[30.08.1972] Sad Boy Summer | Perseus, Rodolphus

Spojrzał na siebie w odbiciu lustra. Nie mierziło go to, co widział. Zainteresowało go jednak to, co mówił Perseus. Słyszał podobne komplementy z ust różnych ludzi, lecz głównie kobiet. Był absolutnie świadomy tego, jak wyglądał. Nie należał w teorii do próżnych osób, lecz kto tak naprawdę nie był próżny? Dbał o siebie, a każdy jeden element czy to garderoby, czy jego wizerunku, był starannie dobrany tylko po to, by stworzyć postać, w którą się teraz wpatrywał. Nie odpowiedział na to. Zwłaszcza że chwilę po tym pociągnął Perseusa na swoje kolana.
- Mulciber nie jest złym chłopakiem, ale ma długi język - powiedział, patrząc uważnie na speszonego Perseusa. Czy ich relacja mogła być dla niego ciosem? Nie przyznałby się do tego nawet, gdyby to wiedział. Obecnie był jednak na etapie, że nie miał pojęcia. Jednak fakt, że ta dwójka mogła mieć ze sobą bliższy kontakt, wybitnie mu nie leżał. Nie posypałaby się żadna część jego planu, nawet gdyby pozwolił jednemu z nich lub nawet obu odejść - wszystko byłoby w porządku. A jednak czuł nieprzyjemne mrowienie w dole brzucha, gdy tylko wyobrażał sobie, jak Perseus nachyla się nad Mulciberem i szepcze mu te same, piękne słowa do ucha. Wiedział, że Mulciber był niezwykle łasy na pochlebstwa, który ze skrzywdzonych chłopców nie był? Tak łatwo było go przyciągnąć do siebie: niemal tak łatwo, jak Blacka. - Mentalnie to jeszcze dzieciak, który chcąc czynić dobro, potrafi narobić dużego bałaganu. Dobrze, że zamówiłeś te świeczki anonimowo, dość już masz problemów, by dorzucać do tego jeszcze to, gdyby wyszło na jaw. Jeżeli jednak są przeklęte, to powiedz tylko słowo, a połamię mu wszystkie palce.
Nie zrobiłby tego, tak samo jak wiedział, że świeczki nie mają żadnej mocy. Uniósł dłoń do policzka Perseusa, by musnąć w czułym geście bladą skórę. Liczył, że takie wytłumaczenie uspokoi Blacka, który wyglądał tak, jakby co najmniej go kopnął za to, że za głośno oddychał.

Poza tym nie lubię się dzielić przemknęło mu przez myśl, której nie wypowiedział na głos.

Nie protestował, gdy ten wstał z jego kolan. Sam również się podniósł i ruszył za nim, ani myśląc komentować wystroju domu. Czy to w myślach, czy to na głos. Sam również miał konkretne upodobania, jeżeli chodzi o wystrój wnętrza. Co mu kilkukrotnie zarzucono zresztą. Zimno, sterylnie, jak z katalogu. Przyzwyczaił się do tego, by zwracać uwagę na otoczenie, lecz nie komentować.
Ujął ręczniki jedną dłonią, lecz gdy Perseus chciał opuścić łazienkę, wolna ręka śmignęła błyskawicznie i zablokowała drogę pomiędzy nim a framugą, uniemożliwiając Blackowi wyjście. Uśmiechnął się niewinnie.
- Nie chcę zabrzmieć bezczelnie, Perseuszu, ale tobie również przydałby się prysznic - uśmiech, błąkający się po jego ustach, powinien wymazać faktycznie bezczelne słowa, które opuściły jego gardło. Mimowolnie jego wzrok ześlizgnął się na ślady na szyi, które zostawił. Cudownie kontrastowały z bielą.

