[09.10.1972] Ship to wreck

Powiedzieć, że zbierała się do tego jak do jeża, to jak nic nie powiedzieć. Niby miała informacje już jakiś czas, ale – jak to zwykle bywało w takich momentach – wszystkie inne rzeczy okazywały się być ważniejsze. Najpierw mało czasu ogólnie, bo było zbyt szybko po Spalonej Nocy, a informację dostała tuż przed nią i nie zdążyła na to nijak zareagować. Później problemy z kamienicą na Pokątnej i szybkie, niemalże nieprzemyślane (choć nie była to prawda) ruchy w stronę kupna nowego domu na zadupiu, sfinalizowane tuż na początku miesiąca, a to również, oprócz kosztów w postaci pieniędzy (których Victorii nie brakowało), wiązało się z kosztami czasowymi: załatwienie podłączenia sieci Fiuu, organizowanie przeprowadzki, godzenie tego z pracą na pełen etat… nie mówiąc o tym, że pracując próbowała zagłuszyć i zatopić niepowodzenia towarzysko-sercowe.

Ale dzisiaj nie miała wcale złego humoru. Po pierwsze w nocy udało się jej i Brennie dopiąć sprawę, nad którą pracowały chyba od czerwca, a Anthony, jako naczelny fan smoków, zapewne już słyszał, że w Departamencie Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami mieli kilka małych piskląt smoków zielonego walijskiego, trochę zabiedzone, ale żywe i całe, po tym, jak w końcu po niemal trzech miesiącach znalazły bazę kłusowników i urodzone smoki ze skradzionych matce jaj. Teraz tylko oby udało się namierzyć ich matkę i oby je przyjęła z powrotem… I co prawda miała przed sobą jeszcze trochę pracy by domknąć sprawę, czekało ją dzisiaj jeszcze jedno przesłuchanie, ale czuła satysfakcję już teraz. A po drugie naprawdę miło spędziła bal maskowy i co prawda czuła jakąś niepewność i nie wiedziała co sobie powinna myśleć o tym wszystkim, ale zgodziła się wyjść z Christopherem jeszcze gdzieś, tak poza balem, więc… To się miało jeszcze okazać.

A tymczasem korzystając z chwili przerwy w to poniedziałkowe popołudnie i jakiegoś przypływu siły, z listem od Dægberhta w rękach najpierw wpakowała się do windy, a potem wysiadła na poziomie piątym i skierowała się w dobrze znanym sobie kierunku do Organu Międzynarodowych Standardów Handlu Magicznego. Nie zapowiedziała się wcześniej, bo ta wolna chwila złapała ją dość nagle i po prostu postanowiła kuć żelazo póki gorące, licząc, że Anthony nie będzie teraz jakoś piekielnie zajęty i że ją przyjmie i, jeśli nie będzie wiedział jak pomóc, to chociaż skieruje ją tam, gdzie trzeba.

Aurorzy w mundurze zawsze robili wrażenie, nawet jeśli wiedziało się, że Anthony to jej drogi wuj, którego odwiedzała tutaj nie raz i nie dwa. Ale grzecznie poczekała, aż ktoś ją zaprosi do gabinetu szefostwa.

Anthony Shafiq miał zazwyczaj ambiwalentny stosunek do swojego przebywania w biurze.

Kiedy "odsiedział" swoje jako zastępca szefa, osiągając w końcu szumne i dumne stanowisko szefowskie postanowił stać się bardziej pracownikiem terenowym, aniżeli biurowym. Rozwijał z resztą przy tym swoje pasje i zainteresowania – nawiedzał piętro Lazarusa Rowle'a pogłębiając swoją ekspertyzę z wiedzy o wilkołakach i smokach, często wyjeżdżał w Bardzo Poważnych Sprawach, albo po prostu w swoim domowym biurze rozważał jedyny słuszny kierunek, którym powinien podążać OMSHM. Oczywiście za godziny pracy uważał niekończące się bale i imprezy. Tak przecież robiło się politykę, wcale nie na obradach komisji i spotkaniach na szczycie w blasku magicznych fleszy.

