Ataraxia || Helloise & Ambrosia
Wizytowanie Nokturnu nie było czymś, co Helloise czyniłaby często bądź chętnie. Wolała ludzi wabić do swojej chatki między drzewa; tam czuła się pewnie. Londyn odstręczał ją, w szczególności ta zawsze ponura dzielnica — zbyt wiele krążyło po tych uliczkach przykrych czarnych wspomnień. Odwiedzała Ambrosię rzadko, a gdy już to czyniła, kontury wnętrz Ataraxii zawsze zdawały jej się niewyraźne, poukrywane w mroku i dymie. Nie rozpoznała więc tego miejsca podczas Spalonej Nocy, a później długo unikała rozgrzebywania wspomnień. Tak minęły tygodnie, opadły emocje i wiedźma zaczęła myśleć trzeźwo. Wówczas powróciła pamięcią do tego pokoju, do którego trafiła pod koniec nocy, rozejrzała się po nim i niespodziewanie pojawiła się wśród jej wspomnienia sylwetka Ambrosii McKinnon. Widmo wróżbitki pochodziło z innego dnia, z innych okoliczności, lecz Helloise z pewnością widziała ją kiedyś w tamtym pomieszczeniu.
Tak oto czarownica ze zdumieniem odkryła, że owej pamiętnej nocy była w Ataraxii.
Prędzej czy później Helloise złożyłaby Ambrosii w związku z tym wizytę, lecz nie spieszyła się, dopóki nie pojawiły się wśród jej spraw pytania, na które McKinnonówna najlepiej mogła udzielić odpowiedzi.
Wiedźma nadeszła niezapowiedziana. Teleportowała się pod sam próg domku, aby nikt z tutejszych nie zdążył jej zaniepokoić. Wzdrygnęła się, słysząc za swoimi plecami Nokturn, lecz nie obdarzyła go ani jednym spojrzeniem. Od razu wkroczyła do środka, z ulgą wymieniając woń rynsztoka na ciężkie kadzidło. Ciekawiło ją, czy rozpozna w zapachu wypełniającym Ataraxię swoje dzieło.
Stojąc nieruchomo pośrodku pustego holu, Helloise czekała, aż Lady Macaria skończy czarować obecnego za drzwiami gabinetu klienta. Czarownica zrzuciła kaptur peleryny wilgotnej od pojedynczych kropel deszczu, na jej plecy wypadł gruby warkocz, a twarz otoczyło mnóstwo uciekłych z niego pokręconych i spuszonych kosmyków. Flądra odkryła obecność Helloise prędzej niż Ambrosia. Kotka przyszła ocierać się o jej spódnicę, na co czarownica przykucnęła i podrapała ją za uchem.
Klient wyszedł. Minął czarownicę z kotem, siląc się na szczątkowy przejaw uprzejmości w postaci rzuconego pod nosem: do widzenia. Kobieta zignorowała go i, nie czekając na zaproszenie, weszła do gabinetu. Początkowo nie powiedziała nic, a jedynie rozejrzała się dookoła pomieszczenia, próbując dopasować je do tego, co miała w pamięci.
— A więc jednak — odezwała się wreszcie. — Byłaś tu tamtej nocy? — zapytała zaciekawiona, uśmiechając się do Ambrosii. Czyżby i McKinnon mogła być jedną z osób w tłumie Śmierciożerców? — Czerniło się gęściej niż od dymu, który rozsnuwasz tu na co dzień, żeby zdusić swoich biednych gości.