W odpowiedzi na jego wywód o młodym Mulciberze zakrył usta dłonią, a potem wyrzucił z siebie dźwięk, który miał być najprawdopodobniej pełnym niepokoju "och". Zaraz jednak jego ciało rozluźniło się pod wpływem miękkiego dotyku na swoim policzku; był jak spragniony czułości szczeniak, który zabiegał o uwagę swojego pana, ignorując przy tym wszystkie bodźce wokół. Sprawiał wrażenie bardziej skupionego na samym Rodolphusie, aniżeli Charlesie, który był mu całkowicie obojętny. Poza jednym listem dotyczącym zamówienia nigdy nawet nie zamienili ze sobą słowa. Przymknął na moment powieki próbując sobie przypomnieć twarz młodzieńca, o którym rozmawiali, ale wydawała mu się jakaś wybrakowana i rozmyta. Gdyby na podstawie jego zeznań miał powstać portret pamięciowy Mulcibera, byłby on bardzo niepodobny do prawdziwego chłopaka. Nie zastanawiał się też nad powodem, dla którego Lestrange zniechęcał go do kontaktów z twórcą świeczek - skoro tak mówił, to musiało tak być. Nie miał ochoty sprawdzać tego na własnej skórze. Bo przecież Rodolphus by go nie oszukał, prawda?

A potem byli już w większej łazience na piętrze i Perseus próbował wejść w rolę przygotowanego do przyjęcia gości gospodarza, choć nie miał pojęcia jak właściwie to uczynić. Przywykł do tego, że ludzie z którymi sypiał wysuwali się z jego pościeli zaraz po całym akcie i sami odnajdywali drogę do łazienki, a on leżał rozedrgany w łóżku i próbował wyrównać oddech wsłuchując się w szum wody. Towarzystwo nie było niczym nowym, ale było tak rzadkie, że wciąż niosło ze sobą pewną dozę niezręczności, z którą nie do końca wiedział jak sobie poradzić. On, który podobno znał sekrety ludzkich umysłów i mówił innym jak powinni żyć.

Zadrżał, kiedy dłoń Rodolphusa oparła się o framugę, odcinając go od korytarza. Spojrzał mu w oczy i znów poczuł znajome mrowienie pożądania rozchodzące się po całym ciele, nogi uginające się pod własnym ciężarem i arytmiczne falowanie klatki piersiowej. Nie obraził się - wręcz przeciwnie, na jego wargach zakołysał się pełen oddania uśmiech.

— Uznam to za zaproszenie — oświadczył obejmując jego twarz obiema dłońmi, a potem go pocałował i sugestywnie, ale niezbyt mocno popchnął pod prysznic. Później jego ręce zsunęły się na plecy Rodolphusa, gdzie rozpoczęły kolejną wędrówkę wzdłuż jego kręgosłupa. Na moment jedna z nich opuściła jego skórę, tylko po to by odkręcić wodę. Była nieprzyjemnie chłodna i Perseus wzdrygnął się, dociskając się do ciała Lestrange'a. Zresztą, w kabinie było tak ciasno, że nie mieli zbyt wiele pola do manewrów. — Zaraz powinno zrobić się cieplej — rzucił przepraszająco, składając pocałunki wzdłuż linii jego żuchwy. Przeniósł się na szyję i podgryzł ją, jednak uczynił to na tyle lekko, aby nie zostawić śladu.

Znał swoje miejsce.

Nieskazitelnie biały ręcznik, który trzymał do tej pory w dłoni, wysunął się na podłogę i opadł na nią miękko, gdy obie dłonie powędrowały na biodra Perseusa.
- Słusznie - odpowiedział, bo przecież to było zaproszenie. W żadnym wypadku nie miał zamiaru mu mówić, że powinien wyjść i iść umyć się do drugiego pomieszczenia, bo po jakiejkolwiek aktywności fizycznej trzeba było to zrobić. Co prawda on sam uwielbiał zapach świeżo umytego ciała i nie mógł znieść, gdy obok niego przebywała osoba, która - mówiąc kolokwialnie - śmierdziała, jednak zapach, który wydzielał Perseus w tym momencie, był inny. Gdyby nie ta woń alkoholu, która była wyczuwalna, można by ją nazwać słodką i uzależniającą.