Pracował.

Planował.

Ktoś złośliwy powiedziałby - knuł.

Od czasu Spalonej Nocy nie opuszczał biura, aby coś komuś udowodnić. A teraz, po szalonej wędrówce zepsutym świstoklikiem od Alp, przez Hiszpanie aż po znów Londyn… teraz nie wyobrażał sobie nie być w biurze.

Victoria nie musiała czekać długo, chociaż jej krótkie oczekiwanie było spowodowane tym, że Anthony i tak właśnie wychodził z biura, roześmiany, zarumieniony, z lśniącymi oczyma przywodzącymi na myśl zakochanego nastolatka.

– Wisisz mi lunch mój drogi, jestem zdewastowany myślą, jak lekko podchodzisz do opóźnień, które naruszają regularność moich posiłków och Victorio! Cóż Cię do mnie sprowadza kwiecie nocy? – wyciągnął ku jej ramionom dłonie, najwidoczniej nie robiąc sobie zbyt wiele z ministerialnego savoir-vivru, w którym aż tak nie podkreślano czystokrwistych koligacji, nawet jeśli wszyscy wiedzieli, że podziemny ul zbudowany był na nepotyzmie. Shafiq ubrany był w swoją ciemnogranatową szatę noszącą insygnia tak Departamentu operującymi sprawami międzynarodowymi, jak i dodatkowymi regaliami bezpośrednio biura, którym zarządzał. Wyglądał nader elegancko, a drogie perfumy spoczywające na gorącej skórze dopełniały wizerunku egzotyką złocistego ananasa i musującej słodyczy. Był tym samym Anthonym. W niczym nie przypominał Anthony'ego z którym rozmawiała przy bardzo dobrej kawie ledwie dwa tygodnie temu. Jakby Londyn nigdy nie spłonął. Jakby magiczna społeczność nie musiała podnosić się z tragedii ściągniętej na ich barki przez Voldemorta.

Strzepnął z jej ramienia nieistniejący pyłek i nieco bezczelnie zlustrował całą jej sylwetkę.
– Muszę przyznać, że gdyby dobór ścieżki zawodowej determinowany był strojem, namawiałbym Cię do pozostania na służbie aurorskiej. Prezentujesz się oszałamiająco Victorio… – dodał o wiele ciszej, powoli przypominając sobie gdzie jest. Zamiast zamknąć drzwi za sobą, rozchylił je w zapraszającym geście, gdyby jej sprawa wymagała poufności, pozostawił jednak swojej gościnii decyzję, gdzie chce podjąć z nim temat z którym przyszła. Nie zakładał ażeby było to cokolwiek bolesnego dla niego. Wierzył, że gdyby miała go aresztować, dałaby mu znać wcześniej, aby miał szansę wziąć "chorobowe" ze wskazaniem doboru sanatorium na drugim końcu świata.

Otaksowała wuja wzrokiem od góry do dołu i od dołu do góry, zatrzymując spojrzenie na jego rozradowanej twarzy, na co odpowiedziała uniesieniem jednej brwi i lekkim uśmieszkiem.

– Praca – odparła i w gruncie rzeczy była to prawda, bo jeszcze zanim wybuchło co wybuchło 8 września, to została przydzielona na własną prośbę do sprawy związanej z Czarnymi Różami. Tak oficjalnie, z ramienia biura, bo ta zagadka trochę wykraczała poza jej możliwości nie związane z przywilejami i uprawnieniami, jakie dawała odznaka aurora. Rzecz jasna nie uciekła od dotyku Anthonego, dalej mu się przyglądała, bo wystarczyły niemal trzy tygodnie i jego prezencja bardzo się zmieniła. Jasne, już wszyscy przywykli do tego, co się stało, jak wyglądała teraz Anglia, ludzie ogólnie mieli zadziwiającą właściwość do szybkiej adaptacji do różnych warunków i po pierwszym szoku szybko sobie poradzili, nawet jeśli morze problemów wcale nie zniknęło. Ale ta miana w Shafiqu była zastanawiająca. I na pewien sposób było w tym cos uspokajającego, że w tym świecie zniszczenia i rozpaczy ktoś potrafił się radować.

