[26.09.72] Jeden niezwykły dzień [Mona i Icarus]

Walentynkowe Bingo

---

adres pola: A2
wariant: 1
typ: prompt

Retrocośtam Merkurego...

Nie chcesz być dziś sam. Nie wydarzyła się żadna wielka tragedia... prostu świat wydaje się odrobinę cięższy niż zwykle. Kiedy wieczorem przeglądasz „Czarownicę” i w dziale Widzących czytasz, że trwa retro... cośtam Merkurego, wszystko nagle nabiera sensu. Podobno emocje mogą wymykać się spod kontroli. Śmieszne, jak łatwo zrzucić winę na planety, to na pewno to jest problemem...

– Ja bym ci dała wygrać – powiedziała z wyrzutem, który rozbrzmiewał w jej tonie, rysował się w postawie ciała i czaił na twarzy. Trwał jednak tylko chwilę – zaraz parsknęła śmiechem na jego słowa triumfu. – Był już taki jeden! – a nazywał się Icarus Niebezpieczeństwo Prewett i po swoim pokazie dumy wylądował na tyłku w zaspie śniegu. Wydarzyło się to ponad dziesięć lat temu, a Mona wciąż z rozbawieniem wspominała szkolne czasy spędzone z rodzeństwem Prewettów. Była jednak osobą honorową (o ile nie napędzała ją zazdrość) i raczej łagodną, więc oczywiście nie wypomniała zwycięzcy tamtego starego incydentu. W końcu tworzyli razem nowe wspomnienia.

Icarus wyżebrał dla niej kupon na darmowy obiad. Do popołudnia zostało jeszcze sporo czasu, a oni nie mieli za sobą nawet śniadania. Mona dopytała o ofertę śniadaniową i pociągnęła mężczyznę w stronę kąta, gdzie jakimś cudem znalazł się wolny stolik.
– Teraz, Icarusie, czas żebyś odebrał swoją nagrodę. Wygrałeś. Gdzie życzysz sobie abyśmy zjedli obiad? – smokolożka stanęła przed nim. Wsunęła sprawną dłoń wzdłuż jego boku w poszukiwaniu ciepła. Następnie nachyliła się — niemalże by do do pocałunku, przypominając sobie, że byli przecież w miejscu publicznym. – Ten marny kupon nie rekompensuje mi w pełni przegranej. Zrób coś z tym – powiedziała cicho.

Prychnął lekko oburzony. On nie dał Monie wygrać, nawet nie przyszło mu to do głowy. Czy to dlatego, że traktował ją jako równą sobie? Między innymi. Oczywiście wizja zwycięstwa była tak kusząca, że nie mógł w żaden sposób tego ustawiać. Jednak gdyby się zastanowić, najuczciwsze to ono nie było. W końcu on miał dwie ręce, a Mo jedną. Kurcze... może rzeczywiście powinien był dać jej wygrać?

Na szczęście nagroda warta była mniej niż drink w Convivium, a drugą dostali gratis. Dyshonor został zmazany. Udowodniło to im obojgu, że w porównaniu do wytrawnych graczy w gargulki byli równie słabi. Zresztą kto normalny poświęcał się grze w gargulki? Całe szczęście tym razem nie był to wariant z opryskiwaniem przegranego cuchnącą cieczą niewiadomego pochodzenia.

Dałby się pocałować Monie, bo gdy tylko się zbliżała, uginały się pod nim kolana. Czuł się trochę jak tamten młodzik z Hogwartu, który zakradał się z nią do Łazienki Jęczącej Marty. Jednak zreflektował się dopiero po chwili, że rzeczywiście mogliby zgorszyć zacnych gargulkowiczów obecnych w lokalu.

Miał jednak do zaoferowania coś o wiele lepszego niż pocałunek. Spojrzał na Monę z błyskiem w oku.

– Mogę na przykład... – przerwał dramatycznie – obiecać ci, że wybierzemy się na wycieczkę do Walii, co ty na to? Oczywiście na szlak ze zminimalizowanym ryzykiem upadku w przepaść. Ale rzeczywiście nam obojgu przyda się chwila odpoczynku od Londynu.

Choć Icarus wygrał, a Mona przegrała, prawda była taka, że oboje mieli niewiele wspólnego z prawdziwymi mistrzami gargulków. Rzuty kobiety były bardziej wynikiem szczęścia niż strategii, a każdy, kto znał zasady gry, patrzył z trwogą, jak posyłała kulki poza wyznaczony okręg. Tak więc ich porażki i wygrane były równie ważne, ale bardziej liczyła się dla panny Rowle rekompensata, której się od swojego lubego domagała.

Wspomniana rekomensata składała się na dwie kwestie, tj.:
1. Mona spędziłaby w Londynie jak najmniej czasu, gdyby tylko mogła. Przed Spaloną nocą w wolne dni i weekendy starała się utrzymywać kondynację i nie pozwalała sobie, aby rezygnować z wypadów. Może mogłaby wybłagać u Icarusa więcej.

2. Mylił się, ponieważ Mona nie dostrzegała nic bardziej kuszącego niż jego usta spoczywające na jej własnych, jej ciele, włosach, dłoniach.
Co więcej, była absolutnie, do szpiku kości rozpieszczona i pełna zachcianek, więc żądała wszystkiego naraz – zarówno pocałunku, jak i wyprawy w surowe krajobrazy Snowdonii.
– Szkoda jedynie, że wróciliśmy wczoraj. Mogliśmy zostać dłużej u Ger albo u mojej rodziny – westchnęła cierpiętniczo i sama sięgnęła po pierwszą z elementów nagrody (czy to nie miała być rekompensata?), której pragnęła, składając mu pocałunek na skraju jego ust.

Koniec sesji