Wzdrygnął się, gdy na rozgrzaną skórę spadły zimne krople wody. Mimowolnie zacisnął powieki, skupiając się na pocałunkach Perseusa. Zimny prysznic przydałby im się obojgu, lecz na sam koniec: gdy pożądanie opadnie, a ciała będą domagać się schłodzenia. Teraz nie był ten moment. Teraz był moment, gdy Lestrange opierał dłonie o ścianę i odchylał głowę, by ułatwić dostęp do swojej szyi. Nie wykonywał żadnych więcej ruchów, napawając się tą bliskością i tym, co robił Perseus. Chłonął jego dotyk całym sobą, pozwalając sobie na leniwe westchnięcie, gdy woda w końcu zbliżyła się temperaturą do takiej, którą lubił. Mała ryska, która pojawiła się na wiadomość o tym, że Black korespondował z Mulciberem, wydawała się zarastać tak szybko, jak szybko się pojawiła, ustępując miejsca wzbierającej przyjemności. Nigdy nie lubił wspólnych pryszniców i nigdy nie rozumiał, jak ktoś może czerpać z nich przyjemność - prysznic służył do tego, by się umyć, wyjść i wytrzeć, by finalnie nałożyć na siebie czyste ubrania. Teraz jednak skłonny był odrobinę zmienić swoje zdanie. Tylko trochę, tylko na ten moment. Nakrył dłoń Perseusa swoją dłonią i przesunął ją na swoje biodro, rozmazując czystą wodę po skórze. Poprzednio to on brał tyle, ile mógł. Teraz chciał pozwolić Blackowi na wzięcie małego kawałka siebie, by móc skupić się na swojej przyjemności, bez myślenia o czymkolwiek innym.

Chciał wierzyć, że jest jak skała; twardy, niewzruszony, stały w swoich postanowieniach. Tymczasem bliżej mu było do wody - przeklętej wody, która po wydarzeniach w Windermere sprawiała, że włoski na karku stawały dęba, a żołądek stawał się ciężki, jakby połknął kilka kilogramów kamieni - lecz nie niszczycielskiej siły tsunami rozbijającego się o brzeg, ani nawet nie spienionych fal pod klifem, a górskiego źródła; wartkiego, ale wciąż słabego, poruszającego się tam, gdzie kieruje go kształt ziemi. Był jak woda, bo łatwo dopasowywał się do naczynia, do którego go wlano. Nie wynikało to jednak ze zdolności adaptacyjnych, a raczej braku wystarczającej odwagi do stawiania oporu.

Nie we wszystkich kwestiach płynność Perseusa oznaczała słabość charakteru - w cudzych ramionach na przykład otwierała mu drzwi do nowych, nie mniej przyjemnych doznań. Przyjął więc swoją nową rolę z naturalnością, jakby od początku należała do niego, bez zadawania zbędnych pytań. Wiele wad można mu zarzucić, lecz na pewno nie tego, że nie znał się na odczytywaniu pragnień drugiej strony.

niby pod prysznicem, a rzeczy nieczyste

— Co chcesz, abym zrobił? — zapytał, błądząc palcami po nagim biodrze Rodolphusa. Oczywiście, że wiedział, czego od niego oczekuje, ale chciał to usłyszeć, chciał patrzeć prosto w jego błyszczące oczy i czytać z ruchów jego warg prośbę, którą i tak zamierzał spełnić. Zaraz potem jego dłoń ześlizgnęła się na jego udo, które złapał od spodu i nieznacznie uniósł, a sam naparł na sylwetkę czarodzieja i przyszpilił go do zimnych płytek za jego plecami. Chwilowy dyskomfort wydawał mu się małą ceną w zamian za chwilę uniesienia, ale mimo wszystko Perseus poczuł się winny, dlatego pocałował go w ramię przepraszająco. A zaraz potem wbił w nie swoje zęby; mocno i głęboko, aż dna kraterów w jego skórze nabrzmiały od zbierającej się pod nimi krwią.

— Chcesz żebym cię tutaj wziął? — zapytał z seraficznym uśmiechem, choć w sposobie, w jaki zaciskał palce na jego skórze nie było nic boskiego; było jedynie pożądanie ogarniające każdy zmysł. Zdawało się, że woda zmyła z niego resztki pruderyjności, która jeszcze kilka chwil wcześniej ukrywała jego rozpalone policzki w pościeli.

