Kiedy kładła się spać dość późno (a raczej wcześnie, bo już zaczynało świtać…), po tym, jak przez ostatnie kilka godzin trochę nerwowo przeglądała książki traktujące o Limbo, wiedząc doskonale, że i tak nic tam nie znajdzie, ale robiła to trochę kompulsywnie, ze względu na nerwy, wiedziała, że to nie jest moment na marnotrawienie czasu, i w normalnych warunkach pewnie przewracałaby się jeszcze długo z boku na bok. Bała się, ale nie tym paraliżującym strachem, a tą niepewnością, co przyniesie jutro – albo raczej dzisiaj. Myślała o Samhain przez kilka ostatnich miesięcy, to w końcu to bliźniacze, nierozłączne z Beltane święto: krąg roku, życie i śmierć, przenikające się granice światów… I w tym wszystkim ona, z energią wyrwaną samemu Limbo.

Wiedziała, że musi być tego dnia wyspana. Że nie ma miejsca na przecieranie oczu, na zwolnione reakcje ciała czy umysłu. W lesie czaiło się śmiertelne niebezpieczeństwo, a jeśli ci idioci naprawdę chcieli tam wejść, to jeszcze trzeba było być gotowym na to, że i oni mogą rzucić jakieś paskudne zaklęcia. Zawczasu przygotowała więc sobie wszystko, czego potrzebowała na wieczorny sabat: podstawowe eliksiry (wiggenowe, uzupełniające krew i jedno antidotum), gwoździe, lampion, pudełko na proch, szatę uszytą przez Christophera, runę ochronną, którą dostała od Brenny i inne potrzebne rzeczy…

Postanowiła sięgnąć po ususzone owoce, które zakupiła podczas tego smętnego kiermaszu na Mabon. Miały ułatwiać zaśnięcie i Victoria pomyślała sobie, że to całkiem niezły symbol i klamra – dar Matki zakupiony podczas święta, który miał się przysłużyć, by w trakcie kolejnego sabatu była sprawna psychicznie i fizycznie. Miała ich dwa koszyczki i do tej pory, w całej tej zawierusze domowo-przeprowadzkowo-pracowo-sercowej, zwyczajnie czekały na swoją kolej.

Zjadła kilka kęsów tuż przed ostatnimi przygotowaniami do spania (choć na wszelki wypadek miała też przygotowany eliksir nasenny, gdyby jednak sen wcale jej po tym nie zmorzył), ale już, gdy wykonywała ostatnie kroki przedsennej toalety, poczuła, jak powieki robią jej się ciężkie.

Chwilę później była już w łóżku i smacznie spała. Zaś gdy już się wyspała, zadbała też o zjedzenie porządnego posiłku, który przygotowała dla niej skrzatka, wiedząc, że nie wiadomo kiedy następnym razem Victoria będzie miała okazję coś zjeść, więc była to pożywna potrawka z elfa.

Teraz, gdy Victoria na powrót była w swoim domu, zastanawiała się, czy coś zrobiła nie tak i to Bogini karze ją w taki sposób, czy może zwyczajnie wlazła ostatnio w jakieś gówno, które się do niej przykleiło i nie chciało przestać śmierdzieć (metaforycznie).

Była dzisiaj w pracy, a jakże. Wykonywała jakieś czynności w Londynie, kiedy ni z tego, ni z owego, zjawił się on. Najpierw nastąpił głuchy, niemalże rozchodzący się echem rechot, potem pojawił się śmieszny, lewitujący człowieczek w czapeczce i paskudnym uśmiechu. A chwilę później oglądała świat z nieco niższej perspektywy, w za dużym mundurze, a zdecydowanie bardziej dziecięcy głos rzucał (kontr)przekleństwa pod adresem poltergeista.

