[23.09.1972 r.] Więc zrozumże, syreno dziwna, na nic twoja pieśń

Na tę chwilę postanowiła po prostu cieszyć się jej obecnością. Minęło zbyt wiele czasu od ich ostatniego spotkania. Nie chciała więc marnować tego wieczoru na pośpiech ani myśli o tym, co jeszcze należało zrobić. Co więcej, musiały nadrobić stracony czas. Brynja była pewna, że prędzej czy później uda jej się wyciągnąć z Urd wszystko, co przez ostatnie miesiące skrzętnie przemilczała.
— Powinnam była się domyślić, że jeśli już przyjedziesz, to nie na jeden wieczór.
Na widok eleganckiego zaproszenia Brynja otarła dłonie o ubranie i podeszła bliżej.
— Och… to. To ktoś z rodziny mamy? W ogóle nie kojarzę… Zakupy jutro brzmią cudownie. I tak chciałam kupić kilka rzeczy na jesień. Będziesz mogła powiedzieć mi, czy w Londynie naprawdę ubierają się tak okropnie, czy tylko ja trafiam na samych dziwaków. Co do spania… Pamiętasz, jak spałyśmy zawinięte w jeden koc gdzieś na plaży, bo żadna z nas nie chciała wracać do domu? To łóżko jest od tamtego większe. Myślę, że damy sobie radę.
Podeszła do Urd i poprawiła jej zbłąkany kosmyk włosów za ucho.
— Dziękuję, że przyjechałaś.
Za oknem jesienny Londyn powoli pogrążał się w mroku, jednakże dwie siostry rozdzielone przez lata i pół świata, wreszcie znów mogły świętować Mabon razem.

Koniec sesji