Spoiler

To nie była dla niego nowość. Zamiana ról była w jego przypadku czymś zupełnie naturalnym - od lat prześlizgiwał się między ludźmi, zakładając różne maski i udając kogoś, kim nie był. Dla jednych ludzi potrafił być stanowczy i dominujący, prezentując swoje mocniejsze cechy charakteru. W przypadku innych potrafił jednak pokazać drugą, zupełnie inną stronę. Kim jednak naprawdę był Rodolphus Lestrange? Czy bliżej było mu do osoby, która brała to, co w jego opinii mu się należało, czy być może lepiej odnajdywał się w roli zupełnie odwrotnej? A być może sam jeszcze tego nie wiedział? Był młody, praktycznie całe życie miał przed sobą, chociaż ta młodość widoczna była wyłącznie w jego ciele, nie zachowaniu.

Teraz jednak, gdy pierwsze słowa opuściły pełne usta Perseusa, mimowolnie poczuł, że zalewa go fala gorąca, potęgowana temperaturą wody oraz stanowczym dotykiem. Nie, to nie był pierwszy raz, gdy ktoś złapał go w ten sposób i popychał na ścianę, by skóra zderzyła się z gładkimi, zimnymi płytkami. Przecież jego pierwszy raz z mężczyzną właśnie taki był: pełen bólu, agresji i przemocy. I chociaż wtedy to on wykonał ten pierwszy krok, to druga strona zdominowała go błyskawicznie. Skłamałby, jeżeli by powiedział, że mu się to nie podobało.

Jego postawa się zmieniła. Mimo że był wyższy od Perseusa, to teraz wydawał się być zupełnie inny: niższy, kruchy, bardziej uległy. Ramiona nieco opadły, a ruchy nabrały miękkiej lekkości, gdy wodził palcami wzdłuż kręgosłupa, rozmazując ciepłą wodę po jego plecach. Jedną ręką oplótł szyję Blacka, chcąc przyciągnąć go bliżej siebie. Nie chciał, żeby przestawał.
- Tak - głos, który wcześniej był pewny i mocny, teraz zmienił się w rozedrgany szept. Podniósł wzrok, by spojrzeć Perseusowi w oczy. Były zamglone i błyszczące, pełne wyczekiwania i napięcia, które się między nimi wytworzyło. Wzmocnił uścisk, nie chcąc by odsunął się od niego chociaż na milimetr. Nieznacznie uniesioną nogę podniósł wyżej, by oprzeć ją o kość biodrową. Rozkosznie wbijała się w jego mięśnie. - Zerżnij mnie tak, żebym nie mógł powstrzymać krzyku.
Kolejny szept, tym razem skierowany prosto w jego ucho, zwieńczony delikatnym muśnięciem warg i nieznacznym wbiciem paznokci w ramię. Nie oczekiwał, że będzie delikatny. Oboje potrzebowali w tej chwili siebie nawzajem i to jeszcze bardziej intensywnie, niż chwilę temu.

NSFW

Nie musiał powtarzać dwa razy; chuć otuliła umysł Perseusa szkarłatnym nimbem, w którym ginęły wszystkie inne myśli. W kontrze do łagodnej uległości Rodolphusa jego ruchy stały się bardziej zdecydowane i szorstkie, paznokcie wbijały się w bladą skórę i zostawiały w niej różowe półksiężyce, usta wpijały się w drugie do utraty tchu, a ciało napierało na ciało, jakby chciał zamknąć młodego czarodzieja w wiecznym uścisku pomiędzy swoimi ramionami, a zimnymi kafelkami. Przez krótką chwilę rozważał nawet odwrócenie go twarzą do ściany i spełnienie jego prośby z brutalnością, jaką podsuwało mu pożądanie; prędko jednak uznał, że nie byłoby to w pełni satysfakcjonujące. Pragnął posiąść go całego - nie tylko jego ciało w szybkim, wyzutym  z czułości akcie. Chciał mieć go na własność, przekraczać cienką granicę przyjemności i bólu, mieć nad nim całkowitą kontrolę.

— Regardez-moi — ujął podbródek Rodolphusa, lecz tak naprawdę pragnął zatrzymać jego spojrzenie; patrzeć na łzy zbierające się w kącikach jego oczu pod wpływem gwałtownych pchnięć i źrenice rozszerzające się z narastającej ekstazy— Je veux te voir jouir.