Musiała pilnie prosić o zwolnienie z tego dnia w pracy. Zła jak osa wpadła do biura aurorów, gdzie spotkała się najpierw ze zdziwieniem, co nastolatka tu w ogóle robi i kto ją wpuścił, potem czemu nosi mundur aurora, a potem ze śmiechem, gdy koledzy zorientowali się, że to Victoria Lestrange we własnej osobie. Nie nadawała się do pracy w takich warunkach: nikt nie wziąłby jej na poważnie (co już zresztą było widać w biurze i choć się zamknęli kiedy napyskowała jednemu czy drugiemu, to pod nosem nadal słyszała chichoty), poza tym warunki fizyczne były gorsze, jakby musiała dać komuś w nos, to wiedziała, że źle to sobie wszystko wyliczy i tragedia gotowa. Ktoś jej poradził, żeby poszła do Munga, ale Victoria warknęła na to tylko, że sama sobie lepiej poradzi.

I dlatego wróciła do domu. I nie zamierzała nigdzie wychodzić przez całą dobę: bo dość szybko połapała się z tym, co się dzieje. I co prawda jej przydarzyło się to po raz pierwszy, ale już to przecież widziała, w nieco innym wydaniu. I na ile rozumiała już działanie klątw, to chyba faktycznie ściąganie tego było zbyt niebezpieczne i kontrproduktywne, skoro mijało samoistnie po czasie…

Ale w domu też spotkała się ze zdziwieniem, tym razem skrzatki, która nie powstrzymała zrobienia oczu wielkich jak spodki od filiżanek herbaty (jakby już nie miała dużych oczu), kiedy zobaczyła Victorię jako żywo cofnięta w czasie o kilkanaście lat. Dopiero tutaj miała okazję uważnie spojrzeć w lustro, zastanawiając się, czy tak właśnie wyglądała gdy miała jakieś… trzynaście? Może czternaście lat? Albo piętnaście? Nie umiała ocenić. Rysy twarzy, owszem, jej, ale łagodniejsze, jeszcze trochę dziecięce, głos trochę inny… i tylko spojrzenie to samo. I ciało nadal lodowate.

I ubrania jakoś za luźne w biodrach i klatce piersiowej. Niełatwo było wygrzebać z szafy coś, co nie wyglądałoby teraz komicznie. A choć nie zamierzała się już nigdzie dzisiaj pokazywać, to chciała się przynajmniej dobrze czuć we własnym domu. Przynajmniej koty po pierwszym zdziwieniu, dokładnie wiedziały, kim jest, cokolwiek od niej wyczuwały, zapach czy cokolwiek innego – wystarczyło, by ją teraz obległy, jakby wyczuwając, że ich właścicielka właśnie tego potrzebuje.

A potem przyleciała sowa. Od Chrisa. Że wpadnie.

I zaczęła panikować.

Była rozdarta, bo z jednej strony chciała się z nim zobaczyć, z drugiej nie chciała żeby oglądał ją taką. Krążyła po swojej sypialni, nie wiedząc co zrobić, aż w końcu dotarło do niej, że nie zdąży mu nawet wysłać informacji, że dzisiaj jednak nie może, nawet gdyby chciała.

A potem uznała, że w takim razie przyjmie taktykę pod tytułem, że… nic się nie stało. Że wszystko jest tak jak miało być (na Matkę, umysł też jej cofnęło do czasów nastoletnich?).

Więc teraz czekała w salonie, trochę jak na szpilkach, trochę przekonując samą siebie, że zupełnie nic się nie stało, wszystko jest w jak najlepszym porządku. Tak, miała przed sobą książkę o klątwołamaniu. Mimo wszystko, nawet znając dziedzinę rozpraszania magii tak dobrze, szukała informacji o tym, czy nie ma jakiegoś kruczka, czy nie można tego ściągnąć wcześniej…

Nie, nie można było.

A potem usłyszała pukanie do drzwi.

Wzięła głęboki oddech i poszła otworzyć.

