[03.08.1972, Doki] Wiewiórki i pióra | Atreus & Victoria

Spojrzał na jednego, drugiego i trzeciego, szybko sobie uświadamiając że jeśli do tej pory myślał iż poprzeczka leżała na ziemi, jeśli chodzi o inteligencje panów, to w sumie się grubo mylił i była gdzieś zagrzebana w ziemi. Bo jakie niby dobrze gadał, kiedy były to absolutne bzdury. Że co, on miał wygrać i oni też coś mieli wygrać? Co to niby miało być? Grali sobie tutaj na zwalenie wzajemnie chuja, czy na poważnie?

- Jasne - wzruszył ramionami, bo w sumie mu było wszystko jedno. To oni tutaj mieli różdżki, prawda? Rach ciach, jak coś pójdzie nie tak i po sprawie. Chociaż jeszcze nie przemyślał, czym dokładnie by to rach ciach miało być.

- O! - samogłoska, która wyrwała się spomiędzy ust Atreusa, należała do tych z natury raczej radosnych i absolutnie przekonanych do słuszności pomysłu. Albo raczej tego, że nie mógł przegrać. Nie miał nic przeciwko zastawieniu względów Lestrange w tym zjebanym konkursie, bo przecież nie mogło dojść do tego, że będzie zmuszona robić tutaj cokolwiek. Zainteresowana jednak musiała skomentować cały ten pomysł. Niestety. - Oooo... nieee - samotne O, pełne hazardowego uniesienia, szybko zmieniło się na takie bardziej poważne, dostosowując swoja temperaturę im dłużej trwało. Na samym końcu pokręcił jeszcze głową, jakby ganiąc ten pomysł. No bo jak oni tak mogli, myśląc o czymś takim. - Pani ma tutaj rację, że to trochę przerost formy nad treścią. Nie możecie sobie wzajemnie dać po buziaku?

- Żartujesz? Spójrz tylko na nas - jeden z mężczyzn się roześmiał, a drugi poklepał się po udzie. To im się udał kawał. - Żartowałem, piękna, nie obruszaj się tak. Może być 10 funtów, jak wygramy: idziecie truć dupę komu innemu. Jak przegramy: powiemy w jakiej norze ukryły się wiewióreczki.
Zupełnie nie zdawał sobie sprawy z tego, że właśnie wysprzęglił się z informacji, które posiadał. Bo najwyraźniej wiedział doskonale, gdzie znajdują się wiewióry, których szukała para aurorów.

Dough przetasował karty, a potem kiwnął dłonią. Nie wiadomo czy na Victorię, czy na Atreusa, ale któreś z nich było właśnie zaproszone do małej partyjki pokera.
- Stawka wejściowa znana. 10 funtów oraz informacje - powiedział, rozdając karty. - Możemy podbijać, czekać, sprawdzać, grać va banque. Jeżeli spasujesz, wypadasz i nici z zakładu.
Wyjaśnił pokrótce wymyślone zasady.

Uprościmy to. Rzucamy kością 1d10 raz, za 2 tury. W tej i następnej turze możesz/możecie skorzystać z jednego z przedstawionych przez NPC zagrań. Gdy nastąpi 3 tura (albo rzucisz/rzucicie karty wcześniej) rzucę jako NPC kością. Grać może jedno z was albo oboje, bez różnicy.

1 poker królewski
2 poker
3 kareta
4 full
5 kolor
6 strit
7 trójka
8 dwie pary
9 para
10 wysoka karta

@Atreus Bustrode @Victoria Lestrange [/mg]

Ciekawa była, czy Atreus byłby taki skory do zastawiania swoich względów i całowania panów w razie ewentualnej przegranej. Jakoś wątpiła. Ona nie zamierzała kalać swoich usteczek czymś, co nie widziało mydła przynajmniej od… – sądząc po zapachu – dobrego miesiąca. Ewidentnie dla niektórych samców higiena to był jakiś obcy koncept, który przelatywał im nad głowami, uciekając przed smrodem. A należało pamiętać, że Victoria to nie była ta damulka, która nie wejdzie do chlewu bo cuchnie!

Nie uszły jej uwadze słowa jednego z nich. Och, czyli jednak coś wiedzieli – starała się jednak po sobie nie dać poznać, że wyłapała ten jawny błąd z ich strony i po prostu uśmiechnęła się ironicznie.

Sama nie planowała grać.

