[2.07.1972, Szkocja, Conic Hill] Obsydianowy Krąg

Kręgle - to było coś. Widok jak inferiusy, jeden za drugim przewracają się pod wpływem zaklęcia było jak miód na serce, bo Bulstrode by się chyba nie pozbierał jakby po tak katastroficznym popisie Rodolpha, to teraz jemu nie wypaliłaby różdżka. Dodatkowo, kiedy nieumarli legli już na ziemi, Travers odepchnął je jeszcze dalej, a wtedy stworzyły ładny kopiec, zajmując się ogniem jeden od drugiego.

Lestrange mógł cieszyć sercem zapachem spalenizny, który nasilił się w tym momencie i skrzeczeniem inferiusów, ale Atreus skrzywił się nieco. Śmierdziało palonym mięsem, które skwierczało w kakofonii, tym bardziej że paliła się teraz cała gromadka. Nadpsute ciało istot oddzielało się od kości, szczególnie w miejscach gdzie ogniste zaklęcia uderzyły bezpośrednio.

Bulstrode, wciąż nieco skrzywiony, machnął ręką kolejny raz, zmuszając różdżkę do działania. Tym razem wyczarował zaklęcie ognistej kuli, chcąc wykorzystać to, że nieumarli leżeli tak blisko siebie. Niby zajmowali się ogniem od siebie, ale rzucenie w nich jednym, dobrym zaklęciem mogło ładnie przyśpieszyć ten proces i jednakowo osłabić całą trójkę.

kształtowanie na kule ognia

Rzut PO 1d100 - 33
Slaby sukces...

Rzut PO 1d100 - 67
Sukces!

Nicholasowi nie przeszkadzał unoszący się zapach użytkowanej czarnej magii, czy również spalenizny inferiusowego ciała. Dzięki współpracy, udało im się zrobić porządek z tymi stworzeniami, że pod jedną ze ścian tejże grody, powstało widowiskowe ognisko, finalnie zakończone aurorską kulą ognia. Gdyby nie goniący ich czas, pewnie odpoczęliby sobie przy ognisku.

Skoro to mieli za sobą, Travers nie rezygnował z czujności i ostrożności. Nie mogli być pewni, że pokonali wszystkie stworzenia czarnoksiężnika. Zbliżył się do jeziorka, na bezpieczną odległość, aby spojrzeć czym ono jest. Wzrok przeniósł po chwili na coś, to dawało oświetlenie. Jakaś niebieska maź? Czymkolwiek to było, dlaczego było strzeżone przez Inferiusy? Rozejrzał się ponownie, czy może było gdzieś jakieś dalsze przejście, czy konieczne będzie skorzystanie z podejrzanego jeziora.

Kości, jakie gdzieś z boku pozostawały nieruszane, zostawił im do przeanalizowania. Niczego starał się nie dotykać, nie ruszać. Nie wiadomo co się stanie, jeżeli naruszy się tutejsze obiekty natury. Lepiej zachować spokój i czujność.

Gdy zobaczył, że Atreus wyczarowuje kulę ognia, brew mu nawet nie drgnęła, chociaż widać było uniesione kąciki ust. Powiedzieć, że w tej chwili auror mu zaimponował, to jakby nie powiedzieć nic. Lestrange patrzył, jak ciała inferiusów zajmują się ogniem. Słuchał, jak stworzenia wrzeszczą gardłowo, gdy wracają tam, gdzie pierwotnie było ich miejsce: w objęcia śmierci.