Stała właśnie w salonie i zamieniała miejscem donice z kolorowymi kalateami, mrużąc przy tym oczy. Wczorajszego dnia robiła tutaj małe przemeblowanie, żeby jakoś wpasować we wnęki te nieszczęsne akwaria – jedno całkiem spore krewetkarium, teraz prezentujące się już naprawdę dobrze, bo wypełnione w środku  formacją skalną i wodnymi roślinami. Kolorowe krewetki najwyraźniej były zadowolone, bo pływały wesoło, zamiast się chować. Musiała jeszcze wkomponować w to całkiem spore pomieszczenie dwa trochę mniejsze akwaria (a w każdym był piękny, kolorowy bojownik; jeden kobaltowo-karmazynowy, a drugi krwistoczerwono-biały) oraz te rośliny, które chciała trzymać właśnie tutaj – wymyśliła sobie, że najlepiej sprawdzą się w salonie razem z akwariami te, które lubią wyższą wilgotność. I teraz ciągle coś przestawiała, bo najwyraźniej któryś element nadal zaburzał jej salonowe feng-shui. A jak ruszysz jedną część układanki, to zwykle było tak, że trzeba przy okazji ruszać też kolejne.

Siadała na minutę, maksymalnie dwie i znowu wstawała, nie przejmując się wcale tym, że ma tu teraz gościa, który zajął jeden z foteli.

Ani, że Luna zajęła jego kolana. Mała zdrajczyni mruczała w najlepsze, zupełnie nie przejmując się poruszeniem w pomieszczeniu, jakimś niespokojnym zachowaniem Victorii, która musiała mieć absolutnie wszystko poukładane tak, żeby pasowało i miało swoje miejsce w kompozycji, bo inaczej dostawała szału. Szał objawiał się jak wyżej. Przestawiała rzeczy. Kwiatki, jakieś książki czy inne drobiazgi. Aż w końcu założyła dłonie na piersi i nieco niecierpliwie zastukała trzy razy stopą. Jeśli Christopher chciał mieć potwierdzenie, że Victoria nie jest wcale niewzruszoną królową lodu, to miał to właśnie jak na dłoni przed swoimi oczyma.

– Wybacz, ciągle nie umiem tego ułożyć tak, żeby coś mnie nie denerwowało – powiedziała po chwili i usiadła, sięgając po swoją filiżankę z herbatą. Druga rzecz jasna stała przed Chrisem, tuż obok rysunków, które obiecała mu przynieść z biura: jeden portret pamięciowy przedstawiał starszego mugola w charakterystycznym ubraniu, ze strzelbą w ręce, a drugi faceta niepodobnego do nikogo innego, paskudnego jak najpaskudniejszy pająk (i który poruszał się jak on w ostatnim koszmarze, który o nim śniła). Błękitny kwiatuszek znalazł sobie miejsce na parapecie, obok tych roślinek, których Victoria nie ruszała co chwilę i wydawałoby się, że leżał całkiem spokojnie, gdyby nie to, że jego ogon chyba żył własnym życiem.

Za oknem było już całkiem ciemno. Ale o tej porze roku następowało to już szybciej niż później.

Jajo leżało w żarze dobrą dobę. Dobę, podczas której działo się naprawdę sporo dziwnych rzeczy – zwłaszcza popołudniu po spotkaniu poltergeista i zamieszaniu w Domu Mody. Zastanawiała się co teraz, czy w ogóle będzie do czego wracać, co budować, czy zupełnie nie… Ale teraz musiała już odrzucić te wszystkie niepotrzebne myśli i wątpliwości na bok, bo ktoś wymagał pełni jej uwagi.

Podwinęła rękawy i klęcząc na podłodze swojego salonu, wsadziła obie dłonie prosto w ogień kominka, który podtrzymywany był pilnie przez nią i skrzatkę od wczoraj. Chwyciła jajo i zaraz przełożyła go do garnka, by mogło wytracić swoją temperaturę. Już teraz widziała na jego węglowej powierzchni drobne pęknięcia, z których zaczęło się sączyć światło. Zaraz uniosła garnuszek i położyła go na stole, a sama rozsiadła się na kanapie i zajęła książką, ale prawdę powiedziawszy, to nie do końca umiała się skupić. Co chwila zerkała do garnuszka, jakby to miało przyspieszyć cały proces.

Pęknięć przybywało, a w końcu usłyszała odgłos jakby… stukania, łamania? Coś poruszało się wewnątrz jaja i choć kusiło mu pomóc, to było dla Victorii oczywiste, że pewnych rzeczy przyspieszyć nie można… Czekała więc – teraz już nawet nie udawała, że czyta i po prostu odłożyła książkę, ramiona oparłszy na stole i patrzyła.