Wiedziała, że to nie tak, że cieszy się z ludzkiego nieszczęścia. Że to musiało być coś innego, personalnego. I nawet jeśli była ciekawa, to nie wypadało o to pytać tutaj, przed drzwiami do jego gabinetu. I pomyślała sobie, że przynajmniej u niego się jakoś układa.

– Hmmm, ostatnio od pewnego projektanta, który zobaczył mnie w mundurze, usłyszałam, że musi mi uszyć czarna sukienkę – odparła i zmrużyła lekko oczy w uśmiechu. – Dziękuję – dodała i puściła do niego oko, choć sama uważała, że Anthony w swojej szacie prezentował się lepiej niż ona w mundurze.
[a]Weszła więc do jego gabinetu, nie chcąc załatwiać sprawy w przejściu, gdzie każdy mógł sobie ich podsłuchać.

– Dzień dobry – przywitała się krótko z Jonathanem, a gdy Anthony zamknął drzwi powiedziała dość szybko, o co chodzi i skąd ta jej wizyta. Nie, nie planowała go aresztować, bo niby za co? – Szukam statku – przyznała i westchnęła. – Chodzi o to, że to raczej sprawa starsza niż nowsza, tyle, że nie wiem jak stara. Znam tylko nazwę. Chodzi o te cholerne czarne róże – Victoria wyglądała na zmęczoną, bo tak w istocie było, prawie dzisiaj nie spała, a nocy była na służbie i to nie był leciutki spacerek. A poza tym sprawa róż ją zwyczajnie męczyła.

– Och… statek oczywiście, jesteś więc absolutnie w najwłaściwszym miejscu. – Zatarł ręce, a potem roześmiał się serdecznie i ponownie skłonił się przed nią lekko wskazując dłonią drzwi. – Cóż… Nie do końca najwłaściwszym, tak na prawdę. Właściwy Departament, właściwe biuro, nie to pomieszczenie. Archiwum z księgami portowymi mamy kawałek drogi stąd. Zapraszam moja piękna pani.

Ruchem dłoni wprawił klamkę w ruch (owszem popisywał się) i otworzył przed Victorią drzwi, któe przed momentem zamknęli. Pożegnali się z Jonathanem i ruszyli eleganckim, bogato zdobionym korytarzem prowadzącym do jego gabinetu. Anthony był estetą i choć nie lubił za bardzo sztuk wizualnych ze wzglądu na własną ułomność oczu, zlecił po objęciu stanowiska freski, które prezentowały alegorie bóstw handlarzy i kupców, rozmawiające i umawiające się na kolejne umowy. Przed ścianami stały biurka specjalistów, czasami między mitycznymi postaciami widać było drzwi do gabinetów osób zarządzających podzespołami. Tym samym korytarzem Victoria przyszła, teraz wracali nim ku głównej "ogólnej" sali, gdzie stażyści i urzędnicy pełniący funkcję urzędników przekopywali się przez tonę biurokratycznej papeterii na zawalonych reklamacjami i raportami biurkach. Nim jednak do niej dotarli, odbili w lewo, wąskim korytarzykiem do archiwum. Anthony dysponował pękiem kluczy (normalnie będącym pod opieką Jonathana, gdyż to jego zastępca zdecydowanie częściej przebywał przed Spaloną Nocą w biurze), a gdy znalazł właściwy z zadowoleniem dopasował go do zamka, pozwalając pokojowi za skrzydłem na wiedzę, że potrzebują informacji o statku. Jakimś statku.