Nie chował jednak różdżki, bo fakt że była tutaj banda wynaturzeń, otoczona swądem czarnej magii, tylko wzmagał czujność. Rozejrzał się więc, jakby szukając kolejnego zagrożenia, lecz takowego nie dostrzegł. Wydawało się, że natrafili na ślepy zaułek, lecz czy na pewno?
- Musiały strzec jakiegoś przejścia - odezwał się, zerkając na kupkę spalonych kości i mięsa, które właśnie dogorywało niczym ognisko na biwakach, na które jeździło się jeszcze za gówniarza. W jego oczach odbijały się tańczące, niszczycielskie jęzory ognia. Nicholas oglądał jeziorko, więc on ruszył w stronę kupki kości. Kucnął przy nich, odpalając lumos, by móc się dokładniej przyjrzeć szczątkom. - Wyglądają na zwierzęce. Są za małe, żeby należały do zaginionych.
Poinformował, starając się nie naruszać prowizorycznego kopczyka. Kości nie były obgryzione - inferiusy chyba nie musiały jeść? A nawet jeśli, to zrobiły to w kulturalny, elegancki sposób, nie pozostawiając na nich śladów zębów. Lestrange doskonale znał anatomię ludzką, nie widział tu charakterystycznych kości, mogących należeć do człowieka. A malutka zwierzęca czaszka, chyba lisa, tylko go w tym utwierdziła: to nie byli poszukiwani.

Nicholas z kolei oglądał jeziorko. Na jego dnie nie czaiło się nic, jednak doskonale widział czarną plamę, która sugerowała tunel. Zwisające z sufitu stalaktyty były z kolei oblepione czymś galaretowatym, fluorescencyjnym. Ruszało się, a gdy Travers się przyjrzał, dostrzegł setki małych robaczków. Być może były to glony, którymi żywiły się te żyjątka. Albo ich świecące odchody. Ważne jednak, że dawały światło, bo dzięki niemu dostrzegł przejście w wodzie.

Ostatnie inferiusy padły martwe, palone ogniem i skrzecząc przy tym przeraźliwie. Przynajmniej to mieli już za sobą i mogli zabrać się za badanie tej jaskini, ale mimo wszystko Atreus, podobnie jak Rodolphus, nie chował jeszcze trzymanej w dłoni różdżki. Śmierdziało tu czarną magią, a nikt też nie mówił że zaraz z jakiejś dziury nie wypełznie kolejna grupa inferiusów.

Sam zerknął pobieżnie na kupkę kości, która wcześniej rzuciła mu się w oczy, ale nie wnikał w to co je objadło lub skąd mogły się wziąć. Nie znał się na tym, a stosik wyglądał też na tak mały że chyba nie należał do człowieka. No i gdzie ładna, krągła czaszka?

Przede wszystkim to w całej tej jaskini było chyba dość ciemno, nawet jeśli zwisające z sufitu stalaktyty były obklejone jakąś świecącą masą. Co Bulstrode zrobił, to machnął różdżką, chcąc wyczarować nad nimi, dość wysoko, jasną kulę która lepiej oświetliłaby całe wnętrze i pozwoliła na dogodniejsze rozejrzenie się. Jeziorko było jednym z punktów zaczepienia, ale może gdzieś było jakieś inne miejsce, gdzie mogli spróbować dalej iść. Bo bawienie się w Mojżesza chyba nie wchodziło zbytnio w grę.

kształtowanie na kule światła pod sufitem

Rzut PO 1d100 - 26
Akcja nieudana

Rzut PO 1d100 - 35
Slaby sukces...

Pozbyli się Inferiusów. Ogień trawił je w najlepsze, nieco oświetlając kąt miejsca, w jakim się znalazły. Towarzyszą, zostawił zbadanie kości, jakie leżały nieopodal. Sam z kolei zbliżył się do jeziorka. Różdżkę trzymał cały czas w dłoni. Dzięki oświetleniu małych świecących robaczków, dało się dostrzec pod wodą jakiś tunel. Obejrzał się na chwilę za Rodolphusem, który wyraził opinię stanu kości, do kogo mogłyby należeć. "Zwierzę..." – zastanowił się i spojrzał zaraz na stalaktyty. "Inferiusy nie żywią się niczym. Może to je nakarmiono zwierzęciem?" – pomyślał. Rodolphus wcześniej też wspomniał, że stworzenia sterowane przez czarnoksiężnika, pilnowały czegoś. Atreus próbował stworzyć oświetlenie pomieszczenia, aby znaleźć coś jeszcze. Może przejście?
Nicholas pozostawał skupiony na jeziorku.

