Elaine ucieszyła się, że wybiera się na Lithe właśnie z Felixem. Uwielbiała z nim spędzać czas, był to zawsze przyjemny i odpowiedni partner do psocenia oraz nie nudzenia się. Sama Elaine lubiła Lithe, lubiła lato i uwielbiała kwiaty. Sama zawsze miała na tę porę roku w swojej przyczepie ogrom bukietów polnych kwiatów. Lubiła je stawiać na stoliczku w wazonie, czy też zasadzać w dużych donicach stawiając je przed wejściem do swojej przyczepy. Ubrała się dzisiaj na biało, miała odkryte ramiona i długie przewiewne rękawy, sukienka sięgała jej niżej kolan, na stopach miała wygodne pantofle. Nigdy nie krępowała się odkrywaniem swojej skóry, nie czuła wstydu z tego powodu, bo nikt jej tego wstydu nie nauczył. W cyrku występowała w obcisłych strojach, które nie krępowały jej ruchów, więc nie czuła potrzeby w taką pogodę zasłaniać swoje ciało w jakieś czarodziejskie szaty. Lubiła w lato ubierać sukienki różnego rodzaju, kolorowe, białe, kwieciste, zwiewne i odkrywające, aby było jej odpowiednio luźno. Jej rude włosy falowały i opadały luźno na plecy, część z nich spięła niewielką spinką z białym kwiatkiem, a kilka kosmyków niesfornie i tak opadały jej po bokach jej twarzy.
Tłumy ludzi sprawiały, że Elaine oglądała się dookoła nie bardzo uważając na to gdzie stąpa, więc z przyjemnością uchwyciła jego dłoń, gdy odciągnął ją ratując przed niechybnym wpadnięciem na jakiegoś czarodzieja. Przysunęła się do niego uśmiechając się szeroko na jego słowa, ba! Nawet zachichotała.
– Nie pozbędziesz się mnie dzisiaj za szybko – wytknęła do niego język nie przestając się nawet na moment szczerzyć. Elaine pachniała dzisiaj olejkiem ze stokrotek i pomieszanym z jakimś słodkim owocem, który nie był jakoś szczególnie określony. Ostatnio zwinęła flakonik takich perfum jednej kobiecie podczas występów jej rodzeństwa.
Gdy nałożył na głowe wianek pokiwała na jego słowa energicznie i przyjęła dla siebie jeden z wianków.
– A ja?! – zapytała puszczając jego dłoń i okręcając się wokół własnej osi, aby się lepiej zaprezentować.
Na tegoroczną Lithę Leon zaprosił swoją przyjaciółkę Olivię. Zgodnie z tym, co napisał do niej w liście, zobowiązał się do przyjścia po nią do jej domu, tak by razem mogli udać się na najbliższy świstoklik do Stonehenge. Tego dnia Leon założył białą koszulę z długim rękawem, który zawsze mógł podwinąć do łokci gdyby zrobiło mu się za gorąco, szarą marynarkę i pasujące do niej spodnie. Pomimo, że ten letni dzień okazał się być wystarczająco ciepły, wolał zabrać ze sobą tę marynarkę na wypadek, gdyby zaczął mu doskwierać powiązany z jego chorobą chłód.
Radość z uczestniczenia w tym wydarzeniu w towarzystwie Olivii trochę przyćmiewało odczuwane przez niego przewlekłe zmęczenie, osłabienie organizmu i to, że nie będzie w stanie poszaleć podczas tego sabatu. Uzdrowiciele zalecali mu prowadzenie spokojnego trybu życia i do tego starał się stosować najlepiej jak potrafił, chcąc ograniczyć do minimum ryzyko wystąpienia u siebie duszności. Liczył na to, że nie doświadczy podczas tego wydarzenia krwotoku z nosa.
Po dotarciu na miejsce, zapukał do drzwi mieszkania, w którym pomieszkiwała Olivia. Gdy dołączyła do niego, uśmiechnął się na jej widok i wyciągnął ku niej ramiona, aby objąć ją na powitanie.— Cześć. Ładnie wyglądasz. To dla ciebie. — Przywitał się z przyjaciółką, po tym jak wypuścił ją z objęć. Wygłoszony przez niego komplement był w pełni uzasadniony. Wyciągnął ku niej dłoń, w której trzymał niewielki bukiecik. Na kwiatach to się nie znał, jednak idąc po nią mijał kwiaciarnię i postanowił wstąpić po jakiś bukiecik dla przyjaciółki.
— Gotowa? — Pytając wyciągnął ku niej rękę, za którą mogła go chwycić, jeśli chciała. Musieli dotrzeć na najbliższy świstkoklik. Po jego użyciu dotarli na miejsce, w którym odbywał się sabat. kamienny krąg zrobił na nim ogromne wrażenie. Zwłaszcza, że został odpowiednio udekorowany. Rozpalone w centrum kręgu ognie przykuwały jego spojrzenie, tak jak tańczące wokół ognisk kapłanki. Wsłuchiwał się w rozbrzmiewającą muzykę. Zamierzał także przejść się od straganu do straganu, zakupić coś do zjedzenia i przyjrzeć się sprzedawanym tutaj wyrobom rzemieślniczym. Oddychał zapachem kwiatów, wonią ziół oraz dymem z ogniska.
— Weźmy sobie po wianku. — Zaproponował przyjaciółce, uśmiechając się zachęcająco. Nie wiedział, jaki ten wianek mu się trafi, jednak wierzył że będzie dopasowany do niego.