Moją największą przyjemnością tego życia i jednocześnie największym rozczarowaniem są koty.
Spotkanie kota animaga zaliczam do jednych z najbardziej chujowych doznań mojego życia.
Odkopałem twój list ze skrzynki, a nawet nie było trudno. Nie zbieram listów, bo jestem za leniwy, żeby je pisać. Doceń, postarałem się dla ciebie nawet o interpunkcję i duże literki. Normalnie na to też jestem za leniwy.
Nie będę kręcił, bo taka prawda - potrzebowałem tego. Potrzebowałem spowiedzi. Czego jednak nie potrzebowałem to spowiedzi do innego człeka. Ludzie to skomplikowane i dziwaczne twory, ale większość jest jak kotka, która raz usiadła na rozgrzaną płytę kuchenną. Nigdy już na rozgrzaną płytę nie usiądzie. Nie usiądzie też jednak na zimnej. Minęły trzy lata. Zawdzięczam ci paranoję, teraz zastanawiam się co rusz czy TEN kot to nie jakiś animag. DO czego piję to do tego, że w ogólnym rozrachunku chwilowa pomoc jest nic nie warta, kiedy potem przekreśla ją zdrada. Nie piszę tego z pretensją. Z perspektywy czasu - wyjebane, stało się, a dobrymi intencjami wybrukowano Piekło, ale chociaż będę miał po czym chodzić po śmierci. Nazywając rzecz po imieniu - wytykam ci to, bo takie moje święte prawo bycia skurwysynem. Ale skurwysynem z sercem, bo robię to żeby się upewnić, że masz na ten temat odpowiednią refleksję. Twoje sumienie pewnie tego nie potrzebuje, ale hej, empatia to nie jest aktualnie mój konik.
Z perspektywy czasu dobrze też wspominam czarnego kota. Trzy lata, ale jestem pewien, że mnie nadal pamiętasz. Są takie osoby, co zapadają w pamięć, nie? Albo takie koty.
![[Obrazek: klt4M5W.gif]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=klt4M5W.gif)
Pijak przy trzepaku czknął, równo z wybiciem północy. Zogniskował z trudem wzrok na przyglądającym mu się uważnie piwnicznym kocurze.
- Kisssi... kisssi - zabełkotał. - Ciiicha noooc... Powiesz coś, koteczku, luzkim goosem?
- Spierdalaj. - odparł beznamiętnie Kocur i oddalił się z godnością.