[Wiosna 1972] Wianki, ogniska i słupy majowe - SABAT BELTANE

- Wiem gdzie to jest - kiwnęła głową. Nie wiedziała na jakim poziomie stała edukacja Anglików, ale coś czuła że na niezbyt imponującym, skoro dziewczyna postanowiła na wszelki wypadek uświadomić jej, gdzie ten kraj w ogóle leżał.
Jej dotyk przyjęła nieco sztywno, przez moment nawet nie śmiąc się poruszyć, wyraźnie zaskoczona tym gestem i nie spodziewając się go, po części też bojąc się, że znowu przejdzie przez nią prąd. Tak się jednak nie stało i po chwili jednak rozluźniła się, ale mimo tego - nie oddała go. Stała niczym ten słup, niezdecydowana, co właściwie powinna w tej sytuacji zrobić.
- Z tego co zrozumiałam, taka jest tradycja. - przytaknęła. - Jedna osoba plecie wianek i oddaje go innej, by ta mogła wspiąć się na jeden z tych pali. Nie sądziłam jednak, że to są aż tak... sztywne zasady. - skrzywiła się lekko. Mimo wszystko jednak czuła się nieco lepiej. Chyba faktycznie Ula miała rację i zwyczajne porozmawianie, czy to dla rozproszenia, czy to dla chociaż częściowego ulania żali, pomogło na płacz.
- Nie... nie trzeba. Z tego co widziałam, na pale wspinają się sami mężczyźni. Chyba źle byłoby widziane, gdyby zrobiła to kobieta... - zawahała się nieco, bo chyba w całym tym tłumie spoconych typów, którzy ślizgali się po słupach, chyba przewinęła się z jedna kobieca sylwetka, ale nie była pewna. Z resztą... upewniało to ją tylko w przekonaniu, że nie było to coś normalnego. - Nie zależało mi na tym, żeby ktoś ten wianek tam wrzucił, tylko... - spojrzała na swoje dzieło. Na nieco połamane gałązki, wymięte listki i wygięte płatki. Nie zależało jej na dopełnieniu czaru, ale... - Może chciałabyś go założyć? W zamian za ten, który zgubiłaś? - zapytała, może nieco nieśmiało, kiedy wyciągnęła wieniec bardziej w kierunku Uli.