– Właściwie cieszy mnie Twoja obecność, miałem po balu pisać, gdyż pojawiły się nowe ogrodowe okoliczności warte porozmawiania – choć jego oczy lśniły tą samą ekscytacją, ton spoważniał, podobnie jak jego mikroekspresja. – Rozwiążmy te supełki jednak jeden po drugim… Jaki statek? Skąd wieści o nim? Każda informacja może być na wagę złota. – Mimowolnie postukał się po swoim złocistym sygnecie, który jak na zawołanie zmienił swój grawer z symbolu OMSHMu na prostą szalkową wagę. Choć pochodzenie tego pierścienia i jego symbolika były absolutnie inne, tak teraz niewątpliwie pasowało mu to do roztaczanej opowieści tak wybornie, że nie mógł powstrzymać gestu. Rozejrzał się po wąskim pomieszczeniu, które zamiast ścian miały ciągnące się regały ksiąg, akt i wykazów. Nawet się uśmiechnął na to zadanie, z rozrzewnieniem wspominając swój własny staż. Strzyknął kośćmi w dłoniach, szykując się do urzędniczego śledztwa, w pełni świadomy, że w razie własnego niepowodzenia, mógł poprosić o analizę danych kogokolwiek, zaczynając od swojego asystenta, który ostatnie lata spędził w Magicznym Urzędzie Celnym. Teraz jednak był pełen sił witalnych i przekonania o własnych możliwościach. Toczące się po żyłach endorfiny szeptały mu do ucha, że niema dlań zadań niemożliwych.

Tak jej się wydawało, że to właściwy departament, bo co prawda statek mógł służyć głównie do transportu ludzi, to jednak najprawdopodobniej płynął z Francji (a przynajmniej coś takiego powiedział  jej Laurent), więc wchodziło to na tematy międzynarodowe, a i istniała duża szansa, że i handlowe. Oczywiście to wszystko to był strzał, może ślepy, może nie, ale trochę już kończyły się Victorii opcje i należało sprawdzić wszystkie  niteczki wątku, jakie pozostały, bo a nuż doprowadzą do kłębka i rozwiązania tej całej zagadki.

Magię bezrózdżkową w akcji widziała wiele razy w wykonaniu Sauriela, pamiętała zresztą, jak Anthony ćwiczył w sierpniu, więc nawet nie mrugnęła, ani nie westchnęła zaskoczona, gdy otworzył drzwi ot tak, bez wyciągnięcia różdżki. Więc kiwnęła jeszcze do Jonathana, pożegnała się i wyszli, rada, że udało jej się złapać Shafiqa, a poza tym ewidentnie był wstanie pomóc, oraz co najważniejsze, miał na to czas w swoim z pewnością napiętym grafiku.

– Wydajesz się w dobrym humorze – zagaiła po drodze do archiwum, dokąd prowadził ich Anthony. – Rozumiem, że się układa? – nie miała pojęcia, że randka z sierpnia już nieaktualna. Że kto inny rozświetlał jego dni. I że był to mężczyzna. Nic a nic nawet nie podejrzewała, a zresztą jakie by to miało mieć znaczenie… Chyba każdy w tych ponurych dniach pragnął czegoś, co sprawi, że nabiorą one sensu. Victoria wyglądała do tych promieni słońca nieco nieśmiało, przygnieciona sercowymi niepowodzeniami, ale nie całkowicie zrażona.

