[Jesień 72, 17.10] Misty mountains sing and beckon

Uwielbiał, gdy właśnie to działo się z Mo. Była w swoim żywiole, bardziej niż kiedykolwiek. Mówiła o tym, co kochała najbardziej, otoczona istotami, które stanowiły kluczowy element jej tożsamości. Wyglądała przepięknie, zapierająco dech w piersiach. Płomienne włosy rozwiane przez górski wicher. Oczy, tak błyszczące jak nigdy. Icarus chciał kiedyś zamieszkać z nią gdzieś poza miastem. Niedaleko jej ulubionych szlaków. By ten uśmiech na jej twarzy pojawiał się częściej.

To był ten moment.

Ari wygrzebał w kieszeni pudełeczko z pierścionkiem. Musiał improwizować, więc ukradkowo wyjął pierścionek z puzderka i schował w pięści, by żadnemu smoczognikowi nie przyszło do łba, by ukraść świecidełko. Ujął dłoń Mony i spojrzał jej w oczy. Uśmiechnął się do niej.

– Mo, wiedz, że naprawdę uwielbiam cię taką szczęśliwą. Nie ma dla mnie piękniejszego widoku, nawet jeśli smoczogniki mnie z lekka przerażają. Chciałbym widzieć twój uśmiech każdego dnia przez resztę mojego życia. – Miał wrażenie, że brzmi nieco sztucznie. Może to dlatego, że przygotowywał się z tymi słowami przez kilka ostatnich dni. – Mo, spędziliśmy tyle lat rozłąki, że dobrze wiemy, że nie potrafimy zwyczajnie bez siebie żyć. Nie wiem, czy jest to zapisane w gwiazdach, czy może po prostu ludzie to takie zwierzęta, które łączą się w pary na całe życie. Wiem za to, że chcę z tobą być. Aż śmierć nas nie rozłączy. – Wraz z tymi słowami drugą ręką włożył Monie w dłoń pierścionek. Wziął głęboki oddech, a potem przemówił. – Mono Rowle, czy uczynisz mi ten największy z zaszczytów i zgodzisz się zostać moją żoną?

Rowle nie potrafiła wydobyć z siebie ani słowa. Patrzyła na mężczyznę, potem na pierścionek. Nigdy nie była szczególnie dobra w przyjmowaniu miłości. Jeszcze gorsza okazywała się w uwierzeniu, że mogła być jej warta. Było coś niepojętego w myśli, że ktoś pragnął uczynić z niej towarzyszkę całego swojego życia. Że spośród wszystkich dróg, które mógł obrać, Icarus wybrał właśnie tę, która prowadziła do niej.

Parsknęła cicho, następnie bezceremonialnie przyciągnęła go do siebie, obejmując ramionami tak mocno, na ile pozwalała jej obecność smoczognika. Zębatek zaprotestował gardłowym pomrukiem, najwyraźniej niezadowolony z nagłego ograniczenia przestrzeni do pieszczot. Mona zupełnie się tym nie przejęła. Wcisnęła twarz w szyję Prewetta, przymknęła oczy i przez krótką chwilę po prostu trwała w jego objęciach.
— Tak, mój najdroższy. Oczywiście, że tak! Tysiąc razy tak, jeśli tylko tyle razy będziesz potrzebował to usłyszeć.
Mona Rowle powiedziała swoje pierwsze tak jako przyszła żona Icarusa Prewetta.

Koniec sesji