Pośpiesznie, szaleńczo, dziko niemalże. Unisona szumiącej wody, przyśpieszonych oddechów i westchnień. Impulsywność w narzuconym tempie, ale nie z powodu agresji, a łapczywości tęsknoty. Kiedy był ostatni raz, kiedy miał innego mężczyznę w ramionach? To było dawno, zdecydowanie zbyt dawno temu, zanim jeszcze zmuszono go do zaręczyn z kobietą, której nie kochał. A przecież to duże dłonie, szerokie klatki piersiowe i szorstkie policzki przynosiły mu największe ukojenie. Taki już był - i czuł się jak zdrajca we własnym małżeństwie, zanim w ogóle do niej doszło.

A gdy wreszcie wszystko opadło, oparł czoło na ramieniu Rodolphusa i trwał przez moment w bezruchu, starając się uspokoić przyśpieszone bicie serca. Dopiero po chwili uniósł głowę i pocałował go w policzek; czule i niewinnie.

Spoiler

Czy tak naprawdę mógł go mieć na własność? Czy był w stanie zatrzymać te ulotne spojrzenia i niewinne muśnięcia dłoni, by przekuć je w coś trwalszego, długotrwałego? Czy być może złapał go tylko na krótką chwilę, a gdy wzejdzie słońce, Perseus ponownie obudzi się w pustym łóżku, w zmierzwionej pościeli, bez ciepłego ciała przy boku? Nie, obiecał mu przecież, że gdy tylko uchyli powieki nad ranem, on będzie. Rzadko składał obietnice, lecz zawsze gdy to robił - dotrzymywał słowa. Tak samo zamierzał dotrzymywać słów, które przed chwilą wypowiedział. Nie wycofywał się, a gdy usłyszał znajomą, francuską mowę, jego oczy poruszyły się. Były dziwne, niezwykle jasne, niemalże bez obwódki wokół tęczówek. Sprawiały wrażenie nieco rozmytych, a jednocześnie jego spojrzenie zwykle było ostre jak brzytwa. Jasnostalowa barwa kontrastowała z czarnymi jak noc źrenicami, w tej chwili rozszerzonymi tak, jakby chciał zapamiętać widok, który miał przed sobą, na wieki.

Nie odpowiedział, lecz po jego spojrzeniu łatwo było odgadnąć, że doskonale rozumie co Perseus do niego mówi. Nie zamierzał odwracać wzroku. Czuł, jak jego ciało przeszywa przyjemny, niekończący się dreszcz. Najpierw lekki jak uderzenie skrzydeł motyla, by powoli zacząć nabierać na intensywności. Każdy dotyk drugiego mężczyzny na jego ciele powodował nową falę, która pieściła jego ciało i zmuszała do przymykania oczu. Nie zamykał ich, w kącikach nie pojawiły się łzy - lecz spojrzenie wyraźnie straciło na bystrości, zasnute mleczną mgłą pożądania, która wezbrała w nim zadziwiająco szybko. Rozchylone wargi poruszały się, lecz nie wydobywało się z nich żadne słowo, tylko coraz głośniejsze westchnienia, jeszcze szybciej przeradzające się w jęki. Łaknął tej gwałtowności jeszcze bardziej niż uległości, którą Black mu podarował wcześniej. To był język, którym mówił na co dzień - to była lina, po której stąpał z gracją godną największego akrobaty. To w końcu była scena, po której mógł kroczyć po doskonale znanej sobie ścieżce, bez obawy o to, że pomyli kroki. Oddawał mu się kawałek po kawałku w zastraszającym tempie, wytrzymując spojrzenie, którym pochwycił jego wzrok. Paznokcie mocno orały skórę na plecach, zostawiając na niej podłużne, nabrzmiałe krwią ślady, oddech gubił się w plątaninie jęków i krzyków, które zlewały się w jedno. Błagalne tony wybrzmiewały coraz dobitniej i głośniej, aż w końcu gwałtownie ustały. Zdawało się, że na moment stracił zdolność oddychania. Nie potrafił dłużej wytrzymywać tego spojrzenia, które zdawało się oblepiać go jeszcze dokładniej niż gorące powietrze i jeszcze bardziej potęgowało doznania. Zamknął w końcu oczy, odchylając głowę w tył. Wydawało się, że to była chwila, lecz ciało protestowało, sugerując, że w tej chwili czas ruszył z kopyta, a umysł spłatał im figla. To nie była chwila, to nie były dwa uderzenia serca.