Maleńki dziobek w końcu przebił się przez skorupkę, a z ust Victorii wydobyło się ciche westchnięcie zachwytu. Jeszcze kilka ruchów i góra skorupki całkiem się obsypała i oczom kobiety ukazał się maluszek, nieopierzony, nieporadny pisklak. Uśmiechnęła się mimowolnie – bo oto na jej oczach narodziła się bardzo szczególna sowa, o którą trzeba było teraz zadbać, bo nie miała swojej sowy-matki, która go odchowa.

Victoria wychowywała już dwa koty (z czego jeden nadal był kociakiem), wierzyła więc, że i z sową sobie poradzi. Musiała się tylko upewnić, że koty nie zrobią pisklakowi krzywdy.

Dzisiejszego dnia pomagała wykluć sowę z jaja, które znalazł Chistopher i Victoria faktycznie pomyślała, że to najwyższy czas, by w końcu zająć się swoim, które znalazła na początku miesiąca, gdy robiła pierwszy obchód po świeżo zakupionej posesji domu. Domu, który nie miał być tym przejściowym, a stałym, wymarzonym. Wzgórza, las, polany i jeziora, malownicze widoki i święty spokój tak od czarodziejów, jak i mugoli – czego chcieć więcej?

Napaliła w kominku w salonie, dnie były już chłodne i co prawda sama nie czuła żadnej różnicy z wesoło trzaskającym ogniem czy nie, ale inni domownicy już owszem. No i… Potrzebowała dzisiaj tego ognia. Odczekała więc, aż się rozpali porządnie, upewniła się, że ma zapas drewna, by było z czego dorzucać tak przez cały wieczór, by wystarczyło przez noc i przez kolejny dzień – bo tym razem nie mogło tutaj zgasnąć. Zresztą poinstruowała o tym również swoją skrzatkę, której wytłumaczyła, co chce zrobić, a ta – skrzacim zwyczajem – przejęła się tematem.

Ostrożnie wyjęła czarne jajo, wyglądające jak zwęglony ziemniak i spokojnie włożyła dłoń do ognia, prosto w największe płomienie, nie przejmując się tym ani trochę (wcześniej podwinęła tylko rękawy koszuli) i upewniła się, że zrobiła tam takie gniazdko, by jajo leżało sobie bezpiecznie. Nie zapaliło się, nie zaczęło się zmniejszać, czy cokolwiek. Victoria w końcu uśmiechnęła się pod nosem, oglądała to zjawisko jeszcze przez chwilę, po czym usiadła na jednym z miękkich foteli i sięgnęła po swój notatnik, wracając do szkicu tekstu, nad którym pracowała. O wynikach swojej pracy dotyczącej eliksirów, jakie opracowała specjalnie dla wampirów.

Wieża Blishwicków w Lake District

Grasmere.

Victoria była tu już wcześniej w lipcu, była też w sierpniu, gdy zastanawiała się nad kupnem domu. Owszem, miała dla siebie całą kamienicę na Pokątnej, ale prawda o niej była taka, że to nigdy nie miało być miejsce na stałe. Dobrze, że było – w dogodnej lokalizacji, w samym centrum Londynu i przydało jej się, gdy zdecydowała się wyprowadzić z rodzinnego domu, nie musząc kupować nic na szybko i bez przemyślenia. Później przydało się jeszcze bardziej, gdy po Spalonej Nocy jej siostry miały do wyboru albo zamieszkać z rodzicami i innymi członkami rodziny w Maida Vale lub z siostrą na Pokątnej… Wybór wydawał się prosty. Proste nie było natomiast to, co na tej Pokątnej się działo. Najpierw w lipcu ten przeklęty, potężny poltergeist jakimś cudem wciśnięty w kratkę wentylacyjną, który tygodniami mieszał jej, oklumentce, w głowie, co skończyło się egzorcyzmami w środku nocy. A teraz… Teraz jakiś, najpewniej czarnomagiczny, ołtarz w piwniczce, której nawet nie było na planach kamienicy; w piwniczce, której Victoria nigdy dotąd nawet nie widziała, choć przechodziła tamtędy wiele razy do swojej pracowni z kociołkami; w piwniczce, z której dobiegał hałas na całą okolicę, jakichś dudniących bębnów.