- Najpewniej Inferiusy musiały strzec tego przejścia. Gdy weszliśmy, były przy jeziorze.
Odniósł się do wcześniejszych spostrzeżeń Lestrange'a. Spojrzawszy na towarzyszy. Na Atreusa, który dołączył do niego, jak i następnie skierował wzrok na Rodolphusa. Na koniec powrócił spojrzeniem na głębię jeziora.
- Jeżeli nie ma innego przejścia, może czekać nas przeprawa podwodna, o ile umiecie pływać.
Zarzucił informacyjnie swoje przypuszczenia. Spojrzał na nich, ostatecznie zatrzymując wzrok na Aurorze. Decyzja w końcu należała do niego.

Lestrange wstał i podszedł do Nicholasa, by obejrzeć jeziorko. Przejście...
- Chyba czeka nas nurkowanie - odwrócił się w stronę Atreusa, który oświetlił jaskinię. On potrafił pływać, wystarczyło zresztą wyczarować bąble naokoło ust i nosa, żeby mieć odrobinę powietrza. - Jeżeli to przejście, to nie jest raczej zbyt długie. Nawet potężny czarnoksiężnik nie potrafi oddychać pod wodą przez dłuższy czas. Chyba że wspomagał się eliksirami czy innymi... specyfikami.
Mruknął. Nie podobały mu się wnioski, do których sam doszedł. Bo przecież mogło być tak, że czarnoksiężnik użył jakiegoś potężnego eliksiru, a podwodne przejście było długie. Z drugiej jednak strony - czy gdyby tak było, to czy wystawiałby inferiusy na straż? Wątpił. Ale jego głowa również skierowana była ku Aurorowi, w końcu to była jego decyzja.

Atreus oświetlił pomieszczenie i niestety, ale nawet gdyby zaklęcie było mocniejsze, to nic by to nie dało - w grocie nie było żadnych innych przejść poza tym, którym tu weszli. I jeziorkiem. Najwyraźniej jednak będą musieli zmoczyć skarpety, jeżeli chcieli iść dalej.

Rzucone przez niego zaklęcie niewiele dało, ale trudno, przynajmniej wiedzieli że z tej jaskini były dwa wyjścia; albo droga która przyszli, albo ta prowadząca podwodnym tunelem bogowie wiedzą gdzie. Atreus niekoniecznie się garnął do wskakiwania do jeziorka, bo nawet jeśli nie było to rozległe morze, z którym nie tak dawno miał do czynienia, to i tak wspomnienie tonącego statku skutecznie go zniechęcało. Przez dłuższą chwilę patrzył w swoje odbicie unoszące się na spokojnej tafli, na mgnienie oka mając tylko wrażenie że cień zaczął się kłębić, zanim potrząsnął głową odsuwając od siebie nieprzyjemne myśli.

- W takim razie kąpiel - pokiwał głową do towarzyszących mu niewymownych, unosząc różdżkę i rzucając na siebie zaklęcie bąblogłowy. Nie było co się dłużej ociągać, więc jeszcze zaświecił różdżką za pomocą lumos, żeby wgłębi ciemnego korytarza pod wodą cokolwiek widzieć, a potem wskoczył do wody i zaczął płynąc, mając przy tym szczerą nadzieję że Rodophus miał rację i zaklęcie będzie im wystarczyć.

Nawet oświetlenie groty, jasno pokazywało, ze innego przejścia nie było. Musieli się zanurzyć w wodzie i przepłynąć tunel. Który dodatkowo nie wiadomo, jak długi był.. Rodolphus wysnuł słuszne spostrzeżenia. Ale na decyzję, trzeba było poczekać ze strony aurora. Może miał jakieś obawy z pływaniem? Widać było, że się zastanawiał, namyślał?

W końcu zdecydował. Nicholas skinął głową w zgodzie. Auror jako pierwszy, użył odpowiednich zaklęć i wskoczył do jeziora. Jego oświetlająca różdżka, dała dobry podgląd temu, co było niżej. Dopiero jak Bulstrode odpłynął trochę, Nicholas jako drugi postanowił dołączyć do towarzysza. Również użył na sobie zaklęcia bąblogłowy a także lumos. Wskoczył do wody, zanurzając się głęboko. Skierował różdżkę pierw dookoła, po czym w kierunku tunelu. Zanurkował, aby dogonić Atreusa. Tym samym też obejrzał się raz w upewnieniu, że i Rodolphus do nich dołączy.