Przyciągnął Perseusa do siebie, wciąż nie potrafiąc wyrównać rozedrganego oddechu. Milczał, nie potrafiąc zmusić umysłu do tego, by zaczął działać tak, jak należy. Jeszcze było na to zbyt wcześnie. Mruknął tylko w odpowiedzi na ten pocałunek. Nie był to jednak pomruk niezadowolenia. Wzmocnił uścisk w talii Blacka, a gdy poczuł na policzku miękkie wargi, drgnął zaskoczony, jakby nie był do podobnej czułości przyzwyczajony. Pokręcił głową, jakby chciał powiedzieć nie, to moja rola, lecz ponownie: z jego ust nie wydobyło się najcichsze nawet słowo. Zamiast tego pocałował go delikatnie, jakby to miało wystarczyć za wszystkie słowa świata. Gest mówiący, że wszystko było w porządku. Że potrzebuje dłuższej chwili, by dojść do siebie.

Nie oczekiwał od niego żadnych słów; sam zresztą milczał, napawając się tą chwilą. Nierówne oddechy i szum wody, drżące kolana i gorące usta włączone w pocałunku, dłonie oplatające się wzajemnie i spojrzenia wciąż rozmyte - to był ich moment, ta mała cząstka wyrwana z wieczności, której nikt im nie odbierze. Układ był prosty i rozumiał go doskonale, ale serce w swej nieroztropności samo wyrywało się z piersi i jak zwykle zatruwało umysł swoimi niedorzecznymi marzeniami; Perseus tym razem go nie powstrzymywał. Z na wpół przymkniętymi powiekami wyobrażał sobie, że kocha i jest kochany. Palce odnalazły policzek Rodolphusa i pogładziły go ostrożnie; czule, ale też przepraszająco, jakby tym gestem chciał błagać go o wybaczenie za swoją wcześniejszą gwałtowność.

Odczekał jeszcze, aż ich nagie piersi przestaną unosić się arytmicznie, a potem sięgnął po słuchawkę i spłukał z nich lepkie ślady wcześniejszych uniesień; pożądanie zdawało się całkowicie opuścić ciało Perseusa, znikało wraz z wodą w odpływie pod ich stopami. Pozostała jedynie błogość rozlewająca się słodkim zmęczeniem w każdej komórce jego ciała. Nadal nic nie mówił, ale od czasu do czasu pozwalał sobie złożyć na skórze Rodolphusa kolejny przelotny pocałunek. Powietrze zrobiło się ciężkie od zapachu piżma, para osiadała mlekiem na ścianach kabiny i lustrze, a opuszki palców zmarszczyły się niczym rodzynki, lecz nie chciał jeszcze przerywać tego momentu. Postępował więc powoli, ostentacyjnie wręcz opieszale, a kiedy na ich ciałach nie pozostał już ani milimetr piany do spłukania, westchnął cicho.

Gęsia skórka wykwitła na jego skórze, gdy omiotło ją chłodne powietrze łazienki, nieprzyjemnie kontrastujące z gorącem prysznica. Odruchowo chciał się cofnąć, ale powstrzymał się z uwagi na Rodolphusa; nie było powodu, by robić z siebie jeszcze większej sieroty. Nie przy młodzieńcu, który... z pewnością był świadkiem wystarczająco dużo upodleń Blacka tego wieczoru. Nie chciał dokładać kolejnego upokorzenia do listy rzeczy, o których będzie rozmyślał przed snem.

— Jesteś głodny? — zapytał wreszcie, zarzucając na ramiona czarodzieja popielaty szlafrok z kaszmiru, który wyjął uprzednio z szafki. Niewątpliwie był przeznaczony dla gości, którzy niewątpliwie zostawali na noc oraz niewątpliwie pasował do oczu Rodolphusa. Sam Perseus przywdział natomiast czarny jedwab; zawiązał pasek niedbale w taki sposób, że spomiędzy jego rozchylonych połów wyłaniał się blady tors nakrapiany wilgotnymi czarnymi włoskami, układającymi się teraz w finezyjne wzory. — Wiesz, myślałem teraz o tym, co powiedziałem ci w Fontannie. O tym, że zemsta jest paleniem za sobą mostów. I doszedłem do wniosku, że wcale nie jestem lepszym człowiekiem niż ci, którzy wyrządzili mi krzywdę. Ja po prostu boję się, że w przypadku odwetu, ich kolejny ruch będzie bardziej bolesny.