Grasmere nie było jedynym miejscem, nad którym się zastanawiała, miała na liście jeszcze kilka, ale to podobało jej się zdecydowanie najbardziej. I całe szczęście, gdy odezwała się do agenta nieruchomości Pettigrew, który miał pieczę nad tym miejscem, okazało się, że nadal nie jest sprzedane i to nawet po tragedii jaką była Spalona Noc, a wielu ludzi szukało nowych domów lub wynosiło się z dotychczas zamieszkiwanej przez nich okolicy. Nie każdego było na to jednak stać, nie każdy miał oszczędności, a jeśli tak, to nie wszyscy mogli sobie pozwolić na wyprowadzkę. Czasami taniej było wyremontować coś, co nie było doszczętnie zniszczone. Takie kupowanie nowych nieruchomości raczej było uskuteczniane przez tych najbogatszych. A na biednego przecież nie trafiło, bo Victoria nadal miała gdzie mieszkać. Wielu nazwałoby to wszystko nie czym innym, jak fanaberią, ale to było znacznie bardziej skomplikowane: nie chciała mieszkać z rodzicami, nie chciała więcej nacisku z ich strony, gdy w końcu się spod niego całkowicie wyrwała. Byłyby tarcia, byłoby źle. I nie mogła dłużej mieszkać w Bluszczowej Kamienicy, nie dopóki działy się tam tak dziwne rzeczy. I tak planowała opłacić jakiegoś klątwołamacza, by zajął się tamtym mieszkaniem – by znowu był awaryjną opcją, ale teraz poszukiwała czegoś nowego. I czegoś na stałe, a nie przejściowego. To zaś, że ten dom nadal nie został sprzedany było najprawdopodobniej kwestią cena – bo to nie był malutki byle jaki domek, a sporych rozmiarów kamienny dom, ten z serii, które można było spokojnie nazwać posiadłością (choć nie jakichś przesadzonych rozmiarów, nie mówiliśmy o pięćdziesięciu pokojach, czterech piętrach i wielkiej sali balowej, a o dużym domu, na który nie mógłby sobie pozwolić ktoś z klasy średniej), zwłaszcza w porównaniu do innych domostw w Grasmere. Znajdował się w pewnym oddaleniu od reszty zabudowań wioski, na południe od jeziora z widokiem na odpływ rzeki Rothay, nieco w górze, bo na niewysokim wzniesieniu, z jednej strony przytulony do czegoś, co można było nazwać lasem, a przynajmniej gajem, mając u podnóża morze traw, na których wypasały się owce i krowy, i widok na jezioro, wzgórza oraz resztę wioski po drugiej stronie jeziora. Dom nie znajdował się bezpośrednio przy jeziorze Grasmere i to też było w porządku, bo miała tu na uwadze swoją młodszą siostrę, która panicznie bała się zbiorników wodnych. Najwyraźniej osoby, które go wybudowały, chciały mieć pewien spokój od mieszkańców, wybierając to oddalenie – i dokładnie to Victorii pasowało. Dokładnie tego szukała. Podpytywała, kto tu wcześniej mieszkał – wyglądało na to, że dom wybudowano w XIX wieku i był regularnie zamieszkiwany aż do 1970 roku. Ostatnim mieszkającym tu na stałe właścicielem był Arthur Bennett, samotny emerytowany nauczyciel, choć w rzeczywistości czarodziej półkrwi. Zmarł on nagle, będąc na jakimś wyjeździe, a budynek odziedziczyło w spadku po dalekim krewnym bezdzietne mugolskie małżeństwo, które nigdy właściwie się tutaj na stałe nie wprowadziło. To znaczy próbowali, bo dom był dobrze zbudowany i zaopiekowany, ale coś… źle się tutaj czuli z jakiegoś powodu, dlatego ostatecznie zdecydowali się go sprzedać, a agent nieruchomości, który prześledził historię domu, doszedł do tego, co im tam nie pasowało: najpewniej jakieś widmo magii. I tak właśnie został wystawiony na sprzedaż. Oczywiście właściciele nie mieli pojęcia, że agent był czarodziejem, tak samo jak krewny nauczyciel, którego nazywali ekscentrycznym dziwakiem.

