[08.04.1972] Mieszkanie Victorii | Sauriel & Victoria

- Na pewno nie będę zabraniać. - Mruknął, macając się po kieszeniach teraz w poszukiwaniu fajek. Dobrze było wiedzieć, że nic mu nie zginęło, niczego mu nie ukradli, nawet magiczny patyk był na swoim miejscu. Magiczny patyk, który teraz wylądował na stoliku nocnym, żeby nie wbijał się w nic i nie przeszkadzał. Cudem niepołamany! Jak wiele z innych jego patyczków, dlatego im nie ufał. Jego różdżka wydawała się nieprzejęta tym brakiem zaufania i trzymała się już dzielnie ku wszystkim przeciwnościom losu od wielu w sumie lat. Chyba nawet się do niej przywiązał. Przekrywił śmiesznie głowę, kiedy powiedziała, że przecież jest wiedźmom, ale szybko oderwał od niej spojrzenie, unikając teraz kontaktu na dłuższą chwilę. Tego wzrokowego. I tego, w której jego oczy mogłyby błądzić po jego ciele. To było kuszenie tego potworka, który drapał w ściany jego mózgu i widział w niej chodzący worek z krwią. - Czy ja wiem... brakuje ci krogulczych paznokci, długiego nosa i brodawki. - Zapodał kolejnym śmiesznym przesądem, który chodził po mugolach. Oj, jasne, nie brakowało brzydali, ale przecież dzieci czystokrwistych zawsze były piękne i mądre...

- Słucha - oba. - Kontynuował cały ten... pół-śmieszek, bo chyba tak można go było nazwać. - Nie ekscytują cię groźby? Mały skok adrenlinki, mrał~. - Jego "mrał" było bardzo, bardzo leniwym mrał, ale jak na kota przystało - żaden by się go nie powstydził! - Dlatego nie trzymam. - Za słowo, znaczy się. Bo to, że powie, to jedno. To, czy będzie to życzeniem dla niej - drugie. O to rozchodziła się w końcu cała zabawa. Wzruszył lekko ramionami z uśmiechem.

Brzmiało super prosto - wystarczy poprosić. Chyba takie było, co? Ale jak przyjdzie co do czego to z prośbami zaczynało się robić różnie. Na pewno nie będzie się wahał, żeby dotrzeć do niej z jakąś prośbą, kiedy będzie czegoś potrzebował. Już nie było czasu i miejsca na to, żeby myśleć, by "jej nie wplątywać". Ciekawe, kiedy zostanie wciągnięta na głębszą wodę, huh... Tym nie mniej co innego z proszeniem tak o, po prostu. Rozważał całkowicie na poważnie to zaproszenie. Nie było się w końcu czego wstydzić, a czy to nie wypełniało dobrze jego psotnej natury?

- Co? - Dopytał unosząc brew, ale wciąż nieco uśmiechnięty, zahaczając o nią spojrzeniem, kiedy powtórzyła te da słówka, którymi ją obdarzył. - Nie wiem skąd mi się wzięło wymyślanie tych... ksywek. - Ksywek? Tak to można było nazwać? Chyba nie, bo się do nich nie przywiązywał. Przychodziły w chwilę i kilka dni później zapominał. I wymyślał nowe słówka. A nie, nawet nie wymyślał - po prostu same się mu wciskały na jęzor i wypływały. Tak jak tutaj. Choć akurat ta Różyczka pojawiła się w jego głowie, wyjątkowo, zanim o niej powiedział. Stąd wrażenie, że nie do końca pasuje, ale na szybko żaden lepszy kwiatek nie przyszedł mu do głowy, który ładnie by brzmiał.

- Nic. - Odparł bez zastanowienia i rzucił na stolik teraz też tę paczkę fajek, wyciągając jedną, żeby wsadzić do dzioba. - Wracam zaraz do spania. Pewnie się gdzieś ulatniasz? O ile ufasz mi na tyle, żeby zostawić cały dom pod opieką. - Szelmowski uśmiech Sauriela wskazywał na to, że sugerował właśnie, że tak nie jest. Że brakuje tutaj jednak tego zaufania. Ale to był też żarcik, taki sam jak z tym jej łapaniem za słówka. Fakt, że już po swoich rozmowach znali się na tyle, żeby mieć jakieś pojęcie i wyczucie, kiedy druga strona robi sobie jajca.