Szeptucha (Wieszczka nawiedzająca sabaty)

Szeptucha

Wieszczka nawiedzająca sabaty

Jedni powiedzą ci, że to kobieta, a inni, że to jedynie jej widmo. Szeptucha to wręcz legenda londyńskich sabatów - wiedźma zawsze ubrana w czarne łachmany, przepowiadająca czarodziejom najgorsze rzeczy. Ze względu na otaczający ją swąd popiołu i słów tak strasznych, że na sam dźwięk jej głosu włos staje ci na karku. Oto wieszczka, która przynosi wyłącznie złe przepowiednie.

autorstwo: Eutierria

Victoria była do Szeptuchy nastawiona dość neutralnie, do czasu, aż ta zaczepiła ją na sabacie Beltane i nieproszona wygłosiła jej przepowiednię dotyczącą jej relacji z narzeczonym, który stał obok. Od tamtej pory Lestrange nie wypowiada się pozytywnie na temat kobiety, uważając tym bardziej, że jeśli ktoś nie życzy sobie usłyszeć czegoś na temat swojej „przyszłości”, to nie powinno się tego nikomu wciskać (a wręcz, że powinno się takich wieszczów potraktować mandatem, to może by się który chociaż zapytał, czy druga strona w ogóle chce tego słuchać).

pokrewieństwo

Matka Milles Moody pochodziła z rodu Trelawney'ów, ale Milles nigdy nie była blisko z tą rodziną, a po śmierci rodzicielki właściwie trzymała się z daleka od rodu wróżbitów i jasnowidzów szczególnie, że była przekonana (z jednym znamiennym wyjątkiem, którego traktuje bardziej jako swojego przyjaciela i bratnią duszę aniżeli kuzyna). Głównym powodem było przekonanie Moody, że sama nie posiada daru widzenia, ale tak na prawdę zaważył na tym incydent podczas pogrzebu Madeline, gdy uczestnicząca w nim Szeptucha wzięła na stronę pogrążoną w żałobie dziewczynkę i powiedziała jej kilka słów. Miles do dziś nie wie co usłyszała, doświadczenie to jednak utkwiło jej w pamięci jako szalenie niepokojące i odstręczające. Być może wieszczka chciała zadbać o to, by ich następne spotkanie miało miejsce we właściwym czasie. Być może… ciężko bowiem ustalić co chodzi jej pod głowie, a okazywanie troski rodzinie bywa w jej wykonaniu przewrotne i zgubne.

Szeptucha
Pamięta Szeptuchę z sabatu w Little Hangleton, na który wiele, wiele księżyców temu zabrała go Morwenna - co samo w sobie czyni sytuację jeszcze bardziej niepokojącą, bo przecież mimo upływu lat, wygląda ona… młodo - pamięta czarne łachmany, głos, od którego cierpła skóra oraz dłoń wieszczki zaciskającą się na nadgarstku jego matki, gdy przepowiadała jej wielkie nieszczęście związane z dziećmi. Nie pamięta wszystkich słów, lecz doskonale pamięta reakcję matki, która po powrocie do domu długo nie chciała rozmawiać o tym, co wydarzyło się podczas sabatu. Do dziś nie wie, czy bardziej niepokoi go sama Szeptucha, czy fakt, że tamta scena wciąż tkwi gdzieś w jego pamięci. Woli trzymać się od wieszczki z daleka, choć nie zamierza przyznawać, że jej obecność budzi w nim coś więcej niż zwykłą niechęć do ponurych widowisk.