Secrets of the Quill 2026

Tydzień: #4
Prompt: Pełnia księżyca
Sadly złamałam rysik do iPada więc obawiam się, że to ostatnia praca w tym SoQ dla mnie

Spoiler

- Nie śnię o Tobie Aaronie.- Powiedziała spokojnie, odrywając wreszcie wzrok od kolejnego z luster. […] Dopiero po paru długich sekundach zorientowała się jak mogło to wybrzmieć, więc machnęła nonszalancko ręką, jakby nie było to nic aż tak ważnego.- Powinno cię to cieszyć. Moje sny są…- Zamilkła, ale nie uciekała spojrzeniem.- To trudno wytłumaczyć.- Przyznała w końcu, już zdecydowanie ciszej.
Nie opowiadała tego nikomu nigdy wcześniej, ale ukrywanie prawdy przed Aaronem zdało jej się naraz sprzeczne z naturą; z jakimś niepisanym prawem, którego wcale nie chciała łamać.
- Często śnię o Morzu Północnym. Budzę się na wyspie, całkiem sama. Cele są puste. Azkaban jest pusty. Jestem tylko ja i mury z czarnego kamienia. Jest zimno. Tam zawsze jest zimno. Idę schodami na górę. Czasem mam latarnię, czasem idę w kompletnej ciemności. Mijam zamknięte pokoje, w których zebrałam wspomnienia. Jesteś w jednym z nich. Przynajmniej mam taką nadzieję, że jesteś. Przechodzę przez zaklętą klapę, a nade mną rozpościera się nocne niebo. Gdzieś pode mną łączy się z horyzontem i spokojnym bezmiarem wód. Wiem, że poza mną i tym niebem nie ma już nic. Jestem tylko ja, gwiazdy i ta przenikliwa pustka, jakby już nigdy nie miało wydarzyć się nic dobrego. To jest piękny sen, z którego kiedyś się nie obudzę. Wiem to. Zostanie mi tylko to niebo i czarny kamień i pokoje wspomnień, które się wtedy otworzą

.

adnotacja moderatora

Wpisane do tabelki! @Lorien Mulciber

Tydzień czwarty — pełnia księżyca



Kompozycja symbolizuje HUNTER'S MOON — Pełnię Księżyca, która będzie miała miejsce już jutro, o 5 rano w Poniedziałek. Miesiąc temu mieliśmy HARVEST MOON!

Tydzień 4: Hunger, Bake i Pełnia Księżyca

Tarta z brokułami oraz szarlotka. Takie cuda u Lewisa na pewno możecie spotkać.  Pełnia księżyca ponieważ są okrągłe 

Tydzień: #5
Promet: Hey, you re finally awake
Characters death / love story beyond death etc. etc. Miało być lepiej i bardziej rozbudowanie ale część scen musiałam malować palcem. It is what it is.

Spoiler

  Może twój pociąg odjedzie wcześniej. W porządku. — Wszystko w jego głosie, w postawie i spojrzeniu sugerowało, że wcale nie jest to w porządku. Ale Aaron podjął już decyzję. — Odprowadzę cię na peron, jeżeli tylko zechcesz. Będę patrzył jak odjeżdzasz. A może pojadę z tobą? Może wsiądę w następny pociąg? Nie wiem. Wiem tylko, że spotkamy się kiedyś na ostatniej stacji. Ale nie nam dane decydować o rozkładzie, Lorien. — Zacisnął usta. — Dane nam decydować o tym tylko, jak spędzimy czas przed odjazdem. Ale… Ale jest takie miejsce, gdzie czas się zatrzymał. Miejsce, o którym śnię. — Zastukał nagle palcem w mapę, w miejsce, w którym zbiegało się większość połączeń: w obrys stacji kolejowej St Pancras, położonej tuż naprzeciw stacji King’s Cross. — St Pancras. Być może właśnie przez St Pancras zawsze wracałem do Camden. Pamiętam jej młodość, czasy, kiedy była największą stacją w Londynie. Lubiłem to miejsce, bo nie wyglądało jak stacja kolejowa, lecz jak jakiś gotycki pałacyk, przypadkiem zbudowany nad torami. Czerwone cegły, kamień, wieżyczki, ostre łuki. Ogromny zegar, pinakle i strzelista iglica. Ale wystarczyło wejść do środka, aby wiktoriańską tradycję zastąpił postęp rewolucji. Gigantyczny łuk konstrukcyjny wisiał nad torami: monstrum o żeliwnych żebrach pokrytych przeszkleniem. Można było dzięki nim zajrzeć do środka, obejrzeć jego mechaniczne trzewia. Buchała z nich para. Wszystko wydawało się tak przerażająco żywym. Syczące zawory. Metaliczny stukot toczącej się po torach lokomotywy. Zapach węgla i smaru. A wszędzie wokół ludzie, zdający się tak małymi wobec potęgi tego miejsca. Tak wygląda przyszłość, pomyślałem, wpatrując się w wielki zegar u szczytu sklepienia. Przy otwarciu St Pancras opisywano go jako największy zegar na dworcu kolejowym w Anglii — Uśmiechnął się, może lekko kpiąco, ale też i z dziwną czułością, która nie pozwalała mu wstydzić się sentymentu, z jakim się właśnie zdradził przed Lorien.
— A teraz… Ten sam budynek, który kiedyś wydał się symbolem przyszłości, jest starą, niewygodną konstrukcją — powiedział cicho. — Dach, w który wpatrywałem się z zachwytem, próbując dociec, jak zdolny jest utrzymać swój ciężar, został uszkodzony podczas wojny. Wnętrze jest brudne, zużyte. Niegdyś potężne St Pancras cudem uniknęło rozbiórki w szęśćdziesiątym siódmym. A zegar… Zegar zniknął jeszcze wcześniej. Podobno uległ uszkodzeniu podczas planowanych prac modernizacyjnych. Nigdy go nie naprawiono.
Odetchnął głęboko.
— W moich snach zegar wciąż tam jest — wyznał. — Zegar wciąż tam jest, ale czas stanął w miejscu. Budzę się więc na stacji St Pancras. Idę dworcem. Podnoszę głowę, żeby sprawdzić godzinę. Wskazówki nie poruszają się, dopóki nie wsiądę do jednego z pociągów na stacji. Wspomnienia ciągnięte przez lokomotywy jadące do tyłu. Widzę je przez okna. Przyglądam się im, czekając na mój pociąg, tak jak gdybym przyglądał się ludziom na peronie. Pożegnania. Powroty. Myślę sobie, że ludzkie życie niczym nie różni się od dworca kolejowego. Widzisz, mam czas na takie rozmyślania, bo wciąż czekam na mój pociąg. Ten, który przyjedzie dopiero wtedy, gdy ruszą wskazówki zegara. Ten, który pojedzie w inną stronę niż wszystkie. — Uśmiechnął się znowu Aaron. — Chcę zobaczyć, co jest dalej.
Pogładził ją uspokajająco po ramieniu, na powrót podnosząc wzrok na stojące przed nimi lustro, w którym wciąż odbijali się oboje… Tylko że tym razem siedzieli we wnętrzu pociągu.
Jak gdyby od niechcenia pocałował Lorien w czoło.
— Znajdę cię, ale musisz zaczekać na mój pociąg.

