[18.10.1972] Ella, where the hell have you been, loca? | Henry & Electra

Odkryj wiadomość pozafabularną

Zadanie Miesiąca Równości 3/5

Trudno jest utrzymywać szkolne przyjaźnie w momencie, kiedy po egzaminach końcowych każdy ze znajomych znalazł pracę i poświęcał się głównie własnym sprawom. Hannibal podbijał serca publiczności, Hestia pilnowała porządku jako brygadzistka a Henry powoli piął się po szczeblach dziennikarskiej kariery. Nawet Electra, która uwielbiała imprezować, nie miała już tyle czasu na zabawę od kiedy rozpoczęła pracę w Domu Mody Rosier. Prewettówna tęskniła za spotkaniami, na których jej paczka z Hogwartu byłaby w komplecie. Z tego powodu bardzo żałowała, że nie mogła razem z resztą znajomych udać się na wyjazd Cutty Sark do Włoch. Nie było to jednak możliwe, ponieważ po pierwsze nie była członkiem klubu, a po drugie nie wypadało jej wziąć urlopu tydzień po rozpoczęciu nowej pracy (zwłaszcza po tym, jak niemal błagała Chrisa by ją zatrudnił).

Siedziała więc w Domu Mody pochylona nad szwami oraz rozmyślała o tym, jak fajnie Henry, Hesia i Han musieli się bawić w luksusowym kurorcie. Wyjazd z Cutty Sark brzmiał jak parę dni absolutnego relaksu i ucieczki od ponurej angielskiej jesieni. Jakież więc było jej zdziwienie, kiedy czytając artykuł Lockharta natrafiła na opis wzięty wprost z jakiegoś filmu przygodowego. Zaginiona diva, śledztwo, włoska mafia i starcie ze stworem… Co musiało się tam dziać! Z jednej strony Electra zazdrościła, że ominęły ją takie niespotykane wrażenia, ale z drugiej cieszyła się, że mimo wszystko została w Londynie, bo doświadczenia opisane w artykule zapewne nie były także najprzyjemniejsze.

Niemniej, chciała poznać więcej szczegółów na temat tamtego wyjazdu (zwłaszcza, że pewnie nie niektóre elementy nie zostały w ogóle uwzględnione w relacji z Proroka Codziennego). No i warto było również uczcić pierwszy mini reportaż Henry'ego. Z tego powodu zaprosiła Lockharta, by przyszedł do niej po pracy. Żadnego z jej braci akurat nie było w domu, a Icarus pozwolił jej nawet wziąć parę piw z baru (ostatnio był w coraz lepszym humorze dzięki Monie). Gdy wreszcie zadzwonił dzwonek do drzwi, Prewettówna ruszyła do wejścia, lecz ubiegł ją Cerber, który od razu po otwarciu drzwi zaczął skakać wokół chłopaka.
– Ciao amigo! – przywitała przyjaciela we włoskim stylu (a przynajmniej w swoim mniemaniu). – Jeszcze raz gratulacje! Zajebiście napisałeś ten artykuł. Serio, aż miałam ciary jak czytałam. Teraz musisz opowiedzieć mi wszystko, włącznie z pikantnymi szczegółami. – zaczęła trajkotać, podczas gdy pudel wciąż witał się z przybyszem po swojemu.

Cały dzień Henia wprost rozpierała duma. Zbywał złośliwości Aristy z grzecznym uśmiechem, przyjmował gratulacje i pochwały reszty redakcji. Tego dnia nawet sam Bacon przyszedł i złożył mu gratulacje. A ten wieczór miał chłopak spędzić na pogaduchach z przyjaciółką, co zawsze było miłą rzeczą, szczególnie gdy mieszkało się samemu. Henio zabrał ze sobą zdjęcia z wyprawy do Lamezia Terme, a w mugolskim sklepie kupił paczkę chipsów. Swojego jednego codziennego szluga zapalił w przerwie od pracy, a na następne zbytnio nie miał ochoty. Znaczyło to, że wszystko układało się dobrze.

Gdy przyszedł do Electry, na wejściu powitał go radośnie skaczący pudel. Henry znał Cerbera, więc od razu przykucnął i wygłaskał psa porządnie. Piesio przypominał mu starego labradora dziadków, Deacona. Chłopak wychowywał się z nim przez kilka lat. Mimo że pies był nawet wtedy dość sędziwy, zawsze entuzjastycznie witał gości, podobnie jak pupil rodziny Prewettów.

– Ella! Ciao! – Henry przywitał się z nią z uśmiechem. W reakcji na komplement nie mógł zrobić nic innego jak lekko się skłonić. Pomyśleć, że dawniej by rzucał banałami typu „A to nic takiego”. Bo to w gruncie rzeczy było coś takiego. Wielka rzecz. – Cieszę się, że ci się podobało. Dzięki.

Jakie były pikantne szczegóły? Że widział Hannibala w kąpieli? Że nie do końca wiadomo, kto zamknął Leviathana w grocie solnej? Cóż, trochę było do opowiadania. Gorzej, że zdradliwe myśli Henia od razu powędrowały w kierunku Hesi. Nie było w ich spotkaniu w sadzie nic pikantnego. Wspomnienie to pozostało raczej słodkie, przyjemne, wywołujące w brzuchu trzepotanie motyli. Mógł o tym opowiedzieć Electrze. Zapytać się, czy na pewno to było takie, a nie inne uczucie? Że tak to wszystko wyglądało?

Policzki Henia mimowolnie przykryły się rumieńcem. Po chwili jednak postanowił nie adresować tego, tylko przejść razem z Ellie do salonu.

– Musisz się zapisać do Cutty Sark. Koniecznie. Basil przyjmuje praktycznie każdego, kto chce dołączyć. Wiesz, on ma trochę fioła na punkcie podróżowania i przygód. Jeśli dasz mu znać, że jesteś chętna, nie będzie żadnego problemu – odparł, siadając na kanapie. – Mam trochę zdjęć, masz ochotę popatrzeć? – zaproponował. Położył fotografie na stoliku i dopiero zauważył, że poza widokówkami, miał sporo fotek z sadu. Jeszcze kilka podejść do kolażu, no i rzeczy z powrotu. Hestia z drzewkiem pomarańczowym. Hestia patrząca w horyzont. Hestia na ławeczce. Hestia śmiejąca się z jakiegoś głupiego żartu. Pomyślał, że powinien podesłać Bletchley te fotki, żeby miała na pamiątkę. Choć sam nie chciał się rozstawać ze wspomnieniem tamtych chwil.