– Ogrodowe okoliczności? Masz moją uwagę – stwierdziła z zastanowieniem, bo rzeczywiście to wyostrzało uwagę Victorii, nawet tak zmęczonej i niewyspanej, jak teraz. – No dobrze, jaki statek… To może zacznijmy od początku. Dwie znane mi osoby doświadczyły wizji związanej ze statkiem po tym, jak weszły do oranżerii i zobaczyły samotny kwiat róży w bardzo starej donicy. Jedna z tych osób był Laurent i akurat przy tym byłam, opowiadał mi chwilę później, co zobaczył. Był sztorm, a koronnym punktem tej wizji było coś związanego z kufrem albo walizką z symbolem kruka, które trzeba było ocalić, jakby to była najważniejsza rzecz na świecie. Laurent twierdził, że to w ten sposób róże mogły się dostać do Anglii i że statek płynął najprawdopodobniej z Francji, możliwe że kilka wieków temu, ale to może być przesadzone, z tymi wiekami. I że reszta tej wizji była rozmazana, że najważniejsze były te uczucia i obrazy, które zobaczył. A druga osoba… - Victoria uniosła dłoń, w której ciągle ściskała kopertę, która teraz otworzyła i wyciągnęła włożoną do niej wiadomość. – Druga osoba napisała do mnie list. Moja droga – zaczęła czytać na głos. – Znalazłem się dzisiaj w ogrodach Maida Vale, w których doszło do fenomenu, o którym zapewne już słyszałaś, ale być może zainteresuje cię coś, czego doświadczyłem, przebywając na miejscu. Dotykając jednego z kwiatów, zapadłem w jakiś dziwny trans, podczas którego widziałem rejs i spostrzegłem nazwę statku, na którym płynął posiadacz zapisanego w nim wspomnienia. SS Canterbury. To może być dla was przydatny trop, bo rejsy i naprawy wszelkich statków są rejestrowane, o ile odbywa się to legalnie – skończyła i wyciągnęła do Anthonego dłoń, by sam mógł sobie odczytać nazwę statku z wiadomości. – Jest więc nazwa statku, kierunek najprawdopodobniej z Francji, raczej nic z ostatnich kilku lat, trzeba by poszukać nieco dalej – stwierdziła i westchnęła. – Co myślisz? – chciała znać jego zdanie na ten temat, na to wszystko, co udało się zebrać i jakoś złożyć do kupy.

Czy się układało? Próbował zrobić zdziwioną minę, ale wyszła ona szalenie mało przekonująco. Anthony rozkwitał, październik od swojego progu stanowił dlań pasmo sukcesów zgodnie z wróżbami, które już otrzymał i które dopiero miały nadejść.

Rozkwit…

Tak orzekł mu Somnia, Morpheus jego najserdeczniejszy przyjaciel. I oto się działo. Fundacja, inicjatywa pozyskania funduszy, plany związane z kambodżańskim towarem, który lada moment miał zawitać do portu… I nawet bal, z którego musiał wyjść o wiele wcześniej nie zamieniwszy nawet słowa z Ministrą, nawet bal przyniósł swoje owoce. Gdy byli już w archiwum, przyciszył głos:
– Sam fakt, że w ogrodzie można znaleźć dziwne filakteria jest Ci zapewne znany. Wspomnienie ducha, element natury być może egzorcystycznej, choć moim zdaniem warto byłoby przebadać to miejsce wraz z dobrze zaopatrzonym widmowidzem. – Spoważniał nieco bo i sprawa była poważna. Przez moment chciał też powiedzieć o składzie tej straszliwej substancji, powstrzymał się jednak, by wypowiedzieć wprost, co może lepiej aby było zapisane. – Obawiam się też czarnoksięskiej aktywności niestety. Bardzo dziwi mnie, że Twoja familia otworzyła ogród na czas balu w tych niekoniecznie sprzyjających okoilcznościach. – Być może aurorzy powinni zamknąć go na dobre, przestać bawić się w półśrodki - wielu by tak powiedziało, ale nikt jak Anthony nie znał cienkiej osnowy politycznej tkanki magicznego społeczeństwa. Narażanie się Lestrangom nie leżało w niczyim interesie. Zwłaszcza nie leżało w interesie Jenkins.

