jesień 1972, 23-30.10 — dary ziemi

24 października

Lampion dla Lydii

— Zamówienie. —

Dopiero późnym wieczorem, gdy frustracja po zniszczeniu lampionu dla Bulstrode’a ostygła, Helloise zdecydowała się wydrążyć dynię przeznaczoną Lydii. Sięgnęła po warzywo z tego samego kosza, z którego pochodziła i poprzednia dynia, więc a z tego mieszczącego co piękniejsze okazy. Tym razem uczyniła to w szczerej intencji obdarowania Black cieszącym oko przedmiotem, nie w próbie interesownego zyskania sobie czyichś względów. Być może poprzedni lampion dlatego się nie udał, że złe intencje kierowały dłońmi wiedźmy, gdy myślała o aurorze.
W tej próbie więc podeszła do zajęcia z większą uważnością. Wydrążyła warzywo z miąższu, a gdy dotarła do etapu zdobień, nie zawahała się ani chwili. Wycięte nożykiem gwiazdy miały obsypać powierzchnię dyni, symbolizując rozgwieżdżone niebo ukochane przez Lydię. Wzór na pozór prosty, a jednak jeden nieuważny ruch potrafił zniweczyć i takie najprostsze dzieła.

// rzucam rzemiosło na lampion Lusi

Rzut Z 1d100 - 60
Sukces!

Helloise rozczarowała się nim nieco. Był dobry, lecz nie tak doskonały, jak by sobie wyobrażała. Im dłużej obracała dynię w rękach, tym większego nabierała przekonania, że niektóre gwiazdy układały się w niewystarczająco naturalnie rozłożone kompozycje i wyglądały na zbyt… wykalkulowane. Czarownica niechętnie zaakceptowała ten efekt. Palcem otarła pozostałe na twardej skórce resztki lepkiego miąższu, a w środku umieściła świecę, również swojej roboty.

27 października

Świece dla Sebastiana i Urd

— Zamówienie. —

Dlaczego Sebastian Macmillan był zatrudniony w Ministerstwie Magii?
Zawsze drażniła Helloise obecność wątków ministerialnych w Kowenie. Współprace przy organizowaniu sabatów, posady kapłanów w urzędzie. Było w tym wszystkim coś… niepoprawnego. Lecz cóż biedny Sebastian mógł poradzić na to, że wszyscy czarodzieje żyli w pułapce regulacji państwowych? Helloise widziała w biurokracji bestię, samodzielny złowrogi byt, w samych urzędnikach zaś dopatrywała się ledwie jego ofiar. Choć nie całkiem wolnych od winy.
Być może Sebastian mógłby ostentacyjnie okazywać swoje niezadowolenie z pracy w Ministerstwie Magii. Mógłby. Brak zdecydowanego protestu nie wymazywał jednakże jego kapłaństwa, a była to misja piękna, godna szacunku. A i również w Ministerstwie podobnież służył zmarłym, nie bestii.
Helloise przystąpiła więc do stworzenia świec dla niego z właściwą starannością.
Wosk rozpuszczał się w kociołkach, gdy czarownica szykowała formy. Cztery. Dwie świecie dla Sebastiana, dwie dla jego przyjaciółki. Kim jest ta przyjaciółka? dumała wiedźma, rozlewając wosk uważnie, aby nie potopić knotów.

// rzemiosło — świece dla Sebastiana

Rzut Z 1d100 - 72
Sukces!

Rzut Z 1d100 - 51
Sukces!

// rzemiosło — świece dla Urd

Rzut Z 1d100 - 92
Sukces!

Rzut Z 1d100 - 22
Akcja nieudana

Praca szła dobrze, dopóki Helloise nie potrąciła jednej z form. Nie do końca zastygnięta jeszcze świeca rozlała się po podłodze, tworząc na deskach żółty strup wosku. Rzemieślniczka potarła zmęczoną twarz dłonią. Zaczynała czuć skutki przedsabatowego przepracowania.
Strup zostawiła tam, gdzie był. Przemyła formę. Pozostałe świece spakowała do drewnianych pudełeczek wyłożonych papierem. Były to wysokie, smukłe świece — bardzo klasyczne.

25 października

Lampion dla samej siebie

Nastał nowy dzień pracy. Zdecydowała się go Helloise otworzyć przedmiotem stworzonym dla siebie. Siadła do stołu w swojej pracowni, przymknęła oczy, zmówiła krótką modlitwę. W zamyśleniu wydłubywała spod paznokci okruchy zaschniętej ziemi i sypała je na podłogę. Trudno było zacząć, popchnąć się do działania. Pomiędzy zlatującymi zamówieniami, poleceniem Voldemorta, spiskiem wokół Kowenu, dawkami opium — trudno było pomiędzy nimi znaleźć chwilę na wytchnienie.
Szumiało jej w głowie, mimo że było wcześnie rano. Może dlatego, że było wcześnie rano?
Wiedźma wyjęła na stół dynię. Była pękata, wielka, ale o nierównym kolorze, miejscami bladawa. Helloise pod palcami badała strukturę dyniowej skórki, chropowatość dyniowej niedoskonałości. Podobała jej się. Otworzyła ją nożem.
Pracowała powoli. Wrzucała miąższ i pestki do wiadra pod stołem. Skończyła patroszenie z rękoma lepkimi, posklejanymi dyniowymi włóknami.
Nóż wrócił do ręki. Chciała wykroić w warzywie drzewo. Drzewo o opasłym pniu i rozłożystych gałęziach. Spędziła wiele czasu nad rzeźbieniem misternych układów gałęzi. Może zbyt wiele, biorąc pod uwagę, ile listów wciąż czekało nieodpieczętowanych. Wciągnęła się.

// rzemiosło — mój lampion

Rzut Z 1d100 - 38
Słaby sukces...

Wynik był mierny. Lampion był… daleki od doskonałości. Daleki od obrazu w jej wyobraźni. Niemniej wykonany jej ręką. Zatrzymała go, mimo szpetnego wyglądu.