[7 kwietnia] "Bardzo wąskie alejki"

Mogła go teraz wyprowadzić gdziekolwiek. Dokądkolwiek. Zabrać gdzieś w kolejny zaułek, sprzedać gdzieś na Nocturnie, wręczyć w ręce jakiemuś popieprzonemu naukowcowi, który badałby istotę nieśmiertelności i jak prosty człowiek może ją osiągnąć bez takich skutków ubocznych. Zamiast tego zabrała go do jakiegoś domu, który dla Sauriela był zupełnie obcy. Ta dłużąca się przechadzka ściągnęła z niego już większość tego syfu, którego się... chyba nawdychał? Czuł dziwny zapach, nieco słodkawy. Dopiero po tym zapachu wszystko zaczęło się zmieniać. Coś, co mogłoby uchodzić za perfumy, było ewidentnie czymś więcej. Jak już jednak pisałam - człowiek po szkodzie był o wiele mądrzejszy i dostrzegał magicznym sposobem o wiele więcej szczegółów. Łatwo interpretowało się obrazy, kiedy można było przed nimi spędzić długie godziny, a nie były ledwie mrugnięciem dla oka.

Nawet nie usiadł - bardziej zsunął się z jej rąk i opadł na mebel. Zamknął oczy. Nie oddychał. Wyglądał teraz, jakby zasnął. Albo... heh, jakby już był trupem. Jak umierały wampiry? Co po nich pozostawało? Niektórzy uważali, że ciało dokładnie takie, jakie mieli. Inni, że zamieniali się w proch. Nie brakowało też podań o tajemniczych mgłach i nietoperzach, więc z drugiej strony dobrze było trzymać się tych najbardziej prawdopodobnych opcji. Co świadczyło o tym zaś, że czarnowłosy mimo wszystko nadal dychał to to, że nadal drżała mu dłoń, którą teraz trzymał bezwładnie na swoim brzuchu. Nawet jemu potrafiło być nieprzyjemnie zimno. Nadal jednak, jak było już chyba powiedziane, to nie zimno sprawiało, że trząsł się wcześniej ani że teraz nadal drżała mu ręka.

- Samo się zagoi. - Odparł na jednym wydechu (tak, tak, nie oddychał, ale mam nadzieję, że rozumiecie, o co mi chodzi w intonacji głosu). Zaczął ściągać powoli pierścionki z palca i nawet nie patrzył, co się z nimi dzieje - puszczał je na podłogę, bo powieki miał zamknięte. Nie zależało mu. Teraz nie. Potem nawet przestał się opierać i wyciągnął ramiona w tył krzywiąc się niemiłosiernie i stękając znowu, kiedy ją z siebie ściągał. Zostawił ją na tej kanapie, zsunął buty i położył się na niej trochę kuląc, obejmując dłońmi brzuch. Nie potrzebował pomocy. Nie potrzebował pomocy. Potrzebował snu. Zamiast tego otworzył oczy, żeby spojrzeć na pokój, w którym się aktualnie znajdował. - Gdzie jesteśmy? Mówiłaś, że idziemy do twojego domu?