– Skoro jednak tu jesteśmy… najpierw statek. Kursujący z Francji, walizka oznaczona krukiem być może własność Twojej rodziny ale nie powinniśmy przyjmować tego za pewnik… SS Canterbury… To powinno być gdzieś tutaj… – zamyślił się i ruszył wzdłuż ściany do regału, na którym mógł znajdować się właściwy rekord. Czułby się wyjątkowo dobrze, gdyby udało mu się znaleźć ten statek od ręki. Jeśli nie… Cóż, jego ulubiony asystent Lovegood będzie miał kolejną z niezliczonych okazji by zabłysnąć i zapracować na swoją premię. Teraz jednak poinstruował Victorię na którą kolumnę w rejestrze ma patrzeć i rozpoczął poszukiwania, zawężając je możliwie. Kto wie, może sam fakt symbolu kruka albo wspomnianej straszliwej burzy przywiedzie mu coś na myśl w kontekście daty Ostatecznie w ramach przerwy od pracy w Departamencie kilka lat spędził jako ambasador właśnie w Paryżu.

Szukamy informacji o statku SS Canterbury.
Korzystam z Wiedzy o Świecie ◉◉◉◉◉, wieloletniego doświadczenia w pracy biurowej w organie ogarniającym handel międzynarodowy, oraz ewentualnie znajomości kruczej heraldyki zwłaszcza z czasów stacjonowania we Francji

SS Canterbury okazał się brytyjskim parowym promem pasażerskim, który istniał w rejestrach Ministerstwa Magii pomimo bycia tworem mugolskim. Wiele rekordów jego dotyczących zostało utajnionych, ale Anthony od razu skojarzył dlaczego – Flèche d’Or – jeden z najbardziej luksusowych i słynnych pociągów pasażerskich w historii kolei, łączący Paryż z Londynem, nie był czymś mogącym umknąć jego uwadze. Ostatni pociąg połączenia Golden Arrow odjechał dokładnie 30 września 1972 roku. Połączenie zostało uruchomione w 1929 roku w ramach współpracy pomiędzy narodami. Ze stacji Londyn Victoria pasażerowie jechali tą linią ekspresową do Dover, tam przesiadali się do luksusowego promu przewożącego ich przez kanał La Manche do Calais, gdzie czekał na nich bliźniaczy pociąg. Nie było to połączenie, którym poruszali się „zwykli obywatele”, szczególnie jeśli chodziło o czarodziejów – spodziewać się tam można było wnętrz jak z pałacu, czy ekskluzywnych klubów dla dżentelmenów. Niewątpliwie tego rodzaju klientela miała zasoby i możliwości, aby utajnić zawartość swoich bagaży, nawet jeśli przewożone towary obarczone były wysokim cłem. Anthony był jednak najwyżej postawioną osobą na wskazanym stanowisku – mógł więc te informacje przynajmniej częściowo odtajnić. Ostatni zarejestrowany kurs SS Canterbury odbył się w 1965 roku. Według rejestrów nie był to jedyny prom pasażerski kursujący na tej trasie, a w 1965 roku zabrawszy pasażerów w kierunku Francji, zakończył swoją służbę.

@Victoria Lestrange @Anthony Shafiq

Tak właśnie patrzyła na Anthonego z mieszaniną rozbawienia, kiedy zrobił tę swoją minkę, chcąc ukryć swój dobry nastrój. Była nawet bliska parsknięcia, z tego dość nieudolnego zdziwienia. Nie była aurorem dlatego, ze ktoś dał jej odznakę za ładny wygląd. Przecież nie płacili jej za stanie i ładne wyglądanie, tylko za obserwacje, za wyciąganie wniosków. Za czytanie ludzi.

– Jakaś udana randka? – zapytała, jak gdyby nigdy nic, mając w pamięci, że gdy rozmawiali w sierpniu, to się do takowej szykował i jakoś pomyślała sobie, że może nadal spotyka się z tamtą osobą… Była zupełnie nieświadoma, że Anthony, tak jak i ona, przeżył miłosny zawód, i teraz układał sobie życie u boku kogoś innego. Kogoś, kto zawsze był obok.