– Nooo, to powodzenia. Nie przejeb mojej kasy – rzuciła do Bulstrode’a, a sama wyciągnęła z kieszeni sakiewkę, i niczym ta złotówa (choć tak po prawdzie to nie była przywiązana do tych pieniędzy) odliczyła dziesięć funtów, które rzuciła im na stół, pilnując, żeby przypadkiem nie dotknąć czegoś brudnego i obrzydliwego, bo w tych warunkach nie miała nawet jak odkazić sobie ręki, skoro mieli do czynienia z (obleśnymi) mugolami.

Stanęła sobie tak, żeby mieć widok na stół i marynarzy, z założonymi na piersi rękoma i wypatrywała, czy przypadkiem  ktoś tu nie próbował ich oszukać.

// Percepcja ◉◉◉○○

Rzut Z 1d100 - 8
Akcja nieudana

Atreus był pierwszy do zastawiania. Kropka. Nie ważne czy chodziło o czyjeś czy swoje usteczka, ale to było chyba oczywiste, że swoje wyceniałby na o wiele wyższą kwotę niż jakieś tam informacje o dwóch rudzielcach. Te Victorii natomiast, ani nigdy do niego nie należały, ani też nie miały zmienić tego stanu rzeczy. Znaczy - trochę wszystko było jedno, co się z nimi działo.

Dobrze jednak było wiedzieć, że panowie najwyraźniej coś wiedzieli i niezbyt sprytnie się z tego wysprzęglili. Ale w takim razie lepiej dla aurorów. Bulstrode zerknął kontrolnie na Victorię i wzruszył ramionami. Deal brzmiał dobrze.

Usiadł więc przy stoliku z panami, kiwając głową na zasady. Tak, tak, jasne. Nie pierwszy raz w życiu grał przecież w te cholerne karty. Nie zawsze jednak grał za nieswoje pieniądze - spojrzał więc na to co dał mu los, niby to dumając nad tym co zrobić.
- Va banque - powiedział w końcu. I to by było na tyle, jeśli chodziło o karty. Atreus przebiegł po marynarzach uważnym spojrzeniem, próbując przyjrzeć się nie tyle im i ich reakcjom, co ich aurom. Jeśli pośród nich siedział czarodziej, to przynajmniej będzie to wiedzieć, skoro mugole nie podlegali spojrzeniom aurowidzów.

// na aurowidzenie

Rzut PO 1d100 - 20
Akcja nieudana

Victoria nie miała czym odkazić rąk, ale przyszedł jej do głowy pomysł. Pomysł, w którym mogłaby stworzyć eliksir, nie będący tak naprawdę eliksirem do picia, a do psikania na dłonie. To byłoby bardzo proste, na pewno na bazie alkoholu, który miał właściwości odkażające... Ale z jej umiejętnościami może taki psikacz odkażający miałby kwiatowy zapach? Zbiłaby na tym większy majątek, niż miała teraz, na pewno. Nie zauważyła nic podejrzanego w zachowaniu marynarzy, ale po prawdzie ciężko było jej stwierdzić, czy się rozproszyła, czy akurat patrzyła na kogoś innego - ale fakt był jeden i niezaprzeczalny, nie widziała by szykowali się do oszustwa.

Atreus również niczego nie dostrzegł, chociaż miał wrażenie, że coś tutaj poszło nie tak w tym jego aurowidzeniu, bo gdy tylko chciał odczytać ich aury (o ile je mieli), to jeden z marynarzy uniósł ręce i klepnął się w uda tak mocno, że aż trzasnęło. Wytrąciło to Bulstrode'a z równowagi.
- Nie pierdolisz się w tańcu - zarechotał, trącając swojego kolegę pod żebra. - A więc va banque.
Wszyscy po kolei kiwali głowami i powtarzali tę frazę jak jakąś pojebaną mantrę, jakby właśnie odprawiali dziwaczny rytuał. Mężczyzna odsłonił karty, skoro grali o wszystko. Nie było sensu przeciągać.

Rzut 1d10 - 1

@Atreus Bulstrode @Victoria Lestrange

W tej kolejce możecie się dogadać co do kolejności- Atre może rzucić po prostu kością, możecie trzymać się też kolejki i napisać fabularne posty (Atreus z rzutem), jak Wam wygodniej

Atreus wierzył, że los był po jego stronie. Że karty, te które właśnie trzymał w ręku, to najlepsze co mu się w życiu przytrafiło. Jeśli się mylił - trudno. Kto nie ryzykuje, ten nie wygrywa, a typki przy tym stoliku to pewnie nie była jedyna ich droga, by rozwiązać zagadkę tych zasranych wiewiórek.

Z tych emocji to mu chyba nawet trzecie oko oślepło, bo łypnięcie na marynarzy przyniosło mu zupełnie nic. Trudno, musiał się obejść smakiem i nie wnikać w ewentualne kolory szanownych panów. Uśmiechnął się tylko głupio na komentarz jednego z nich. No więc; karty trafiły na stół i Atreus zrobił to samo.

