[11.1971] Martwy człowieku, powiedz dlaczego więc tak się boję

Henry usiadł przy biurku. Wciąż czuł lekki niepokój, ale tym razem stanowił on raczej uczucie wstydu. Pan Fawley wyglądał na odrobinę zniesmaczonego bałaganem, nawet gdy Lockhart przeprosił. Może trzeba było wreszcie posprzątać? Lecz kiedy znaleźć na to czas? Praca fotografa nie była specjalnie biurowa, większość czasu Henry spędzał poza redakcją. A może łatwiej byłoby mu się zorganizować, gdyby sprzątnął? Przecież, gdy babcia uczyła go gotować, powtarzała mu, że nie można było trzymać bałaganu w kuchni, szczególnie podczas pieczenia ciast. Dlaczego miałoby to się też nie tyczyć pracy?

– Poczekają państwo, zaraz je znajdę – powiedział uprzejmie i otworzył szufladę w biurku. Konferencja była niedawno, więc odnalazł nieudane zdjęcia, których jeszcze nie zdążył zdeponować do archiwum. Nad regularnością w tym obowiązku też musiał popracować. – To jest wszystko, co mam.

Na pytanie panny Rosewood, zmarszczył brwi. Wytężył pamięć, przywołał wydarzenia z konferencji. Pamiętał prelekcję o kompleksie feniksa, freudowską analizę historii Merlina i oczywiście smak pasztecików, które tam podawali. Ale czy była tam jakaś kobieta, która nie chciała zdjęć? Henry spróbował odtworzyć konferencję powoli, wydarzenie po wydarzeniu. Aż wreszcie...

Eureka!

–  Była kobieta, która podeszła do mnie i poprosiła bezpośrednio, bym nie robił jej zdjęć. Pamiętam to dokładnie. Mówiła coś o klątwie, którą ją obłożono. Blask flesza niby miał u niej powodować ciężką wysypkę. Nie znam się na klątwach ani magimedycynie, więc przystałem na jej propozycję, ale... chcąc nie chcąc, musiała gdzieś się pojawić... – wziął do ręki jedno ze zdjęć i pokazał na kobietę w kącie jednego zdjęcia. Chorobliwie blada, oczy jakby błądzące w szaleństwie... Kiedy mówiła do Henryka, nie zauważył tego, ale teraz... było to nad wyraz wyraźne. – Czy to jest ta kobieta, panie Fawley?

Czarne ślepia Odyseusza utknęły w fotografii tak mocno, jakby miały ją przewiercić na wylot. Jego palce drgnęły, wysuwając się ku zdjęciu, lecz zatrzymały się tuż nad papierem.
Na początku ogarnęło go napięcie, a potem przyszło to, czego nienawidził najbardziej. Rozpoznanie własnego lęku — dlatego, że nia miał pojęcia, kim była. Mniej był się martwił, gdyby wiedział. W związku z tym, jego kolejne słowa były absurdalne:
— Tak — powiedział. — To ona.
Jak mógł być tego pewien?
Jak mógł wypowiadać tę oczywistość, kiedy sekundy wcześniej upewnił się, że kobieta była mu całkowicie obca? Człowiek, który znał martwych, pamiętał ich twarze doskonale.
Odi odchylił się na oparcie krzesła. W jednej chwili zrobiło mu się o wiele za ciasno we własnej skórze. Odwrócił twarz do Lucy.
— To ona, panno Rosewood. Cokolwiek to znaczy…T eraz przynajmniej wiemy, że nie jest wytworem mojej wyobraźni. I że… — spojrzał jeszcze raz na zdjęcie. — …że była bardzo blisko. Na dziś wystarczy — stwierdził twardo. — Mamy potwierdzenie obecności i dowód. Dalej będę działać sam. Dziękuję, panie Lockhart. Panno Rosewood, odprowadzę panią.

Koniec sesji