[Jesień 72, 02.10 Dziurawy Kocioł] There's a wine on your gold

—02/10/1972—
Anglia, Londyn
fundatorzy

Flourishing vine, whose kindling clusters 
glow

Beneath the autumnal sun, none taste of 
thee;

For thou dost shroud a ruin, and below

The rotting bones of dead antiquity.

Jutro miał teleportować się z Jonathanem do Hiszpanii. Ale to jutro. Dziś wciąż miał kilka godzin do wykorzystania dla projektu biegunowo odległego od tego, czym zajmował się w Ministerstwie. Czy rzeczywiście? Umysł umęczony bezsennością, koszmarami, poczuciem winy, poczuciem odpowiedzialności, poczuciem wszystkiego i niczego jednocześnie. Przeładowany. Przebodźcowny. W trybie przetrwania.

To nie był dobry czas, żeby prowadzić rozmowy. To był jedyny czas, kiedy można było je prowadzić.

Na miejsce przybył jako pierwszy w eleganckiej ministerialnej szacie. Insygnia Departamentu Międzynarodowej Współpracy Czarodziejów dumnie lśniły na jego czarnym płaszczu, twarz emanowała elegancką powagą właściwą mężczyźnie, który podejmował co roku kluczowe dla krajowej gospodarki decyzje, będąc ledwie urzędnikiem ministerialnym średniego szczebla. Nie to było tematem i żałował, że okoliczności zmuszają go do takich kroków, a z drugiej strony czuł coś na kształt... ekscytacji? Nowa ścieżka. Nowa droga. Nowe możliwości.

Te były unikatowe i szalenie przyjemne zważywszy na wżynający się w skórę powróz oczekiwań biura, napiętej sieci kontaktów, które nagle zaczęły szaleć, rozbiegać się w szaleństwie rozpoczętym Spaloną Nocą, w kilku miesiącach spokoju.

Od sabatu do sabatu..., zmyliło ich Lammas. Tak spokojne. Tak przyziemne. Tak doskonałe.

Zajął miejsce przy zarezerwowanym stoliku, pojawić się miało kilka osób, ale on przyszedł jako pierwszy. Może powinni wybrać się do nowej restauracji Bertiego Botta, ale Anthony'emu zależało na tym, żeby był to na razie neutralny grunt. Z tych samych powodów też nie zamówił swojego wina, a lokalne. Wino domu. Jakże się zdziwił, gdy kobieta podała mu parującą deseczkę degustacyjną. Jej słowa zbył machnięciem ręki, jakby odganiał bzyczenie muchy. Nie wino miało być tematem tego wieczoru, nie degustacje, ale... zamówił ich więcej, wiedząc, że naczynia naznaczone magiczną runą trzymają ciepło, a przy stole zasiądzie dzisiaj więcej osób.

I on sam, nim ktokolwiek się pojawił, odetchnął korzenną wonią czarnego jak smoła napitku i wychylił łyk z wprawą degustatora, które niejedną winnicę odwiedził przez swoje całkiem długie życie. Jego twarz nie wyrażała nic, podobnie elegancka, podobnie zobojętniała na zastaną rzeczywistość. Odłożył naczynie idealnie w miejscu, w którym znajdowało się przed momentem, obracając je o dwa stopnie, aby wzór zgadzał się z pozostałymi.

Może jednak powinien zamówić swoje wino?

Tymczasem ktokolwiek z zaproszonych przez niego podszedł do okrągłego stołu, witał go z taką samą uprzejmością i proponował zajęcie jednego z miejsc, oraz rozgrzanie się. Październik... przynosił chłód serca. Może testowanie grzańców z takim wyprzedzeniem miało swoje znaczenie kulturowe. Ludzie pogrążeni w żałobie i marazmie, powinni myśleć o przyszłości. O kolorowym Yule. O ogniu, który dawał poczucie bezpieczeństwa a nie atak paniki.

Jeszcze do niedawna nawiedzało go to okropne poczucie beznadziei, które niosły za sobą słowa - zdrajcy krwi. Wspomnienia dymu, coś w nim się czającego, sadza na ścianach i te ręce. Ręce które dusiły, nie pozwalały spać i odstraszały. Ale ostatnie dwie noce udało mu się przespać spokojnie. Ostatnie dwa dni minęły lepiej jak dotychczas, bez nadmiernego odwracania się przez ramię i zastanawiania, kiedy niepokój znowu wróci i weźmie go w objęcia.

W Dziurawym Kotle pojawił się o czasie. Ubrany może nie w pełnowymiarowe, czarodziejskie szaty, ale przynajmniej bardzo porządny garnitur, na który była narzucona wierzchnia szata. Całość może i nie gryzła się ze sobą, bo kolorystycznie i materiałowo, elementy zgrywały się ze sobą, ale było to zdecydowanie chyba bardziej nowoczesne, i przede wszystkim praktyczne, podejście do tematu.

Bott może i żył większość swojego życia pośród czarodziejów, ale nie zawsze był bogaty i nie stać go było na drogich krawców. Lubił też praktyczność, a mugolska moda taka właśnie była, dlatego sięgał po ubrania albo nią inspirowane, albo wyciągnięte prosto z ich szaf.

Skinął Shafiqowi głową, kiedy zobaczył go przy stoliku i zarejestrował tez, że ten zamówił sobie już coś do picia. Sam więc w pierwszej kolejności udał się do barmanki i również podjął próbę degustacji nowego przepisu. Przysposobiony więc w kufel, znalazł się przy zarejestrowanym stoliku i zajął miejsce.

- Panie Shafiq, jak miło pana widzieć - przywitał się wreszcie, uśmiechając się do niego wesoło. - Zdecydowałem się na hit sezonu czyli rewolucyjny przepis na grzaniec. Podobno jeszcze dopracowywany, ale wierzę w niego - upił łyk, przez moment smakując zawartość kufla. - Ciekawe, ciekawe. Kwaskowy, o bardzo intensywnym, korzennym smaku. Ma to jakiś potencjał. A panu jak smakuje?