Tydzień piąty: Klątwa żywiołów. Bo tęsknota za wodą to dla tej wili za mało.

inspiracje

Inspiracja Szekspirem, legendami arturiańskimi (zwłaszcza legendą o Pani Jeziora), oraz wierzeniami ludowymi na temat rusałek, wil, strzyg, najad, syren i wszystkich innych tego rodzaju stworków, bo to top 3 ulubione rzeczy powracające w narracji Lorraine… Nie mogło również zabraknąć Rilkego. Bo na koniec i tak zawsze wracam do Rilkego.
Pomysł dało mi "La source" Gervexa, tylko moja bohaterka zamiast kąpać się pod wodospadem, sama przeistacza się w wodospad (sceneria rodem z nagłówków, które robiłam na blogspota, mając 14 lat). Szkic na dole to inspiracja "Romeo i Julią" Zeffirelliego. Na mojej wersji "Ofelii" Millaisa, Lorraine w dłoniach trzyma gałązki jabłoni obsypane białym kwieciem, które również powracają w narracji, i są symbolem jej mamy, wili. Chciałam jeszcze namalować "La belle dame sans merci" albo "Pani z Shalott" Waterhouse'a, ale i tak już mocno wyszłam ze swojej sfery komfortu, bo to pierwszy raz, jak koloruję jakieś moje rysunki, i jeszcze kompletnie nie wiem, co robię. Wiem tylko, że włosy Lorraine są absolutnie niedorzeczne, i właśnie takie mają być.

cytaty

Utkane z mgieł i wodnej piany widziadło o płynnej tożsamości i bezcielesnej formie igrało w przestrzeni wyobraźni jak światło rozszczepione w pryzmacie kropli wody. [Wodna boginka] pozostawała nieuchwytna, nie przestając przy tym kusić śmiertelnika, który zabłądził nad brzeg jej jeziora. Zanurz się ze mną w wodną toń, szeptała tajemniczo, a ręce spowitych w półprzezroczyste welony najad wyciągały się w tęsknej konwulsji z jeziornych odmętów.

Długo śniłam ten sen. Śniłam go, dopóki nie pogodziłam się z boginią w trakcie obchodów Lammas. Teraz widuję ją tylko w spokojnej tafli wody, która w moich snach jest zwierciadłem. Widuję ją, gdy szukam w wodzie swojego odbicia. W snach nigdy nie jest bowiem wiadomo, gdzie zaczyna się jedna, a gdzie kończy druga. Być może, patrząc na oblicze Dziewicy, Matki i Staruchy, patrzę tak naprawdę na wszystkie wersje siebie. Na te, którymi byłam, jestem, i na te, którymi mogę jeszcze być.

[…] przeglądała się w spokojnej tafli wody jak w zwierciadle. A zwierciadło pokazywało bardzo wiele. To co było. To co jest. A czasem nawet to, co się jeszcze nie wydarzyło.

Tydzień #5: Klątwa żywiołów (piętno ziemi)

Mały ptaszku nie patrz na mnie teraz. Zamknij ślepka, lecz sfruń z fiołka ku mnie, gdy wszystko się uspokoi. Pocałunki nigdy nie zdejmowały klątw, ale z pewnością sprawiają, że żyje się z nimi lżej.