przypadku stanowiło całkiem spore osiągnięcie. - Kiedy już znajdę się w wodzie, podasz mi drugi koniec. - Nie czekałem długo na odpowiedź, bo wolałem wykorzystać moment, w którym łódka pozostawała względnie nieruchoma, więc ostrożnie musnąłem jedną stopą powierzchnię jeziora. - Cholera, zimna. - Wypuściłem powietrze przez zęby, po czym opuściłem drugą nogę, trzymając się mocno burty, słońce zdążyło porządnie nagrzać mi skórę, także różnica temperatur była dość nieprzyjemna, ale przytrzymałem się brzegu łodzi, po czym opuściłem ciało niżej i odbiłem się lekko od drewnianej krawędzi, starając się nie włożyć w to zbyt wiele siły - poczułem, że poruszyła się w związku z nagłą zmianą ciężaru, ale szybko odzyskała równowagę, kiedy całkowicie znalazłem się w wodzie, gdzie nie natrafiłem już na nic, co mogłoby mi zapewnić alternatywne oparcie. Niebo i cała reszta świata zniknęły, zastąpione chłodną, zielonkawą ciemnością - zanurzyłem głowę, ramiona i cały tułów, schodząc niżej, znacznie głębiej, niż początkowo zamierzałem - właściwie powinienem był się tego spodziewać, znajdowaliśmy się przecież niemal na środku jeziora, lecz i tak niewątpliwie mnie to zaskoczyło, było naprawdę pieruńsko zimno.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)