1972, Wiosna - Beltane - W ogniu widzieli koniec VI

Moody przebiegłszy jakiś już dystans, zatrzymał się nagle, pozostawiając za sobą falę pyłu. Wciąż trzymał za dłoń Danielle, której nie chciał zostawić w tyle, ale istniała osoba, którą zostawić w tyle chciał:

- Powinnaś zostać z nim – powiedział Brennie, która biegła razem z nimi – nie możesz zostawić go samego.

Jego głos nie był karcący, ale zawierał w sobie wiele rozczarowania wymierzonego w samego siebie, przez nieprecyzyjność sytuacji. Pluł sobie właśnie w brodę, że nie opanował zdolności fal i im tego wspaniałego planu nie wyjaśnił obszerniej, ale z drugiej strony Bulstrode pewnie by go teraz przez te fale wyzywał od najgorszych miernot, kiedy Śmierciożerca dźgałby go nożem.

- Dolly, jeszcze raz to samo – Finite! – Powiedział, z pełną świadomością tego, że to światło wyglądało inaczej od innych, ale nie mogli tak po prostu nie spróbować. Chciał powtórzyć dokładnie ten sam schemat działań co ostatnio.

Rzut PO 1d100 - 38
Slaby sukces...

Rzut PO 1d100 - 61
Sukces!

Oprócz Dumbledore'a nie istniał człowiek, któremu ufałby bardziej niż sobie, ale... „Bones powiedziała, żeby rozpraszać światło, a potem gasić ogień i niszczyć ogniska”, a chociaż ckliwość w takich momentach nie była jego mocną stroną, to dudniące w głowie wspomnienie umieszczania na szczycie pala tego cholernego wianka było tak silne, że gdyby Bulstrode powiedział „Bones kazała wskoczyć ci na główkę w krater po wybuchu”, Moody by tę opcję z pokerową twarzą rozważył.