Nie był przyzwyczajony do tego, by brać z kimś prysznic. Tak samo jak nie był przyzwyczajony do tego, by ktoś otulał jego ramiona miękkim szlafrokiem, lecz nie protestował. Powodów było naprawdę wiele, lecz nie zamierzał nawet ukrywać, że głównym było zwyczajne, ludzkie zmęczenie.
- Trochę - odpowiedział zgodnie z prawdą, odrobinę przeciągając ostatnią głoskę. Odruchowo uniósł dłoń, by przeczesać palcami wilgotne, czarne włosy. Widok, który teraz rozciągał się przed Perseusem, znacząco odbiegał od tego, który na co dzień prezentował Lestrange. Zwykle napięte rysy twarzy rozluźniły się, zniknęła gdzieś ta szorstkość i sztywność ruchów, wyuczone maniery, którymi zasłaniał się każdego dnia. Nawet wtedy, gdy byli w Fontannie i wtedy, gdy odprowadził go do domu: zachowywał się nienagannie. Nienagannie do pierwszego wyraźniejszego dotyku. Teraz to wszystko wyparowało, prysło jak bańka mydlana, pozostawiając Rodolphusa... Czy sobą? Na pewno bardziej, niż na początku tego wieczoru.

Gdy Perseus wygłosił kolejną swoją wątpliwość, spojrzał na niego uważnie. Milczał, jakby zastanawiając się, jak ubrać w słowa to, co krążyło mu po głowie. Nie rozumiał i nigdy nie zrozumie, co kryło się w głowach ludzi tak niepewnych siebie. Na Matkę, Black powinien być przecież najsilniejszy z nich wszystkich, nie był w końcu terapeutą? Czyż nie pogrążał się w meandrach ludzkiego umysłu, nie zagłębiał w psyche, nie rozumiał jak działają te mechanizmy? A jednak miał wrażenie, że mimo iż on sam również nurzał się w tym świecie, tak bardziej fizyczna i naukowa część sprawiała, że to on z tej dwójki był górą. Nigdy w siebie nie wątpił - nie wtedy, gdy składał kolejne Przysięgi Wieczyste i nie wtedy, gdy otwierał na żywca ludziom czaszki w swoim laboratorium. Również nie wątpił w siebie wtedy, w mauzoleum, gdy dostano mu się do głowy.
- Jest na to rada - powiedział, zmniejszając dystans. Odgarnął czarne kosmyki z czoła Perseusa, przyglądając się jego twarzy. - Po prostu nie zostawiasz za sobą nikogo, kto mógłby podążyć za tobą.
Odpowiedział poważnie, lekko przekrzywiając głowę. Czy mówił o zabójstwie? A może o sprytnym kamuflażu, który sprawi, że Perseus przemknie niezauważony? W zamyśleniu przesunął palcami po linii jego szczęki. Mógł w każdej chwili przy pomocy różdżki zmienić tę przystojną twarz w inną, by nikt się nie zorientował, a potem przywrócić ją do swojego pierwotnego, idealnego stanu. Nie zamierzał jednak odkrywać przed mężczyzną wszystkich swoich kart.
- Ostrożność to pierwszy krok do tego, by wszystko potoczyło się tak, jak chcesz - dodał, zabierając powoli rękę. - Ostrożność i sojusznicy. Myślisz, że pozwoliłbym komukolwiek wymierzyć w ciebie cios?
Coś błysnęło w jego oczach. Coś drapieżnego i niebezpiecznego. Nigdy nie dał nikomu do zrozumienia, że zabijanie przychodziło mu z taką łatwością, jak otwieranie pierwszej strony porannej gazety. Ciężko pracował na to, by postrzegano go raczej jako odludka, Niewymownego, który nie miesza się w spory pomiędzy tym co słuszne, właściwe i głoszone przez większość. Robił swoją robotę, nie mówił zbyt wiele. A jednak był Lestrange - ta rodzina nie należała do tych, które odpuszczały lub pozwalały na zniewagę. Być może stąpali po cienkiej linii, nazywaną pozorami, lecz... Przecież dzięki tym pozorom ich nie lekceważyli. Bo zawsze istniało małe ziarnko niepewności, że przecież mogą to zrobić - to, o czym mówią między wierszami.

