[08.04.1972] Mieszkanie Victorii | Sauriel & Victoria

- Dobra, bez tego jednego elementu. - Przechylił głowę na boki, odbiegając spojrzeniem na chwileczkę na zasłonięte szafki w zastanowieniu. Takim bardzo krótkim zastanowieniu, bo miała rację, że tego jednego elementu nie planował. W zasadzie to... - Nie żebym planował. Ale wygrane rzadko bywają okupione pyłkiem na kurteczce. - Przymknął oczy w uśmiechu, takim cwaniackim. Lubił wygrywać. Kto nie lubił? Lubił jak ludzie gięli się pod jego rękoma, bo dawało to poczucie kontroli nad sobą i swoim otoczeniem. Czy zdawał sobie sprawę z tego, że to było złe? Jak najbardziej. Czy mu to przeszkadzało? Jak najbardziej nie. Przemoc po prostu rozwiązywała bardzo wiele problemów. A śmierć - jeszcze więcej. Lecz tak, stety czy niestety Sauriel nie dorastał jeszcze w pełni do oczekiwań ojca, a sam spoglądał na to jako nieodłączny element życia. Że ludzie są nieźli w czarach i kiedy mierzysz się z wiedźmami i czarownikami to marne masz szanse na to, żeby wyjść z tego bez szwanku. Więc nie mydlił tutaj oczu ani samemu sobie, ani jej. Tak będzie - czy Victoria tego chciała czy nie i niezależnie też od tego, jak jemu samemu się to podobało. Pieniądze, niestety, nie rozwiązywały wszystkiego. Nie wystarczyły, żeby zaczął wieść dostatnie i porządne życie.

- Co ci się śniło? - Sny bywały bardzo ciekawe i chociaż Sauriel nie był ekspertem w dziedzinie wróżbiarstwa ani nie był żadnym znawcą symboli i znaków na niebie czy w snach, to często go to ciekawiło. Jak to działało - przewidywanie przyszłości, albo co mogły znaczyć dane sny. I czy w ogóle coś znaczyły, bo często były bzdurną plątaniną albo epickimi przygodami stworzonymi przez mózg. Machnął lekko ręką na to jej "niemożliwe, bo nie pija wódki". Cokolwiek tam piła.

- Ooo, no powtórz to jeszcze kilka razy to wezmę sobie do serca. - Wyciągnął w górę kącik ust, odpowiadając na to, że jego życzenie było dla niej rozkazem. - Uważaj, bo zacznę się znowu kreatywnie wysilać. I naprawdę skończymy w końcu na Big Benie. W sumie tam mnie jeszcze nie było. - Ostatnie pytanie powiedział tak, jakby olśniła go ta myśl - i uznał ją za naprawdę dobrą. To też miało odzwierciedlenie w jego minie - że widać było, że wizja wdrapania się na sam szczyt Big Bena stała się dla niego bardzo atrakcyjna.

- Trzeba. Boli jak sam skurwysyn. - Trochę się zaśmiał patrząc na nią z takim "no co ty, co za pomysł..." Co za pomysł, że mogłoby to tak sobie... zostać i tkwić. Ale spoważniał trochę, jak zobaczył jej minę. - Nie będę kontynuował. - Stwierdził, że zamknięcie jadaczki będzie o wiele skuteczniejszym sposobem na to, żeby uspokoić Airan. Przynajmniej z tym tematem. - Zazwyczaj muszę sam zadbać o własną dupę, a na pewno nie ma co liczyć na takie luksusy co wczoraj, więc tak. Jest za co. Szczególnie, że nie lubię dziękować. - Dodał ostatnie trochę chmurnie. Nie lubił, rzadko wdzięczność odczuwał, ale tutaj tak - naprawdę wdzięczny był. - Ja też. - Uśmiechnął się już tak trochę bardziej... ciepło. Na to, jak powiedziała, ze przynajmniej ona się cieszy. - Staram się jak mogę, Różyczko. - To było kłamstwo.