– Owszem, trafiłam na jedno… – powiedziała ostrożnie, i co zabawne, była tam wtedy tamtej nocy z widmowidzem. Wszystko jednak zadziało się bardzo szybko, fiolka przypadkowo otwarła się i wyparowała, zostawiając za sobą bardzo dziwny zapach, który  i Victorii się nie podobał, bo sugerował, że w tym, co dzieje się w ogrodzie, maczał palce ktoś o złych intencjach. – Ogrody mają swój urok, a podczas takich spędów ludzie zwykle potrzebują miejsca na odetchnięcie. Nie chcieliśmy, żeby nam się plątali po posiadłości, po prywatnych pokojach czy skarbcu. Mniejszym złem była możliwość wpuszczenia ich do ogrodów, które i tak nie są w ogóle zamknięte – Anthony przecież sam wiedział, jak takie bale potrafią być intensywne i czasami po prostu trzeba było się gdzieś przejść. Ogrody nie były zresztą niebezpieczne, nic przynajmniej na to nie wskazywało… Chociaż zarządczyni powiedziała jej, że jeśli nie rozwikłają zagadki, prawdopodobnie trzeba będzie je wyciąć. Wszystkie. Do zera.

– Tak… Najpierw statek – mogli później porozmawiać o tych fiolkach.

Pokiwała głową, kiedy Anthony wskazał jej, w którym miejscu powinna zacząć szukać, żeby było szybciej. Spojrzała więc na właściwą kolumnę, przejeżdżając po niej palcem, by się upewnić, że na pewno nie pominęła żadnej pozycji, następnie odwróciła pergamin na drugą stronę.

– Nie nazwałbym… nie powiedziałbym, że chodzi o randkę, nie nazwałbym tego w ten sposób – powiedział na przydechu, uciekając wzrokiem przed czujnym, choć pełnym serdeczności spojrzeniem aurorki. Prawda była taka, że chciał śpiewać o szczęściu, które go spotkało, bo w sumie ledwie dwa dni temu wrócił z tej wyprawy, która odmieniła jego życie na zawsze. Ale nie mógł. Jeszcze nie. Najpierw musiał uwierzyć. Okrzepnąć. A potem…

– Rozumiem taką motywację i jest w niej wiele słuszności. Mam jednak sporo obiekcji wobec zawartości tych filakteriów. – Umilkł, nie chcąc przestrzegać ją o możliwych oskarżeniach które z pewnością wymierzone zostałyby w jej rodzinę, gdyby upubliczniono wspomnianą zawartość i sposób w jaki ją pozyskano. Ściany miały jednak uszy, szczególnie w Ministerstwie. Do tej rozmowy będą przecież mieli szansę wrócić za moment. Ogród, Fundacja… najpierw statek.

Nie minęło wiele czasu, gdy Anthony'emu udało się połączyć kropki i trafić na odpowiednie rejestry, co wywołało jego serdeczny śmiech, gdy wskazał Victorii odpowiednią kolumnę.

– Oczywiście! Luksusowe przedłużenie linii kolejowej do Orient Expressu. Och moja droga, nic dziwnego, że nie skojarzyłem od razu - zawsze omijałem ten element podróży, na rzecz świątobliwą lub latającej karocy. Woda… źle się na niej czuje. – Nie pomogła również sugestia że było to "przed wiekami", gdy żywotność SS Canterbury liczona była w dekadach. – To pięknie zawęziło nam zakres poszukiwań. Wielka burza między 1929 a 1965, przy czym ten ostatni rejs… bardzo możliwe, że Jonathan nim wracał do kraju, aby zdać swoją misję ambasadorską, to powinien być ten właśnie rok… – To był dokładnie ten rok, a Anthony pamiętał swoją ekscytację urządzania ich gabinetu jakby to było wczoraj. Jego uśmiech rozszerzył się, widać było jak znów odpłynął myślami poza to małe śledztwo na rzecz fali nostalgii obmywającej zmiękczone miłosnym uniesieniem serce.