I właśnie w ten sposób dom i jego tereny trafiły do Victorii. Bo gdy już się zdecydowała, że na pewno wynoszą się z Pokątnej i skontaktowała z panem Pettigrew, ostatni raz obejrzała dom i dokonała decyzji: bierze go. W ciągu następnych kilku dni dokonali wszystkich formalności, przekazała zapłatę, podpisała umowę, otrzymała swoją i tak dalej, a właśnie dzisiaj dostała klucz już tak oficjalnie. Dom był jej na własność. Patrzyła na niego i czuła pewien dziwny spokój. To może ta roślinność, która pomalutku zaczynała się układać do snu, zwiastując już w pełni nadejście jesieni. A może cichy spokój malowniczej okolicy.

Czuła pewną ulgę, gdy teraz przechadzała się po pokojach, doskonale widząc, że dom faktycznie na którymś etapie musiał należeć do maga; osobny kominek w dużym przedpokoju mówił sam za siebie (coś, co zostało nazwane przez poprzednich właścicieli jako architektoniczne dziwactwo, wedle słów pana Pettigrew), tak samo jak przestrzeń na strychu, wydzielona najpewniej dla ptaków pocztowych. Okolica zupełnie ominęła atak Lorda Voldemorta, dom nie wymagał więc żadnych napraw, był dobrze zachowany, choć przez ostatnie dwa lata zakurzył się trochę… lecz to nie problem. Meble tu były, może niekoniecznie w stylu Victorii, ale na ten moment wystarczą, przeniosą to, co było potrzeba z mieszkania na Pokątnej tutaj, tam zostawią najpotrzebniejsze rzeczy. Dwa piętra… Może to nawet za dużo jak na nie dwie… albo trzy, ale na pewno będzie im tutaj wygodnie (nie wiedziała wszak, czy jej siostry będą się chciały tutaj przenieść, czy może będą wolały zostać z jakiegoś powodu na Pokątnej, choć to byłoby nierozważne, a może jednak wrócić do rodziców, do Maida Vale). Nawet gdyby miała mieszkać tu sama, to sto razy wolała spokój tej wioski, bo to do tego była całe życie przyzwyczajona: do domu na uboczu, do pięknych widoków natury, do mugoli gdzieś tam kręcących się w miasteczku… No i ogród. Można tu było zagospodarować ogród. Znajdował się tu już mały sad i Victoria zastanawiała się jak to wszystko dobrze wkomponować… ale to nie coś na dzisiejsze rozmyślania. Dzisiaj czuła, że ściągnęła z barków pewien ciężar. Że może to jednak jakiś kolejny etap, nowy rozdział w książce, która w ostatnim czasie nie była dla niej łaskawa.

To nie był jeszcze dzień, w którym można tu było zamieszkać. To znaczy technicznie można było, ale praktycznie to dom potrzebował jeszcze chwili, małej adaptacji, by się do tego w pełni nadawał. W pierwszej kolejności trzeba było podłączyć sieć fiuu i załatwieniem tej sprawy zamierzała się zająć jak najszybciej, jeszcze zanim pójdzie na swoją zmianę do pracy. Zabezpieczenia… Zabezpieczenia domu będą musiały poczekać, będzie musiała tu chwilę pomieszkać, by mieć pewność co do tego, które będą tutaj niezbędne, zresztą specjaliści byli pewnie teraz zajęci, tak jak większość rzemieślników.

Przynajmniej była pewna tego, który pokój będzie jej sypialnią: na piętrze, z widokiem na jezioro i wzgórza.

Przeszła się jeszcze po dworze, po tym, co miało być jej przyszłym ogrodem, chłonęła zapach – wolny tutaj od wszelkiego dymu, pyłu i smrodu. I wtedy coś przykuło jej uwagę. Kucnęła, chcąc obejrzeć w trawie dziwne… najwyraźniej jajo? Wzięła je do ręki.

Życie i śmierć Florence Bulstrode