Salacia - poczta Desiderii

Desideria

Salacia

10.09.72

Jeśli zamierzałaś teraz wracać, daruj sobie. Przegapiłaś najlepsze.

Jak zwykle zresztą,

Louvain

—03/10/72—

Nota została przekazana bezpośrednio na biurko Desiderii Zabini. Aby otworzyć list trzeba było rozwiązać całkiem trudne sudoku.

Niewymowna Zabini,

w moje ręce wpadł artykuł podejrzewający, że stara guślarka stacjonująca na Sycyli operuje miksturą zwiększającą możliwości umysłowe, znacząco przyspieszając zdolności w zakresie zauroczeń, jednocześnie upośledzając obronę przed takowymi. Artykuł sugeruje mniejsze znaczenie rytuału, na rzecz jednego ze składników eliksiru: grzyba rosnącego na wulkanicznym terenie wyspy. Byłbym zobowiązany, gdyby możliwie dyskretnie uzyskała pani próbkę mikstury, grzyba oraz kilka wywiadów z osobami, które poddały się obrządkowi. Proszę zabrać ze sobą Niewymowną Odile Fawley, aby mogła na całą sprawę spojrzeć medycznym okiem, mile widziana autopsja na miejscu, choć w ramach pewnego zakładu chciałbym uniknąć wspólpracy z lokalnymi służbami i włoskim MM w szczególności. Załatwiłem wam papiery, transport niestety mniej efektywny niż świstokliki, ale równie skuteczny. Powodzenia na wyprawie, liczę na Pań profesjonalizm i dobre tempo pracy.

Gregory Bulstrode

zadanie od mistrza gry

Rozegraj razem z @Odile Fawley zagraniczną sesję związaną z prośbą szefa Departamentu Tajemnic. Sesję możecie obie rozliczyć jako sesję pracową i uzyskać 5 dodatkowych punktów doświadczenia (w ramach informacji dla moderatora podlinkujcie do zgłoszenia ten post). W razie pytań zapraszam do swojego tematu konsultacji. Sesja może wpłynąć na relację z szefem Departamentu i po rozegraniu powinna znaleźć się jako aktualizacja w opisie relacji z nim.

Little Hangleton 19.10.1972

Moja ostania dobra decyzjo,

Nie przywykłem do otrzymywania łagodności wtedy, kiedy na nią nie zasługuję. A jeszcze mniej przywykłem do tego, by za nią dziękować. Mimo wszystko nie potrafię udawać jakby nic się nie wydarzyło. Kłamać, że tamtej chwili nie było. Pamiętam ją lepiej, niż chciałbym przyznać. Pamiętam, że zostałaś. Pamiętam, że mogłaś wyjść i miałabyś ku temu więcej powodów, niż byłbym w stanie policzyć.

Piszę to teraz, ponieważ mam wrażenie graniczące z pewnością, że jeśli odłożę ten list choćby o jeden dzień dłużej, cierpkość znowu przysłoni mi serce i rozum. Znasz mnie i ja znam siebie wystarczająco dobrze, by wiedzieć, jak łatwo potrafię zamienić wdzięczność w milczenie, a szczerość w kolejne oszczerstwa.

Nie wiem, co powinienem zrobić z pamięcią tamtego wieczoru. Nie wiem nawet, co powinienem z nią czuć.

To zapewne nie jest odpowiedź, której oczekuje narzeczona. Podejrzewam nawet, że jest to odpowiedź wyjątkowo niezadowalająca. Ale prawda jest taka, że znacznie łatwiej przychodzi mi radzić sobie z gniewem, rozczarowaniem albo pogardą niż z życzliwością. Życzliwość pozostawia mnie nagim, bezbronnym.

We własnym natłoku autodestrukcji zapomniałem, że chciałbym omówić z Tobą jeszcze jedną bardzo istotną dla mnie sprawę. Czy zgodzisz się na wspólne śniadanie w rezydencji w najbliższych dniach?

Tobie obiecany,

Louvain

19.10.1972

Moje słońce Sycylii,

Nie wiem, czy czuję się lepiej. To chyba zależy od chwili. Wiem tylko, że ani milczenie, ani krzyki nie rozwiązały jeszcze żadnego z naszych problemów.

Jutro będzie odpowiednie. Ściany różnie nam służą, może więc zjemy na zewnątrz? Lorelei twierdzi, że ogrody wyglądają ostatnio nieco lepiej niż zwykle. Nie miałem serca powiedzieć jej, że cały świat wygląda lepiej w ciepłych promieniach Południa.

Twoja londyńska Katastrofa

L.