Westchnął, stukając kilkukrotnie w zapiski.
– To mugolski prom, ale magowie też nim podróżowali, kufer z krukiem sugeruje Twoją rodzinę albo kogoś pracującego dla Twojej rodziny. Nie jestem pewien, czy jest to trasa do, czy z Francji, ale mógłbym spróbować dotrzeć do informacji dotyczących pakunków i bagaży, które ściągnęły na tej trasie wzrok urzędu celnego. Im lepiej by się nam udało zawęzić okres czasowy tym lepiej… – zamyślił się – Mógłbym zlecić przejrzenie roczników proroka i jakiejś mugolskiego dziennika pod kątem anomalii pogodowych na kanale La Manche w tym okresie. Mógłbym… W sumie myślę, że mógłbym spróbować przez kontakty francuskie dotrzeć do informacji o losie SS Canterbury. Siedem lat to nie jest taki duży odstęp czasu, może dałoby się go odkupić i przebadać odpowiednio wytrenowanymi oczyma z zapasem świec do transów. – Ten moment, gdy Morpheus ledwie dwa dni temu mu kilkukrotnie powiedział, że pieniądze nie rozwiązują wszystkich problemów. Jeśli statek poszedł na żyletki, mogło być ciężko, ale w każdej innej okoliczności… Nie szkodziło spożytkować trochę zasobów aby to sprawdzić. – Moglibyśmy go nawet kupić na fundację i zorganizować tam kilka imprez. W końcu Dolina Godryka to rzut kamieniem od wybrzeża. – Nienawidził wody. Nienawidził statków. Ale był to zasób na który z niemałą przyjemnością by patrzył… z odpowiedniej odległości.

– Nie w ten sposób? – powtórzyła za nim ewidentnie rozbawiona, bo najwyraźniej może nie tyle trafiła w dziesiątkę, co gdzieś bardzo blisko i rzeczywiście chodziło o sprawy sercowe. Ale Victoria była jednocześnie bardzo blisko i bardzo daleko, zupełnie nieświadoma sprawy. – Mój drogi Anthony, uśmiechasz się zbyt szeroko i promiennie, żeby to nie było widoczne, a byle sprawa zwykle nie powoduje aż takiego uśmiechu – oświeciła go łaskawie, nim dała mu spokój, bo wszak mieli tutaj nieco ważniejsze sprawy, bo te zawodowe, od prywatnych.

Przeglądała rejestr w ciszy i spokoju, myśląc sobie, że czeka ich chyba sporo szukania, biorąc pod uwagę rozmiary archiwum i tego, jak wiele różnych dokumentów tutaj przetrzymywano. Anthony jednak stosunkowo połączył kropki, gdy już trafił w odpowiednie miejsce i wtedy duża część tej zagadki rozwinęła się, niczym te płatki róży o poranku, gdy już wzeszło słońce.

– Hmm? – mruknęła, oderwawszy wzrok od miejsca, w którym szukała i zapatrzyła się na wuja. – 1929 a 1965? To rzeczywiście trochę upraszcza sprawę, ale to nadal 36 lat poszukiwań – przed wiekami, a to nieźle ją Laurent wprowadził w maliny. Uśmiechnęła się lekko pod nosem i pokręciła głową – może ta wizja była niewyraźna, lub niewprawne oko Prewetta źle oceniło otoczenie, tym bardziej, że za chwilę Shafiq powiedział, że to mugolski prom. To trochę utrudniało sprawę – tak jej się przynajmniej wydawało. – Myślisz, że go nie rozebrali? Z jakiegoś powodu przestał pływać, może był uszkodzony i nie nadawał się do naprawy – zasugerowała. – Cóż, Laurent ewidentnie źle ocenił wiek, powiedział mi, że to musiało być kilka wieków temu, więc może jednak ten sztorm wydarzył się bliżej tego 29 roku? – z czegoś ta pomyłka musiała wynikać, choć może nie powinni się tym zupełnie sugerować. – I wsiadłbyś na pokład? Nawet zacumowany – uśmiechnęła się łagodnie, kiedy powiedział o kupieniu go na fundację i zrobieniu kilku imprez… A przecież dosłownie chwilę wcześniej mówił, że źle się czuje na wodzie i unikał statku.