DORIME, prosze boże zaczne chodzić do kościoła

Rzut 1d10 - 6

Wgapiała się w marynarzy, ale w sumie nie zauważyła niczego nadzwyczajnego. Może to dlatego, że nie do końca wiedziała na co zwrócić uwagę, bo sama nie grywała w karty (zdecydowanie bardziej wolała czarodziejskie szachy). Możliwe więc, że wcale nie oszukiwali. Albo oszukiwali, ale ona tego nie zauważyła. Co za to zauważyła to to, że mężczyzna, który grał z Atreusem wystawił karty w jednym kolorze, od asa w dół – poker królewski, na co Victoria tylko uniosła jedną brew, bo nawet ona wiedziała, że chyba Atreus to przegrał, chyba, że sam wystawił coś podobnego. Na co szansa była raczej marna. I owszem, Bulstrodowi się nie poszczęściło… co oznaczało różne rzeczy, jak na przykład to, ze ten stolik zaraz pofrunie, albo ktoś dostanie w mordę, albo jeszcze coś innego.

Nie planowała tego zatrzymywać. Chyba.

W każdym razie informacji nie wygrali. Chyba, że panowie zmiękną i po prostu zlitują się na te piękne oczy Victorii, bo nie planowała im tak po prostu odpuścić teraz, skoro wiedziała, że oni wiedzą. Tym bardziej, że to nie był jej pomysł, żeby grać o informacje – ona chciała im za nie po prostu zapłacić.

Marynarz uśmiechnął się. Drugi klasnął otwartą dłonią w udo i zarechotał.
- No, to do widzenia - mężczyzna zebrał karty i wykonał ruch ręką, który mówił "sio". - Masz pecha.
- Ty też, bo właśnie zmarnowałeś szczęście na tak głupi zakład - burknął jeden z nich, ten który do tej pory mało mówił. Wpatrywał się w karty, które zostały zebrane zgrabnym ruchem, ale wszystko w jego postawie sugerowało, że nie był zbyt szczęśliwy z tego zakładu. - Idę się odlać.
Poinformował wszystkich wspaniałomyślnie, a potem zszedł z pokładu, najpierw jednak posyłając Victorii i Atreusowi przeciągłe spojrzenie.

Atreus patrzył w swoje karty i... no nie było źle. Nie było też świetnie, ale nie miało to najmniejszego znaczenia, bo miał zamiar rozegrać to naprawdę szybko, to jest postawić wszystko na jedną kartę. Mógł mieć wszystko, albo nic i cholerny los zaśmiał mu się w twarz.
Przez moment rozważał, czy nie wywrócić stolika i nie zacząć się bić. Już mruczał pod nosem; Vika, trzymaj mnie kurwa, ale coś w jednym typie sprawiało, że musiał się zastanowić. przynajmniej raz.
- Jebać te wasze karty - zakomunikował, spoglądając na Lestrange porozumiewawczo, a przynajmniej miał nadzieję że połączy o co mu chodziło. Bo o wiele łatwiej było wypytać jednego pana, zamiast całą grupkę i to taką marynarską i do tego mało skorą do współpracy. Dlatego podniósł się i ruszył w ślad za panem szczającym, schodząc z pokładu. Wyjął fajki, zapalił.
- Idziemy za nim? Zapytać go czy nie ma przemyśleń odnośnie naszych wiewiórek?

Wzruszyła ramionami i uśmiechnęła się do marynarzy krótko, krzywo i bardzo nieszczerze, po czym odwróciła się na pięcie, łapiąc przy okazji spojrzenie typa, który szedł właśnie za potrzebą i musiał przy tym poinformować o tym wszystkich, w tym Atreusa i Vike. Tak, myślała dokładnie to, co Atreus teraz, przy czym jej przemyślenia wybiegały trochę dalej.

– Och, ma przemyślenia – mruknęła do Atreusa, kiedy schodzili z pokładu. – Słuchałeś, co mówili, czy tylko karty ci w głowie? Tamten typ powiedział, że wiedzą gdzie są nasze cholerne wiewióry – dokończyła jeszcze, rzucając Atreusowi spojrzenie.

Poszli wiec w ślad za gościem, który chciał się odlać – o ile rzeczywiście chciał, a nie była to tylko wymówka, a nawet jeśli właśnie szczał sobie wesoło do rzeki, ona nic sobie z tego nie robiła, stając kilka metrów za jego plecami.

– To jak? Chcesz zarobić? Płacę za informacje – rzuciła do mężczyzny.