Bardziej wyczuł, niż zauważył to, że Rodolphus nie był obeznany z podobnymi aktami czułości; być może objawiało się to mimowolnie napinającymi mięśniami, tylko resztką siły woli powstrzymywanymi przed ostentacyjnym wzdrygnięciem się, albo grymasie pośpiesznie przebiegającym przez jego twarz lub też oddechu gwałtownie zmieniającym swój rytm. Cokolwiek to było, Perseus po prostu wiedział, zorientował się i uśmiechnął się do niego serdecznie, zapewniając go, że przecież wszystko jest dobrze. Zaraz potem pogładził go po policzku, jakby robił to po raz pierwszy; ostrożnie i z pewną dozą ciekawości, a jednocześnie jakby to miał być ostatni raz - z zachłannością i dławiącą tęsknotą.

— A więc kolacja — odpowiedział zadowolony, może nawet z lekkim, triumfem — Mam tylko nadzieję, że wybaczysz mi brak kawioru i szampana. Eksperymentuję ostatnio z bardziej... skromną kuchnią.

Dlaczego nie powiedział mu wprost, że Daphne i Pollux odcięli go od rodzinnych funduszy? Cóż, odpowiedź na to była prosta; Perseus się tego wstydził. Tak samo, jak wstydził się tego, że jego ciało pożera choroba. Było to uczucie irracjonalne, bo przecież to wcale nie czyniło go gorszym człowiekiem, lecz on nie mógł wyzbyć się przeczucia własnej obmierzłości; przylepiło się do niego, oblepiło niczym smoła i szeptało mu do ucha jadowite słowa pod własnym adresem. Chciał ruszyć na dół, do kuchni, gdzie mógłby tymczasowo skupić myśli na czymś innym, ale zauważył, że Rodolphus intensywnie myśli nad odpowiedzią na jego wcześniejsze słowa. Nie musisz, chciał zaprotestować, bo przecież wcale nie oczekiwał od niego rady - pragnął jedynie zrzucić ten ciężar ze swoich barków.

Yet it was quite pleasant. Te opuszki palców wędrujące po jego czole, by odgarnąć na bok wilgotne kosmyki; poddał się więc jego gestom, bezbronny wobec fali bezgranicznego uwielbienia względem młodzieńca, jaka rozlała się po jego ciele. Był samotny, cholernie zmęczony, a przez to podatniejszy na jego urok. Źrenice rozszerzyły się gwałtownie, zamieniając jego oczy w dwie bezdenne studnie, zaś oddech stał się nienaturalnie płytki, gdy odczytał wiadomość ukrytą pomiędzy wierszami. Ujął nadgarstek dłoni, którą właśnie Rodolphus dotykał jego twarzy, jakby chciał ją strącić, ale ostatecznie się rozmyślił i pogładził kciukiem bladą skórę. A potem pochylił głowę i ucałował jego palce.

Czy się obawiał? Tak, ale nie samego Lestrange'a. W pewnym sensie nawet go to bawiło - jakie jest prawdopodobieństwo, że dwóch morderców padnie sobie w ramiona? A jednak byli tu, w dusznej, zaparowanej łazience, odziani jedynie w szlafroki i mówili o rzeczach strasznych.

— Nie mógłbym... — chciał powiedzieć coś więcej, ale struny głosowe zacisnęły się nagle, sprawiając, że ostatnie sylaby zabrzmiały nienaturalnie ochryple. Odchrząknął, rozmasowując przy tym krtań, jakby to miało mu w jakiś sposób pomóc. Zaschło mu w ustach. — Nie mógłbym znów... Na Merlina, Rodolphusie! To, co przed chwilą powiedziałeś, to bardzo poważna deklaracja. Nie oferuje się takiej formy... pomocy, jeśli nie oczekuje się niczego w zamian. Może i jestem trochę niedopasowany do tego świata, ale wiem jedno...

Urwał, patrząc mu prosto w oczy.

— Wszystko ma swoją cenę. Jaka jest twoja?

Kolacja? Zdążył o niej na chwilę zapomnieć.