Również użył odpowiedniego zaklęcia, a bąbel powietrza otoczył jego nos i usta. Nie miał oporów przed wchodzeniem do wody, nie odczuwał strachu zarówno przed ciemną tonią, jak i tunelem, aczkolwiek gdzieś z tyłu głowy świtała mu myśl, że głupio byłoby tak po prostu zginąć z powodu braku powietrza, w tak dziwnym miejscu jak to. Ale czy mieli jakiś wybór? Zanurzył się w jeziorku i machnął ręką na Nicholasa, żeby nurkował jako drugi. On sam zanurzył się całkowicie i machnął rękami i nogami, żeby znaleźć się pod wodą i dogonić towarzyszy.

Przejście w podwodnym tunelu było dość szerokie - umożliwiało nie tylko swobodne pływanie, ale również ewentualne zawrócenie, gdyby istniała taka potrzeba. Nic jednak pod wodą ich nie atakowało, co było zarówno dobrym znakiem, jak i niekoniecznie. Bo praktycznie na każdym etapie tej wyprawy napotykali jakieś przeszkody, więc dlaczego tym razem miałoby być inaczej? Skoro były tu inferiusy, to przecież w odmętach toni mogły czaić się inne stworzenia, niekoniecznie pozytywnie nastawione do intruzów.

Ciężko było powiedzieć, ile czasu spędzili pod wodą - na pewno jednak nie były to długie minuty. Obawy, które miał wcześniej Lestrange, się na szczęście nie potwierdziły, bo dość szybko napotkali podwodną ścianę, blokującą przejście. A gdy spojrzeli w górę, zobaczyli wyjście. Mogli się wynurzyć bez przeszkód, tylko pytanie czy chcieli to zrobić? Rodolphus złapał Atreusa za przedramię: pod wodą nie mógł mówić, ale dał mu znak, by uważał. Być może czekała na nich zasadzka, a wynurzając się z tunelu byli odsłonięci. Na wszelki wypadek spróbował rzucić zaklęcie ochronne na aurora.

Na tarczę dla Atreusa, rozproszenie

Rzut N 1d100 - 23
Akcja nieudana

Rzut N 1d100 - 68
Sukces!

Płynęli sobie i płynęli. Bulstrode nawet cieszył się z faktu, że nic nie czyhało na nich w wodzie, odrobinę spokoju przyjmując ze zwyczajną ulgą. Jeszcze przed chwilą rzucali kule ognia w zgraję inferiusów, próbując je spalić na popiół jeszcze zanim się do nich dobiorą, wdychając przy tym rozgrzane od swoich zaklęć powietrze i zwyczajny smród spalonego mięsa. Powietrze zamknięte w magicznej bańce było wilgotne, ale z tej perspektywy zwyczajnie orzeźwiające i łagodzące podrażniony nos.

W końcu dotarli do kamiennej ściany, która sugerowała że wprzód już nigdzie nie popłynął, ale za to mogą spróbować do góry. Cokolwiek znajdowało się nad taflą wody - nie dawało im z głębi znać o jakimkolwiek czyhającym tam bezpieczeństwie. Dlatego, kiedy Lestrange złapał go za przedramię, Bulstrode tylko kiwnął głową.

Mogli teraz albo się wynurzyć, albo wrócić tam skąd przyszli. Druga opcja nie wchodziła w grę, dlatego Atreus machnął rękami i popłynął w kierunku powierzchni, mając nadzieję że zaklęcie rzucone przez Rodoplhusa da radę, o ile będzie w ogóle potrzebne. Wynurzył się ostrożnie i powoli, najpierw samą głową, albo może i samymi oczami, chcąc najpierw zorientować się w tym, co rozpościerało się dookoła.

moim małym oczkiem widzę (percepcja?)

Rzut Z 1d100 - 63
Sukces!

Rzut Z 1d100 - 42
Slaby sukces...